Terapia Dzieci

Psychoterapia dzieci to złożony proces oparty na serii regularnych spotkań z wykwalifikowanym terapeutą dziecięcym. Celem tych sesji jest wsparcie dziecka w radzeniu sobie z trudnościami emocjonalnymi i behawioralnymi oraz redukcja niepożądanych objawów wpływających na jego codzienne funkcjonowanie. Spotkania terapeutyczne zazwyczaj odbywają się raz w tygodniu o stałej porze i trwają około 50 minut.

Pierwsze spotkanie z psychologiem dziecięcym zazwyczaj odbywa się bez obecności dziecka i ma formę konsultacji z rodzicami lub opiekunami. Takie podejście umożliwia swobodną i otwartą rozmowę, pozwalając uniknąć narażania dziecka na niepotrzebny stres. Specjalista zapoznaje się z Państwa perspektywą, oczekiwaniami oraz przeprowadza szczegółowy wywiad diagnostyczny, który jest kluczowy dla zrozumienia sytuacji i potrzeb dziecka.

Rola Rodziców w Terapii

Terapia dzieci znacząco różni się od terapii osób dorosłych ze względu na kluczowe zaangażowanie rodziców w cały proces terapeutyczny. To od nich pozyskiwane są istotne informacje na temat funkcjonowania dziecka poprzez szczegółowy wywiad. Rodzice uczestniczą w regularnych konsultacjach z terapeutą, otrzymują profesjonalne wskazówki wychowawcze oraz aktywnie wspierają dziecko w jego rozwoju i przezwyciężaniu trudności. W szczególnych przypadkach do procesu terapeutycznego może zostać włączona także szkoła dziecka, co umożliwia holistyczne podejście do jego potrzeb i wyzwań.

Kiedy Udać się na Terapię

Psychoterapia jest zalecana nie tylko dla dzieci z konkretną diagnozą czy jasno zdefiniowanym problemem, ale również dla tych, które potrzebują wsparcia w rozwoju emocjonalnym. Rodzice często obserwują nieokreślone lub niezrozumiałe zmiany w zachowaniu dziecka, które budzą ich niepokój. W takich przypadkach zadaniem specjalisty jest przeprowadzenie wnikliwej oceny, identyfikacja źródeł trudności oraz udzielenie odpowiedniej pomocy terapeutycznej.

Przygotowanie Dziecka do Wizyty

Przed pierwszą wizytą niezwykle istotne jest odpowiednie przygotowanie dziecka. Świadomość tego, co będzie się działo podczas spotkania, może znacząco zmniejszyć poziom lęku, który może manifestować się jako niepewność, obawa czy stres. Szczerość, otwartość i cierpliwość są kluczowe zarówno w komunikacji z dzieckiem, jak i w relacji ze

specjalistą. Warto również, aby rodzice odświeżyli sobie istotne sytuacje z życia dziecka, które mogą dostarczyć cennych informacji podczas konsultacji i ułatwić terapeucie zrozumienie kontekstu problemów.

Jak Przygotować Dziecko do Wizyty?

Opowiedz o Miejscu i Specjaliście

1. Przed wizytą warto dokładnie opisać dziecku miejsce, do którego się udajecie. Jeśli to możliwe, pokaż mu zdjęcia gabinetu oraz psychologa. Wyjaśnij, kim jest specjalista, z którym się spotka, i na czym polega jego praca. Unikaj używania określeń takich jak „znajomy” czy „ciocia”, aby nie wprowadzać dziecka w błąd i nie potęgować jego stresu.

Wyjaśnij Cel Wizyty

2. Ważne jest, aby przekazać dziecku powód wizyty u psychologa w sposób dostosowany do jego wieku i poziomu rozwoju poznawczego. Wyjaśnij mu cel spotkania, używając prostych i zrozumiałych słów. Możesz powiedzieć:

• „Zauważyliśmy, że trudno Ci nawiązać znajomości w nowej klasie. To naturalne, że możesz czuć się smutny w takiej sytuacji. Chcielibyśmy, aby ktoś z nami o tym porozmawiał i pomógł Ci poczuć się lepiej.”
• „Widzimy, że ostatnio doświadczasz silnych emocji. Martwimy się o Ciebie i chcemy, abyś czuł się spokojny i pewny siebie. Chcielibyśmy, abyś spotkał się z osobą, która pomaga dzieciom w takich sytuacjach.”

Pamiętaj, aby regularnie zapewniać dziecko o swojej miłości i wsparciu, co wzmocni jego poczucie bezpieczeństwa podczas procesu terapeutycznego.

3. Opisz Przebieg Spotkania

Wyjaśnij dziecku, jak może wyglądać wizyta u psychologa. Powiedz, że spotkanie będzie obejmować nie tylko rozmowę, ale także rysowanie, gry czy zabawy, które pomogą mu lepiej wyrazić swoje myśli i uczucia. Podkreśl, że jeśli nie będzie chciało na coś odpowiedzieć, może śmiało powiedzieć o tym terapeucie. Zapewnij dziecko, że psycholog jest tam po to, aby mu pomóc, i że może mu zaufać.

Wskazówki dla Rodziców

Naturalność i Szczerość

Nie przygotowuj dziecka do udzielania konkretnych odpowiedzi na pytania psychologa. Im bardziej naturalne i szczere będzie jego zachowanie, tym łatwiej specjalista zrozumie jego indywidualne potrzeby i trudności. Pozwól dziecku swobodnie wyrażać emocje i myśli, co jest kluczowe dla efektywnej terapii.

Twoje Własne Przygotowanie

Przed wizytą zadbaj o swoje samopoczucie i spokój. Dzieci są bardzo wrażliwe na emocje rodziców; jeśli zauważą Twój stres lub niepokój, może to wpłynąć negatywnie na ich poczucie bezpieczeństwa. Podejdź do spotkania z pozytywnym nastawieniem, co pomoże stworzyć atmosferę zaufania i otwartości.

Dokumentacja i Notatki

Przynieś na spotkanie wszystkie istotne dokumenty medyczne i edukacyjne, takie jak opinie z innych poradni, historię chorób czy aktualne opinie ze szkoły. Przygotuj listę pytań lub tematów, które chcesz omówić z psychologiem. Dostarczenie pełnej informacji ułatwi specjaliście dokładną ocenę sytuacji i opracowanie skutecznego planu terapeutycznego.

Otwartość w Komunikacji

Pamiętaj, że nie ma pytań banalnych ani nieważnych. Jeśli masz jakiekolwiek wątpliwości, obawy lub potrzebujesz wyjaśnień, nie wahaj się o nich mówić. Otwarta i szczera komunikacja z psychologiem jest kluczowa dla efektywnej współpracy i osiągnięcia najlepszych rezultatów w terapii Twojego dziecka.

Dodatkowe Wskazówki

• Empatia i Zrozumienie: Okazuj dziecku empatię i zrozumienie dla jego uczuć oraz obaw związanych z wizytą u psychologa. Potwierdź, że to normalne odczuwać niepewność, i zapewnij je o swoim wsparciu.
• Współpraca z Terapeutą: Bądź gotowy na aktywną współpracę z psychologiem, która może obejmować udział w sesjach rodzinnych czy wdrażanie zaleceń terapeuty w codziennym życiu. Twoje zaangażowanie może znacząco wpłynąć na efektywność terapii.
• Długoterminowa Perspektywa: Pamiętaj, że terapia to proces wymagający czasu i cierpliwości. Nie oczekuj natychmiastowych zmian, ale bądź konsekwentny w działaniach wspierających rozwój dziecka.
• Szacunek dla Prywatności Dziecka: Uszanuj potrzebę prywatności swojego dziecka podczas sesji terapeutycznych. Pozwól mu mieć przestrzeń do swobodnej rozmowy z psychologiem bez obaw o ocenę czy ingerencję.
• Kontynuacja w Domu: Staraj się wdrażać w codziennym życiu wskazówki i strategie zaproponowane przez terapeutę. Konsystentne działanie w domu i w terapii wzmacnia pozytywne efekty i przyspiesza postępy.

Pamiętaj, że Twoja rola jako rodzica jest nieoceniona w procesie terapeutycznym. Twoje wsparcie, zrozumienie i aktywne zaangażowanie są kluczowe dla sukcesu terapii i dobrostanu Twojego dziecka.

Artykuł Terapia i Konsultacje Psychologiczne dla Dzieci pochodzi z serwisu Centrum Terapii Rodzin - Całe Plemię.

Część I: Wpływ, Trudności

Wprowadzenie

Życie małego człowieka jest nieustanną podróżą w świat nowości i odkryć. Dla dzieci każdy dzień to przypływ „nowości” i „pierwszych razów” – pierwszy wózek spacerowy, pierwsze wyjście do żłobka czy przedszkola, pierwsza ulubiona zabawka, pierwszy kolega lub koleżanka. To, co dla nas dorosłych może wydawać się naturalne i przyziemne, dla dziecka jest źródłem fascynacji i zachwytu. Jednak warto czasem zatrzymać się i spojrzeć na świat oczami dziecka, aby lepiej zrozumieć tę niezwykłą perspektywę. Warto także zrozumieć, że lęk, także ten odczuwany przez dzieci, jest czymś naturalnym, ale może też przybrać trudną formę.

W dzisiejszym tekście skupimy się na znaczeniu grup społecznych w życiu dziecka, a zwłaszcza na roli grupy rówieśniczej. Zastanowimy się nad tym, jakie korzyści niesie za sobą kontakt z rówieśnikami, jakie mogą pojawić się trudności w relacjach z nimi oraz w jaki sposób rodzice i opiekunowie mogą wspierać dzieci w budowaniu pozytywnych relacji rówieśniczych.

Rola Grup Społecznych w Życiu Dziecka

Grupa społeczna to zbiór co najmniej trzech osób, które współdziałają ze sobą w celu zaspokajania wspólnych potrzeb. Charakteryzuje się trwałą strukturą i względnie jednolitym systemem norm i wartości. Warto również dodać, że grupa społeczna to zbiorowość ludzi zespolonych więzią społeczną, przejawiającą się w poczuciu łączności, przynależności grupowej i wspólnym działaniu na rzecz realizacji wspólnych celów.

W rzeczywistości możemy dostrzec wiele podobieństw między grupami społecznymi a plemionami. W obu przypadkach są to grupy ludzi, których mogą łączyć liczne wspólne tradycje, wierzenia oraz sposoby organizacji i codziennego funkcjonowania.

Jakie grupy społeczne mogą wpływać na życie dziecka? Oto niektóre z nich:

Rodzina: Rodzina jest pierwszą i podstawową grupą społeczną dla dziecka. To rodzinny krąg ma duży wpływ na kształtowanie jego osobowości, myśli i uczuć, a także buduje obraz samego siebie i poczucie własnego „ja”.

Grupa przedszkolna/żłobkowa: Dla małego dziecka przedszkole lub żłobek to pierwszy krok w kierunku samodzielności społecznej. To tam po raz pierwszy spotyka rówieśników i uczy się interakcji z nimi.

Klasa szkolna: Szkoła staje się ważnym miejscem, gdzie dzieci nawiązują trwałe relacje rówieśnicze, uczą się współpracy i rozwiązywania problemów i konfliktów.

Sąsiedzi/podwórko: Okolica, w której mieszka dziecko, może stanowić kolejne źródło kontaktów z rówieśnikami. Wspólne zabawy na podwórku czy placu zabaw to często niezapomniane doświadczenia.

Grupy ludzi na różnorodnych zajęciach, np. podczas uprawiania sportów: Dzieci mogą być częścią różnych grup zainteresowań, gdzie poznają nowych przyjaciół i uczą się współdziałania w zespole.

Inne grupy: Istnieje wiele innych kontekstów społecznych, w których dziecko może przebywać i nawiązywać relacje, takie jak grupy wakacyjne, obozy, zajęcia pozalekcyjne czy koła zainteresowań.

Człowiek jako istota społeczna

Warto podkreślić, że człowiek, bez względu na wiek, jest istotą społeczną. Wszyscy potrzebujemy innych ludzi, aby zdrowo funkcjonować i rozwijać się. Dla dziecka pierwszą i fundamentalną grupą społeczną jest rodzina. Rodzina odgrywa ogromną rolę w kształtowaniu osobowości dziecka, jego myśli i uczuć oraz budowaniu poczucia własnej wartości.

Kolejnym ważnym środowiskiem społecznym są rówieśnicy. Dzieci uczą się od siebie nawzajem, budują więzi, rozwijają umiejętności komunikacyjne i uczą się rozwiązywać konflikty. To właśnie w relacjach z rówieśnikami kształtuje się wiele umiejętności społecznych, które będą przydatne w dorosłym życiu.

Znaczenie Relacji z Rówieśnikami

Interakcje z rówieśnikami są niezwykle ważne dla rozwoju dziecka. Poprzez zabawę z rówieśnikami, dzieci nie tylko miło spędzają czas, ale także uczą się budować relacje, komunikować się, rozwiązywać konflikty i rozwijać inne umiejętności interpersonalne. Pierwsze przyjaźnie i pierwsze konflikty z rówieśnikami stanowią przygotowanie do dorosłego życia.

Znaczenie relacji z rówieśnikami można podsumować w kilku punktach:

• Nauka zasad i norm społecznych: Dzieci uczą się, jak funkcjonuje społeczeństwo, jakie są akceptowane zachowania i jakie normy obowiązują w grupie.
• Rozwijanie umiejętności współpracy: Poprzez wspólną zabawę i działania grupowe dzieci uczą się, jak ważne jest współdziałanie i pomoc innym.
• Budowanie więzi: Dzieci nawiązują przyjaźnie, które mogą trwać przez wiele lat. Relacje z rówieśnikami stanowią podstawę dla późniejszych kontaktów społecznych.
• Zaspokajanie potrzeb aprobaty i uznania: Poprzez bycie akceptowanym i lubianym przez rówieśników, dziecko rozwija poczucie własnej wartości i pewności siebie.
• Konstruktywne współzawodnictwo: Rywalizacja z rówieśnikami może być zdrowa i inspirująca, ucząc dziecko dążenia do osiągania celów.
• Rozwijanie zainteresowań: Pasje rówieśników mogą stać się inspiracją dla dziecka, aby tworzyć własne hobby i pasje.
• Lojalność: Dziecko uczy się, jak ważne jest zaufanie, szczerość i spełnianie obietnic w relacjach z innymi.
• Empatia i altruizm: Dzieci uczą się rozumieć uczucia innych, współczuć im i reagować w odpowiedni sposób. Pomaganie innym staje się wartością.
• Pewność siebie: Dzieci, które są lubiane i spędzają czas w towarzystwie rówieśników, często stają się bardziej śmiałe i odważne.

Relacje rówieśnicze to ważny element rozwoju społecznego dziecka, a także źródło nauki i doświadczeń, które będą miały wpływ na całe jego życie. To właśnie w relacjach z rówieśnikami dzieci uczą się, jak funkcjonuje świat społeczny, jakie są reguły i jak radzić sobie w różnych sytuacjach.

Trudności w Relacjach Rówieśniczych

Mimo że relacje z rówieśnikami są istotne i pełne możliwości rozwoju, nie zawsze układają się one gładko. Dzieci mogą napotykać na różnego rodzaju trudności w kontaktach z rówieśnikami. To naturalne i często nieuniknione. Ważne jest jednak, aby rozpoznać te trudności i odpowiednio na nie reagować.

Czym mogą być spowodowane trudności w relacjach rówieśniczych? Oto kilka potencjalnych przyczyn:

• Niskie poczucie własnej wartości lub zbyt wysokie mniemanie o sobie: Dzieci, które mają niskie poczucie własnej wartości, mogą odczuwać lęk przed odrzuceniem i unikać kontaktów z rówieśnikami. Z kolei dzieci z nadmierną pewnością siebie mogą mieć trudności w nawiązywaniu zdrowych relacji.
• Nieśmiałość: Nieśmiałe dzieci mogą czuć się niekomfortowo w nowych sytuacjach i unikać towarzystwa rówieśników co wynika z  wynika z obawy przed byciem ocenianym.
• Obawy przed odrzuceniem: Dzieci często boją się, że zostaną odrzucone przez rówieśników. Ta obawa może prowadzić do unikania kontaktów i izolacji społecznej.
• Wcześniejsze złe doświadczenia: Jeśli dziecko miało negatywne doświadczenia w kontaktach z rówieśnikami, może być bardziej ostrożne i nieufne wobec innych.
• Trudności w odnalezieniu się w środowisku poza domem: Zmiana środowiska, na przykład rozpoczęcie nauki w szkole, może być stresująca i skomplikowana dla dziecka.
• Brak kontaktu z innymi dziećmi przez długi czas: Długotrwała absencja w szkole, na przykład spowodowana chorobą, może wpłynąć na to, że dziecko ma trudności w nawiązywaniu kontaktów z rówieśnikami.

Jeśli dziecko napotyka na trudności w relacjach rówieśniczych, może to prowadzić do różnych skutków. Dla niektórych dzieci te trudności mogą być krótkotrwałe i łatwo przekształcić się w pozytywne doświadczenia. Jednak u innych mogą pojawić się długotrwałe konsekwencje, prowadzące do trudnych przeżyć. Może to być sygnał dla rodziców by uważniej przyglądać się dziecięcym zachowaniom. 

Skutki Problemów w Relacjach Rówieśniczych

Problemy w relacjach z rówieśnikami mogą prowadzić do różnych konsekwencji, zarówno krótkotrwałych, jak i długotrwałych. Oto niektóre z potencjalnych skutków:

• Poczucie osamotnienia: Dziecko może czuć się odizolowane i pozbawione wsparcia społecznego.
• Agresja: Nieumiejętne radzenie sobie z trudnościami w relacjach może prowadzić do wybuchów agresji wobec rówieśników.
• Stres: Długotrwały stres związany z trudnościami w kontaktach rówieśniczych może wpłynąć na ogólny stan psychiczny dziecka.
• Wycofanie: Niektóre dzieci, zamiast konfrontować się z problemami, mogą się wycofywać i unikać kontaktów społecznych.
• Niechęć angażowania się w różne czynności, np. zajęcia pozalekcyjne: Dziecko może unikać różnych aktywności społecznych, co może ograniczać jego rozwój.
• Unikanie szkoły: Problemy w relacjach rówieśniczych mogą prowadzić do unikania szkoły i spadku motywacji.
• Problemy emocjonalne: Dzieci mogą reagować na trudności emocjonalne, takie jak nadmierny smutek czy drażliwość.
• Buntownicza postawa: Trudności w relacjach rówieśniczych mogą prowadzić do buntowniczego zachowania. Bunt ten często jest skierowany do dziecięcych autorytetów.

Jeśli Twoje dziecko wykazuje któreś z powyższych objawów na początek warto uważniej je obserwować. Zobaczyć, kiedy takie sytuacje się zdarzają, zastanowić się, co może być powodem. Czasami w trudnych dla dziecka sytuacjach wystarczy szczera rozmowa z nim, znalezienie problemów i ich źródeł, a potem wypracowanie nowych wzorców radzenia sobie, co poprawi komfort życia Twojego dziecka.

Jeśli takie objawy u twojego dziecka są długotrwałe i nasilone warto rozważyć rozmowę ze specjalistą. Nasz zespół otoczy Was wsparciem. Razem możemy pomóc Twojemu dziecku. Zadzwoń do nas tel.:  22 580 88 00 lub umów wizytę

Artykuł Budowanie Relacji Dziecka w Grupie Rówieśniczej. pochodzi z serwisu Centrum Terapii Rodzin - Całe Plemię.

Rodzicielstwo to wyjątkowy dar, ale także ogromne wyzwanie, które wymaga z naszej strony zaangażowania, cierpliwości i nieustannej nauki. W dzisiejszych czasach, gdy jesteśmy zalewani sprzecznymi informacjami i radami dotyczącymi wychowania dzieci, często czujemy się zagubieni. Jak odnaleźć właściwą drogę w tym labiryncie porad? Jak zbudować głęboką, wzajemną relację z dzieckiem?

Właśnie tutaj może pojawić się pomoc w postaci coachingu rodzicielskiego.

Budowanie Bliskich Relacji z Dzieckiem: Rola Coachingu Rodzicielskiego

Współczesne rodzicielstwo stanowi niezwykłą podróż pełną wyzwań i radości, która wymaga od nas zaangażowania, zrozumienia i ciągłego rozwoju. W dzisiejszych czasach, gdy świat jest przesycony informacjami, a oczekiwania wobec rodziców są coraz większe, znajdujemy się w środku burzy sprzecznych porad, które napływają z różnych źródeł. W tym zawiłym labiryncie wychowawczych decyzji i wyborów pojawia się coaching rodzicielski jako niezastąpione narzędzie wsparcia.

Rodzicielstwo jako wyzwanie

Bycie rodzicem to jedno z najważniejszych i najpiękniejszych doświadczeń życiowych. To nie tylko ogromna radość, ale także ogromna odpowiedzialność. Każdego dnia stajemy przed nowymi wyzwaniami, próbując znaleźć balans między miłością a wymaganiami, cierpliwością a konsekwencją, wsparciem a nauką samodzielności. W dzisiejszym świecie, który zalewają liczne i kontrastujące ze sobą informacje i oczekiwania społeczne, role rodziców stają się coraz bardziej złożone.

Wyzwania Współczesnych Rodziców

Nasi dzisiejsi mali podopieczni również mierzą się z licznymi trudnościami. W świecie, który pędzi do przodu coraz szybciej, dzieci muszą radzić sobie z presją, stawianiem czoła wyzwaniom edukacyjnym i społecznym, a także rozwijaniem umiejętności interpersonalnych. Współczesne dzieci potrzebują nie tylko miłości i wsparcia, ale także mądrości rodziców. Ci z kolei powinni potrafić pomóc im odnaleźć swoją drogę w tym szybko zmieniającym się świecie.

W obliczu tych wyzwań pojawia się pytanie: Jak jako rodzice możemy wesprzeć nasze dzieci? Jak możemy pomóc im odnaleźć właściwą drogę? Jak możemy budować zdrowe, bliskie relacje, które stanowią fundament ich przyszłego sukcesu? Odpowiedzią na te pytania może być coaching rodzicielski.

Czym Jest Coaching Rodzicielski?

Coaching rodzicielski to forma wsparcia, która łączy rodziców z doświadczonym coachem. Ten zaś pomaga im zdefiniować i osiągnąć cele związane z wychowaniem dzieci. To indywidualne spotkania, podczas których rodzice mają okazję zgłębiać własne przekonania, wyzwania i cele związane z rodzicielstwem. Coach, będąc neutralnym obserwatorem, pomaga rodzicom ujrzeć sytuacje z różnych perspektyw, zrozumieć swoje emocje i reakcje, oraz znaleźć odpowiedzi na trudne pytania.

Kluczowym elementem coachingu rodzicielskiego jest to, że to rodzic jest ekspertem swojego dziecka. Coach nie udziela gotowych rozwiązań, ale pomaga rodzicom odnaleźć je samodzielnie, opierając się na ich wewnętrznych zasobach i mądrości. Wspólnie z coachem rodzice tworzą plan działania, który pozwala im zbudować silne podstawy dla zdrowej relacji z dzieckiem.

Korzyści Związane z Coachingiem Rodzicielskim:

• Rozwinięcie Umiejętności Rodzicielskich: Podczas sesji coachingowych rodzice uczą się skutecznych technik komunikacji, radzenia sobie z trudnymi sytuacjami oraz budowania bliskich więzi z dziećmi.
• Odkrywanie Wewnętrznych Zasobów: Coaching pomaga rodzicom odkryć i wykorzystać swoje wewnętrzne zasoby, które są kluczowe dla rozwoju ich dzieci.
• Radzenie Sobie z Emocjami: W trakcie coachingu rodzice uczą się zarządzać własnymi emocjami, co pozwala im zachować spokój i zrozumienie w trudnych sytuacjach.
• Budowanie Skutecznej Komunikacji: Coach pomaga rodzicom rozwijać umiejętności komunikacyjne, które są podstawą zdrowych relacji z dziećmi. Dzięki temu dzieci uczą się wyrażać swoje uczucia i myśli w sposób szanujący drugą osobę.
• Zwiększenie motywacji i pewności siebie: Coaching pomaga rodzicom znaleźć motywację do działań i zwiększyć swoją pewność siebie jako rodziców. Wiara we własne możliwości sprawia, że rodzice podejmują działania zdecydowane i skuteczne.
• Tworzenie Jasnych Celów: Wspólnie z coachem rodzice określają swoje cele związane z wychowaniem dzieci, co pozwala im utrzymać koncentrację i wytrwale dążyć do osiągnięcia określonego celu.
• Zwiększenie Skuteczności Wychowania: Coaching pomaga rodzicom znaleźć spójne podejście do wychowania, co przekłada się na spokojne, harmonijne i zrównoważone relacje z dziećmi.
• Poprawa Relacji Rodzic-Dziecko: Coaching pomaga rodzicom zrozumieć potrzeby i oczekiwania swoich dzieci, co przekłada się na budowanie zdrowych, bliskich relacji.
• Radzenie Sobie z Trudnościami: Coach pomaga rodzicom znaleźć skuteczne strategie radzenia sobie z trudnymi sytuacjami. To sprawia, że rodzice zachowują spokój i zrozumienie nawet w najbardziej wymagających sytuacjach.
• Zarządzanie Emocjami: Coaching pomaga rodzicom zarządzać swoimi emocjami, co pozwala im zachować spokój i zrozumienie nawet w trudnych sytuacjach.
• Budowanie Zdrowych Granic: Coach pomaga rodzicom zdefiniować i utrzymywać zdrowe granice w relacji z dziećmi. To przekłada się na bezpieczne i stabilne środowisko wychowawcze.

Jak przebiega Sesja Coachingowa?

Sesje coachingowe odbywają się regularnie, zazwyczaj raz na dwa tygodnie, tworząc pewnego rodzaju cykl. Liczba sesji zawsze jest indywidualnie ustalana i dostosowywana do potrzeb klienta. Każda sesja trwa od 50 do 90 minut i odbywa się w bezpiecznej i zaufanej atmosferze. Podczas pierwszej sesji coach wspólnie z rodzicami określa cele, nad którymi chcą pracować. To rodzice decydują, jakie rozwiązania są dla nich najbardziej optymalne.

Podczas sesji coach stawia pytania, które pomagają rodzicom odkryć własne możliwości i zasoby. Wspólnie szukają najlepszych sposobów radzenia sobie z trudnościami, które napotykają w życiu rodzinnym. Coach towarzyszy rodzicom na każdym etapie procesu, pomagając im utrzymać motywację i skupić się na celu.

Podsumowując, coaching rodzicielski to nieocenione wsparcie dla rodziców, którzy pragną zbudować głęboką, pełną miłości i szacunku relację z dzieckiem. To narzędzie, które pomaga rodzicom odnaleźć odpowiedzi na trudne pytania, zrozumieć siebie i swoje dziecko oraz znaleźć równowagę między wymaganiami a akceptacją. Przebywanie tej drogi z doświadczonym coachem może okazać się kluczowe dla budowania harmonijnej rodziny i szczęśliwej przyszłości naszych dzieci. Dlatego warto podjąć tę wyjątkową podróż razem z coachem rodzicielskim. Coachem, który pomoże odkryć pełen potencjał w relacji z naszymi najważniejszymi małymi skarbami. Każdy krok na tej drodze przynosi nowe zrozumienie, miłość i harmonię do naszych rodzicielskich serc.

Może Cię wesprzeć Całe Plemię — zadzwoń i umów się:  +48 22 580 88 00

Artykuł Coaching Rodzicielski – Co to jest? pochodzi z serwisu Centrum Terapii Rodzin - Całe Plemię.

W tym artykule przedstawimy pozytywne spojrzenie na zaburzenie o nazwie ADHD. Wiele osób po diagnozie zaczyna myśleć o sobie negatywnie. Jednakże na ten temat można spojrzeć z bardzo pozytywnej strony. Każdy człowiek posiada jakieś cechy. Osoby z ADHD również. Cechy te mogą być pozytywne lub negatywne, zależy to tylko od naszej perspektywy. Osoby z ADHD często są bardzo empatyczne, kreatywne, otwarte na innych osoby. Pracując w odpowiedni sposób nad każdą z cech i patrząc na jej pozytywy, osoba u której zdiagnozowano ADHD może zdobyć prawdziwe supermoce.  

ADHD – (attention deficit hyperactivity disorder)- zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi.

Międzynarodowa klasyfikacja chorób ICD-11, ADHD opisuje je jako “trwały (utrzymujący się przynajmniej 6 mies.) wzór braku uwagi i/lub hiperaktywności/impulsywności posiadający bezpośredni negatywny wpływ na funkcjonowanie szkolne, zawodowe lub społeczne”. 

Osoby z ADHD widzą i odbierają świat w inny sposób niż osoby neurotypowe. Dzięki dokładnemu zrozumieniu i odpowiedniemu nastawieniu może to przestać być ciężarem i stać się wielkim atutem. 

Objawy ADHD najczęściej grupują się w trzy podtypy:

• Podtyp hiperaktywny i impulsywny – najczęściej dotyczy chłopców. Są oni bardzo energiczni, szukający ruchu (np. w postaci sportu), często działają impulsywnie, nie myśląc o konsekwencjach swoich działań.
• Podtyp z zaburzeniami koncentracji i uwagi – dotyczy najczęściej dziewczyn. Są one najczęściej wycofane, spokojne, ciszej mówiące. Skarżą się często na problemy z energią oraz koncentracją uwagi (np. przy czytaniu nieinteresującej książki muszą często powtarzać stronę/akapit, ponieważ zapominają, o czym czytają). 
• Podtyp mieszany – jest to dowolna mieszanka cech dwóch powyższych podtypów. Podtyp ten charakteryzuje większość osób z ADHD.   

Chociaż jesteśmy istotami społecznymi to każdy człowiek jest indywidualną jednostką. Każdy posiada szereg szczególnych cech, które sprawiają że jesteśmy niepowtarzalni. Niektóre różnice są bardziej widoczne niż inne. Tak jest na przykład z cechami osób z ADHD, kiedy porównujemy je do cech osób neurotypowych. 

Supermoce (zalety) ADHD:

Ogromne podkłady energii

Dobrze ukierunkowana energia może się stać wspaniałym atutem. Szczególnie w obecnych czasach wysoka aktywność może niezmiernie pomagać w nadążaniu za stale zmieniającym się, otaczającym nas światem. 

Kreatywność 

Osoby z ADHD są bardzo kreatywne, często mają “duszę artysty”. Dzięki innym sposobom patrzenia na świat niż osoby neurotypowe, są w stanie kreatywnie i nieszablonowo podchodzić do różnych sytuacji i problemów. Tworzyć niepowtarzalne rozwiązania, projekty, dzieła itp. 

Intensywna koncentracja 

Zamiast braku koncentracji może się pojawić tzw. hiperfocus. Jest to głęboka i intensywna koncentracja na określone zadanie, które ma wartość dla osoby z ADHD. Pozwala to na większe skupienie, a co za tym idzie na bardziej efektywne wykonywanie zadań. Zwiększa to determinacje na osiągnięcie zamierzonego celu.

Spontaniczność 

Impulsywność może się przekształcić w spontaniczność, osoby z ADHD są otwarte na nowych ludzi, często są “duszami towarzystwa”. Są także otwarci na nowe wydarzenia i sytuacje. Spędzanie czasu z osobą z ADHD może być świetnym doświadczeniem, ponieważ nie da się przy niej nudzić.  

Charyzma 

Osoby z ADHD często “zarażają” innych swoim pozytywnym nastawieniem i entuzjazmem, przebywanie z nimi przynosi dużo rozrywki i radości. Osoby charyzmatyczne często w grupach przyjmują rolę lidera i świetnie sobie w niej radzą.  

Empatia 

Bardzo duża wrażliwość i współczucie często cechują osoby z zespołem ADHD, cieszy je robienie rzeczy dla innych, szybko dostrzegają zmiany w czymś nastroju. Mają dużą otwartość na innych ludzi i akceptują różnice między sobą a innymi. Dbają o innych, chcą by ludzie wokół nich byli szczęśliwi. Charakteryzują się też dużą szczerością. Chronią ważne dla siebie osoby oraz wartości. 

Determinacja 

Wbrew pozorom osoby z ADHD dosyć łatwo zmotywować. Kiedy mają określony cel, to ciężko je  powstrzymać przed jego realizacją. Dzięki tej determinacji szybko osiągają wyznaczone sobie zadania. Co sprawia, że mogą osiągać świetne wyniki w procesie edukacji lub w pracy, jeśli są skupione na rzeczach, które mają dla nich znaczenie i sens.

Żywa pamięć i zmysł obserwacji 

Ponadnormatywna uważność pozwala na dostrzeżenie detali oraz prawdziwe cieszenie się małymi rzeczami to kolejne ważne atrybuty. Ludzie z ADHD zauważają i skupiają się na rzeczach, które inni by mogli przegapić, tj. ton głosu, mimika twarzy, czy szczegóły na tle obrazu lub delikatne rzeźbienia w drewnie. Często też ich wspomnienia są bardzo wyraziste i szczegółowe. 

Szybkie, niekonwencjonalne rozwiązywanie problemów

Osoby z ADHD bardzo szybko przetwarzają informacje, a w dodatku dzięki nieszablonowym sposobom myślenia potrafią znaleźć rozwiązanie na które nie wpadłby nikt inny. Świetnie działają, kiedy losowe zdarzenia prowadzą do kłopotliwych sytuacji. Potrafią łatwo znaleźć odpowiednie rozwiązanie i prowadzić je w życie. 

Chęć poszukiwania nowych doświadczeń

Nie trzeba ich też długo namawiać na pójście w nowe miejsce lub spróbowanie nowej, egzotycznej potrawy. Dzięki temu spędzanie z nimi czasu jest zawsze super przygoda, ponieważ nie lubią się nudzić i cały czas poszukują nowych aktywności.

Każda z tych cech mogłaby być potraktowana w negatywny sposób. Wpłynęłoby to na zmianę postrzegania osoby z ADHD, na jej własną zmianę postrzegania samej siebie oraz, a także z jej zachowań wynikałby zupełnie inne konsekwencje. Nie każdy ma szansę posiadać tyle supermocy ADHD jak osoby w spektrum tego zaburzenia. Wiele dobrych rzeczy na Świecie nie powstałoby gdyby nie Supermoce ADHD. 

Warto więc dostrzegać i pielęgnować te strony, które są pozytywne.  

Pamiętajmy, że podtypów ADHD jest wiele. Nie każda osoba z ADHD musi posiadać każdą z powyższych cech. Znaczy to również, że ktoś to nie ma ADHD może posiadać którąś z powyższych cech. Wszyscy jesteśmy wyjątkowi i niepowtarzalni w sposobie swojego myślenia oraz funkcjonowania. 

Warto jest ćwiczyć swoją uważność. Dzięki temu łatwiej będzie dostrzec cechy, które dzieci już mają, a które mogą stać się ich wielkimi atutami. Dzięki zmianie podejścia i poprzez odpowiednio dobre zachowania i ćwiczenia, skupiające się na rozwoju tych cech dziecko może się stać prawdziwym superbohaterem w swoim życiu. Odpowiednie kształtowanie mocnych stron będzie wielkim krokiem dla małego człowieka do kształtowania szczęśliwego życia. Jednymi z czynników, które mogą na ten proces pozytywnie wpłynąć są coaching oraz psychoedukacja (zarówno dla dzieci, jak i rodziców). 

Jeśli dostrzegasz lub pragniesz dostrzec u Siebie bądź w rodzinie Supermoce ADHD. Jeśli jest w Tobie gotowość do pracy nad tymi bądź innymi cechami twojej osobowości, zapraszamy do nas. Całe Plemię Otoczy Cię Wsparciem. 

Artykuł Supermoce ADHD pochodzi z serwisu Centrum Terapii Rodzin - Całe Plemię.

To normalne, że dzieci tryskają energią. Jednak rodzice martwią się, gdy ta energia kieruje się co chwilę na coś innego, co zaczyna wyglądać na problemy z koncentracją. Wtedy pojawiają się myśli – Jak wyciszyć dziecko nadpobudliwe? czy to ADHD? Czy potrzebna jest pomoc specjalisty? Postaramy się znaleźć odpowiedź w tym tekście.

Co to jest nadpobudliwość.

Zespół nadpobudliwości psychoruchowej (ADHD) to stan, w którym dziecko ma trudności z utrzymaniem uwagi i skupienia, jest niespokojne i ciągle w ruchu. Dzieci z nadpobudliwością mają również zaburzone kontrolowanie emocji, co prowadzi do wybuchów gniewu i impulsywnych zachowań. Mogą wydawać się niezdyscyplinowane i sprawiać wrażenie niegrzecznych. Zachowania te wzmacnia nadmiar ekranów, cukru i generalnie zbyt duże pobudzenie układu nerwowego. Co można zrobić, by trochę uspokoić młodego człowieka?

Jak wyciszyć dziecko nadpobudliwe za pomocą ćwiczeń relaksacyjnych

Ćwiczenia relaksacyjne. Wprowadzenie technik relaksacyjnych może pomóc w regulowaniu emocji i łagodzeniu napięcia. Przykłady to:

• oddychanie brzuszkowe
• wizualizacja np. obrazów z wakacji
• stopniowa relaksacja wszystkich mięśni (najpierw rozluźniamy stopy, później łydki, uda i tak do góry ciała). 
• słuchanie medytacji – sporo nagrań dla dzieci, prowadzonych przyjemnym głosem, znajdziemy w różnych podcastach.

• Aktywności związane z naturą mogą zmniejszyć poziom stresu i poprawić nastrój naszym pociechom. Można zorganizować wycieczkę do parku lub lasu czy piknik na łonie natury.
• Ustawienie rutyny. Nadpobudliwe dzieci potrzebują jasnych granic i struktury. Ustawienie rutyny pomoże w poprawieniu poczucia bezpieczeństwa i zapewnienia mu odpowiedniego czasu na odpoczynek, zabawę i naukę. Ważne jest jednak, aby pozostawić trochę miejsca na elastyczność i spontaniczność. Inaczej będzie to trudne dla nas i dla nich. 
• Zabawy sensoryczne. Zabawy sensoryczne, czyli stymulujące zmysły, takie jak dmuchanie baniek mydlanych, grzebanie w piasku czy zabawy w wodzie, mogą pomóc dziecku wyciszyć układ nerwowy. 
• Terapia zajęciowa. W terapii dziecko może pracować nad rozwijaniem swoich zdolności w zakresie sztuki, muzyki czy ruchu. 
• Przytulanie. Dotyk jest jednym z najważniejszych sposobów na budowanie relacji między dzieckiem a opiekunem. Ciepły uścisk pomoże dziecku poczuć się bezpieczniej i bardziej zrelaksowanym. Odczucie, że jest kochane i wspierane przez swojego opiekuna działa kojąco.
• Muzyka. Słuchanie muzyki wspiera relaks, ale i skupienie. Zalecamy: muzykę klasyczną, spokojną muzykę instrumentalną lub dźwięki natury. Zadbaj o to, aby dziecko miało dostęp do swojej ulubionej muzyki, która pozwoli mu na wyciszenie się.

Jak wyciszyć dziecko nadpobudliwe przy pomocy ćwiczeń oddechowych

Ćwiczenia oddechowe. Nauka kontroli oddechu pomoże dziecku w obniżeniu poziomu stresu i poprawie samopoczucia. Warto nauczyć je prostych ćwiczeń, które będzie mógł wykonywać w sytuacjach stresowych, np. w szkole lub przed snem.

Oto przykład, jak przeprowadzić ćwiczenie oddechowe z dzieckiem krok po kroku:

1. Wybierz spokojne i ciche miejsce, gdzie będziecie mogli skupić się bez żadnych zakłóceń. Może to być sypialnia, pokój dzienny lub inne miejsce, w którym syn/córka czują się komfortowo.
2. Usiądźcie wygodnie. Poproś dziecko, aby usiadło na krześle lub na podłodze w wygodnej pozycji. Może być po turecku – ważne jest, aby czuło się wygodnie.
3. Skup się na postawie. Zachęć je do siedzenia prosto, ale bez napięcia. Powiedz mu, aby uniknęło garbienia się i spróbowało utrzymać proste plecy. To pomoże w swobodnym przepływie powietrza.
4. Zaczynamy oddychać. Poproś, aby zamknęło oczy lub skierowało wzrok w dół, aby skupić się na oddechu, by Wciągało powietrze głęboko przez nos i wydychało przez usta. Możesz powiedzieć: „Wdech – 1, 2, 3… Wydech – 1, 2, 3.” Możesz również poprosić, aby wizualizowało, jak powietrze wchodzi i wychodzi z ich ciała, np. jako mgiełka, chmurka.
5. Kontynuuj ćwiczenie przez kilka minut, powtarzając cykle głębokiego wdechu i powolnego wydechu. Możesz również zachęcić dziecko do skoncentrowania się na odczuciach związanych z oddychaniem, na przykład jak powietrze wypełnia ich płuca i jak się kurczą się przy wydechu.
6. Możesz również eksperymentować z różnymi technikami oddechowymi, takimi jak oddech brzuszny, gdzie dziecko skupia się na unoszeniu i opuszczaniu brzucha przy każdym oddechu. Możesz również włączyć delikatną muzykę w tle lub relaksujące dźwięki natury, aby stworzyć spokojną atmosferę.
7. Zachęć dziecko do regularnego praktykowania tego ćwiczenia oddechowego, szczególnie w momencie, gdy czuje się zestresowane, zaniepokojone lub potrzebuje chwili wyciszenia. Regularna praktyka pomoże mu z czasem opanować sztukę wyciszenia za pomocą oddechu.

Czy zawsze warto wyciszać nadpobudliwe dziecko?

Jako psychologowie możemy powiedzieć, że uspokojenie nadpobudliwego dziecka w sytuacjach, gdy jego zachowanie staje się szkodliwe dla niego lub innych, jest konieczne. Istnieją sytuacje, w których dziecko musi zostać uspokojone, np. gdy jest agresywne, wulgarnie się zachowuje lub zdecydowanie przeszkadza nauczycielom w trakcie lekcji. W takich sytuacjach uspokojenie dziecka jest konieczne dla jego własnego dobra i dobra innych. Jednak zawsze warto zastanowić się, co jest przyczyną nadpobudliwości dziecka. Często może ono być zmęczone, zestresowane lub po prostu potrzebuje uwagi.

Dziecko nadpobudliwe może mieć trudności z koncentracją, ale też ma wiele pozytywnych cech, takich jak np. 

• Energia: Takie dzieci często są pełne wigoru i entuzjazmu. Ta energia może być skierowana na aktywności fizyczne, takie jak sport, lub na inne obszary wymagające dużego wysiłku.
• Kreatywność: Wyjątkowy sposób myślenia przekłada się na wyjątkową kreatywność. Często są zdolne do „myślenia poza schematami” i twórczego podejścia do różnych zadań.
• Entuzjazm: Zwykle wykazują wielki entuzjazm. Gdy coś wzbudza ich zainteresowanie, mogą angażować się w to z dużą pasją.
• Zdolności adaptacyjne: Ze względu na wyzwania, z którymi się borykają, często wykazują zdolność do szybkiego dostosowywania się do nowych sytuacji.
• Szybkie uczenie się: Mogą przyswajać nowe informacje w zaskakująco krótkim czasie, szczególnie jeśli są zainteresowane danym tematem.
• Wytrwałość: Potrafią skupić się na jednym temacie przez długie okresy czasu, jeśli jest on dla nich interesujący.
• Empatia: Często są wrażliwe na emocje innych, co może prowadzić do rozwinięcia silnej empatii.

Ważne, by rodzice i nauczyciele wspierali je i pozwolili mu rozwijać te dobre strony. Każdy mały człowiek jest też inny i to, co działa dla jednego, niekoniecznie zadziała na drugiego. 

Dlatego też najlepiej skonsultować się z psychologiem dziecięcym, który pomoże w doborze odpowiednich technik pracy. W naszym centrum terapii rodzin w Warszawie oferujemy terapię dla dzieci, która pomaga w radzeniu sobie z nadpobudliwością, a także z innymi problemami emocjonalnymi. Jeśli zastanawiasz się, czy Twoje dziecko ma ADHD, czytaj dalej…

Czy to już ADHD?

Są trzy główne grupy objawów sugerujących, że dziecko może mieć ADHD, czyli zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi.

Pierwsze objawy można zauważyć u dzieci już w niemowlęctwie. Ale najmocniej nasilają się w wieku 6-9 lat, co pokrywa się ze startem nauki w szkole. Jakie symptomy powinny skłonić nas do wizyty u psychologa?

• nadmierna ruchliwość – dziecko nie może usiedzieć w miejscu, wierci się, jest niespokojne i gadatliwe. Trudno mu utrzymać dyscyplinę szkolną, na lekcjach wstaje z ławki, mówi niezapytane, przerywa wypowiedzi innych. Jest bardzo niecierpliwe. Na zwróconą uwagę reaguje z trudem lub wcale. Wycisza się tylko na bardzo krótki moment.
• trudności z koncentracją – nie umie skupić się na zajęciach, szczególnie tych, które trochę je nudzą. Wykonuje zadania i obowiązki niedbale, przerywa czynności i przenosi uwagę na inne. Łatwo rozprasza się pod wpływem niewielkich bodźców. Często gubi rzeczy i zapomina.
• impulsywność – działanie bez zastanowienia i przewidzenia konsekwencji działania. Przerywanie innym, niecierpliwość. Ma problem, by poczekać na swoją kolej, przerywa innym dyskusje lub inne czynności.

Jeśli zaobserwowałeś takie objawy u swojego dziecka, warto rozważyć diagnozę pod kątem ADHD. Nasz zespół pomoże w diagnozie. Razem możemy pomóc Twojemu dziecku. Zadzwoń do nas tel.:  22 580 88 00 lub umów wizytę

Artykuł Jak wyciszyć dziecko nadpobudliwe pochodzi z serwisu Centrum Terapii Rodzin - Całe Plemię.

Wielu z nas niesie w sobie ciężar traum związanych z przeszłością, które kształtują nasze myśli, emocje i zachowania. Szczególnie potężne są traumy z dzieciństwa, które często pozostają nieuświadomione, mając ogromny wpływ na nasze dorosłe życie. W tym artykule skupimy się na temacie nieuświadomionych, trudnych doświadczeń z pierwszych lat życia, ich przejawów w dorosłym życiu i konsekwencjach, jakie mogą przynieść. 

Trauma z dzieciństwa to doświadczenie, które przekracza nasze możliwości radzenia sobie z nim. Wywołują one uczucia strachu, bezsilności i utraty poczucia bezpieczeństwa. Może ona być spowodowana różnymi sytuacjami, takimi jak:

• przemoc domowa,
• przemoc seksualna,
• zaniedbanie na płaszczyźnie emocjonalnej czy fizycznej,
• utrata bliskiej osoby.

Nieprzetworzone właściwie traumy z dzieciństwa mogą rodzić negatywne konsekwencje w naszym dorosłym życiu. Niewątpliwie mają wpływ na nasze relacje, samopoczucie, samoocenę, zdrowie psychiczne i fizyczne. Mogą prowadzić do:

• powtarzania szkodliwych wzorców zachowań, 
• nieadekwatnego reagowania na wydarzenia dnia codziennego i na błędy
• trudności w radzeniu sobie ze stresem 
• problemów emocjonalnych.

Nieuświadomione traumy z dzieciństwa

Jak rozpoznać, że w dzieciństwie doświadczyłeś traumy? Nieleczone traumy mogą objawiać się na wiele sposobów, w tym:

• Niepokoje emocjonalne: Osoby z traumami z dzieciństwa mogą doświadczać silnych wahań nastroju, lęku, smutku, gniewu, czy przewlekłego poczucia pustki.
• Trudności w relacjach: Trauma może zaburzać naszą zdolność do budowania zdrowych i bliskich relacji z innymi. Może powodować problemy z zaufaniem, tworzeniem bliskości emocjonalnej, a także utrzymaniem trwałych związków.
• Samoocena i poczucie wartości: Mogą prowadzić do niskiego poczucia wartości, braku pewności siebie, i trudności z akceptacją samego siebie.
• Zachowania autodestrukcyjne: Osoby te mogą wykazywać skłonności do autodestrukcyjnych działań, takich jak nadużywanie substancji zmieniających świadomość (alkohol, narkotyki, leki), autoagresja, niebezpieczne zachowania i ryzykowne kontakty seksualne.
• Problemy zdrowotne: Trauma z dzieciństwa nieprawidłowo przetworzona może mieć również negatywny wpływ na nasze zdrowie fizyczne. Mogą pojawiać się objawy przewlekłego stresu, zaburzenia snu, bóle ciała, migreny, a nawet choroby autoimmunologiczne.

Dlaczego jako rodzic powinieneś zająć się swoją traumą

Przenoszenie nieleczonych traum na dzieci stanowi silną motywację dla wielu osób do pracy nad sobą. Kiedy dorosły nie zdoła przetworzyć i zrozumieć swoich traum z dzieciństwa, istnieje ryzyko, że nieświadomie przeniesie te doświadczenia na swoje własne dzieci. To zjawisko, znane jako intergeneracyjne przekazywanie traumy, jest niezmiernie ważne do zrozumienia i przeciwdziałania.

Nieleczone traumy mogą z pewnością wpływać na nasze zdolności rodzicielskie i sposób, w jaki komunikujemy się z naszymi dziećmi. W rezultacie mogą one prowadzić do powtarzania destrukcyjnych wzorców zachowań – takich które były nam przekazywane przez rodziców, a następnie przez nas, mogą być przekazywane naszym dzieciom.

Ponadto, emocjonalne rany i niewyrażone emocje z przeszłości mogą wpływać na naszą zdolność do radzenia sobie ze stresem. W rezultacie może to wpływać na rozwój naszych dzieci. Dzieci są wyjątkowo wrażliwe na napięcia emocjonalne i często absorbują emocje dorosłych. Badanie opublikowane w „Journal of Family Psychology” w 2019 roku wykazało, że osoby, które doświadczyły traumy w dzieciństwie, są bardziej skłonne do nieadekwatnych reakcji na stres u swoich dzieci.

Inne badanie, przeprowadzone przez naukowców z Uniwersytetu Columbia i opublikowane w „JAMA Psychiatry” w 2020 roku, wykazało, że nieleczona trauma z dzieciństwa rodziców może wpływać na zdrowie psychiczne ich dzieci. Wyniki wskazywały, że dzieci osób, które doświadczyły traumy w dzieciństwie, są narażone na wyższe ryzyko problemów z zdrowiem psychicznym, takich jak zaburzenia lękowe czy depresja.

Z kolei badanie przeprowadzone przez naukowców z King’s College w Londynie pokazało, że interwencje skierowane na zmniejszenie stresu rodziców mogą przeciwdziałać negatywnym skutkom przekazywania traum na dzieci. To potwierdza, jak ważna jest praca nad leczeniem traum z własnego dzieciństwa. W rezultacie leczenie wpływa nie tylko na poprawę funkcjonowania dorosłych, ale także ich przyszłych pokoleń.

Przepracowanie traumy z dzieciństwa

Niezależnie od tego, jak trudne mogą być Twoje doświadczenia, istnieje nadzieja na zdrowienie. Wsparcie, zrozumienie i terapia mogą być kluczowe na tej drodze. Zasługujesz na szczęście i życie pełne harmonii i zdrowia. Praca nad nierozpoznanymi trudnymi przeżyciami z dzieciństwa może otworzyć drogę do:

• nowych możliwości
• budowania zdrowych relacji
• rozwijania większej samoakceptacji
• odzyskiwania kontroli nad własnym życiem

Przez terapię, praktyki samoświadomości i dbanie o zdrowie, możemy przetworzyć nasze traumy i zapobiec przenoszeniu ich na kolejne pokolenia.

Wszyscy mamy swoje tempo i własną drogę do przejścia. Niezależnie od tego, jak trudne mogą być momenty, nie trać wiary w siebie i w swoją zdolność do przemiany. Pamiętaj, że masz w sobie potencjał, aby uwolnić się od bagażu przeszłości i budować przyszłość pełną radości i spełnienia.

Spotkaj się z naszym psychoterapeutą i porozmawiaj. 

Zadzwoń, dowiedz się, kto w naszym centrum w Warszawie wspiera osoby dorosłe w temacie traum: 22 58 08 808

Artykuł Traumy z dzieciństwa: Rozpoznanie, zrozumienie, zdrowienie pochodzi z serwisu Centrum Terapii Rodzin - Całe Plemię.

Jednym z najtrudniejszych momentów rodzicielstwa jest bycie świadkiem cierpienia małego człowieka. I fizycznego i psychicznego. Kiedy nawet pomyślisz, że Twoja pociecha może mieć depresję, to czujesz lęk i bezradność. Istnieją jednak sposoby, dzięki którym można jej pomóc. Kluczową rolę w leczeniu odgrywają rodzice i ich postawa wobec borykającego się z problemem dziecka. Przyjrzyjmy się temu, jakie są objawy depresji u dzieci, jak wygląda ich leczenie oraz co, jako rodzice, możemy zrobić, aby pomóc im w procesie wychodzenia z choroby.

Jakie są objawy depresji u dzieci

Objawy depresji u dzieci mogą być inne niż te powszechnie zauważane u dorosłych. Jako pierwsze widać z reguły długotrwałe obniżenie nastroju. Może ono nastąpić jako efekt trudnego wydarzenia lub życiowej zmiany, czasem jednak nie jest powiązane z żadnym konkretnym wydarzeniem. Nieraz — z naszej perspektywy, dorosłych, zdarzenie nie-aż-tak-trudne wywoła, u dzieci wrażliwych i podatnych na zranienie, stan depresyjny. 

Objawy depresji bywają często tak niespecyficzne, że są trudne do rozpoznania, szczególnie dla osoby niebędącej specjalistą. Czasami idą w parze z trudnymi zachowaniami takimi jak: agresja, destrukcja i autodestrukcja, zachowania buntownicze, ogólna drażliwość. Czasem mogą to być też elementy z poniższej listy:

Inne objawy depresji u dzieci 

• kłopoty z pamięcią
• roztargnienie
• trudności z koncentracją 
• problemy szkolne (dzieci przestają odrabiać lekcje i nie chcą chodzić do szkoły. W skrajnych przypadkach nie chcą opuszczać swojego pokoju)
• lęk (przejawiający się jako ogólne napięcie — dziecko jest nadpobudliwe, wierci się, trudno mu usiedzieć w miejscu. Preferuje spędzanie czasu w samotności, chowa w swoim pokoju lub w innym bezpiecznym miejscu. Jednocześnie poczucie niezrozumienia, długotrwały smutek i lęk pociągają za sobą chęć izolacji, a próby kontaktu i zbliżenia się mogą wywoływać agresję). 
• uczucie pustki, dotkliwej nudy
• zaburzenia rytmu okołodobowego 
• zmiany apetytu
• brak potrzeby dbania o higienę 
• poczucie ciągłego zmęczenia
• duże i częste wahania nastroju
• brak zdecydowania
• ograniczone zaufanie

Mniejsze dzieci miewają objawy somatyczne, manifestujące się jako dolegliwości w ciele, np.:

• bóle głowy
• biegunki
• ból brzucha 
• duszności

Częstym błędem rodziców jest trywializowanie tego, co przeżywa młody człowiek albo nazywanie tych objawów byciem ”niegrzecznym” czy “nieposłusznym”. Tymczasem spojrzenie na jego zmagania z dorosłej perspektywy jest niewłaściwe. Myślimy: “Mnie też dokuczano, to zwyczajne problemy w tym wieku”. Taki komunikat sprawia, że dziewczynka lub chłopiec czują się jeszcze bardziej opuszczeni i osamotnieni, a ich emocje nie są uznane za istotne. 

Jeśli zauważysz u swojego dziecka kilka z tych objawów, utrzymujących się przez dłuższy czas (przez co najmniej 2 tygodnie), warto skonsultować się z psychologiem lub innym specjalistą zdrowia psychicznego. Profesjonalna diagnoza jest kluczowa dla rozpoznania i ustalenia planu leczenia.

Co zwiększa ryzyko depresji u dzieci

• trudności rodzinne
• zastraszanie
• przemoc fizyczna, emocjonalna lub seksualna
• rodzinna historia depresji lub innych wyzwań ze zdrowiem psychicznym

Czasami depresja bywa wyzwalana przez trudne wydarzenie, takie jak separacja rodziców, żałoba lub niepowodzenia w szkole, lub z innymi dziećmi. Często jest spowodowana mieszanką różnych czynników. Na przykład Twój syn lub córka mogą mieć skłonność do depresji, a jednocześnie doświadczyli trudnych wydarzeń życiowych.

Leczenie depresji u dzieci, czyli jak możesz pomóc

Skorzystaj z pomocy specjalistów. To proste, ale i trudne. Rodzice często powstrzymują się przed decyzją o wizycie, myśląc, że jakoś to minie albo, że przesadzają czy, że coś im się wydaje. Chcą przeczekać i nie obarczać siebie i swojego potomka diagnozowaniem “incydentów” w placówkach zdrowia psychicznego. Ponadto hamuje ich lęk, że mogą sami potrzebować wsparcia terapeutycznego lub, że mogą wyjść na jaw pewne rodzinne “tajemnice”, jak np. alkoholizm ojca.

Jednak sięgnięcie po wczesną pomoc dla najmłodszych, może je uchronić przed późniejszymi trudnościami wieku nastoletniego, które potrafią mocno zdeterminować życie i funkcjonowanie młodego człowieka, począwszy od przerwania nauki, po pobyty na oddziałach psychiatrycznych. Dlatego warto choćby sprawdzić z psychologiem, jak nasz potomek funkcjonuje i czy to, co nam się być może wydaje, nie kwalifikuje się jednak pod diagnozę i leczenie.

Jeśli uważasz, że Twoje dziecko ma depresję lub martwisz się o jego ogólne samopoczucie, umów się z nim na wizytę do naszego Centrum Terapii Rodzin:

Umów wizytę

Co możemy zrobić w domu?

1. Edukacja własna.

Jako rodzice powinniśmy zadbać o własną edukację w tym zakresie — szukać specjalistycznych treści lub rozważyć wizytę u specjalisty, który pomoże w naszej psychoedukacji. To, w jaki sposób rozmawiamy o emocjach w domu, bezpośrednio przekłada się na umiejętności komunikacyjne naszego podopiecznego. Zwróćmy uwagę na to, jak sami radzimy sobie z napięciem i frustracją. Czy syn lub córka mogą czerpać z nas przykład?

Kiedy młody człowiek przychodzi i mówi:  -Wszystko jest źle albo  –Nie daję już rady, powstrzymajmy się od porad. Spróbujmy się wsłuchać, co jest głębiej pod tym komunikatem. Jak? Możemy np. powiedzieć: –Widzę, że ta kłótnia w szkole bardzo Cię wkurzyła. Syn czy córka będą mogli wtedy odnieść się do konkretnych emocji, które mieli w tej sytuacji. To dla nich łatwiejsze niż odpowiedź na pytanie: –Co się z Tobą dzieje??? – bo często sami nie wiedzą, co przeżywają, podobnie jak i my – dorośli. 

Jeśli Twoje dziecko nie chce z Tobą rozmawiać, daj mu po prostu znać, że się o nie martwisz i że jesteś przy nim, jeśli Cię potrzebuje. Nie wymuszaj.

2. Aktywność fizyczna i zdrowa dieta

Te działania wydają się dość oczywiste jako wspierające. Nie pomożemy mu jednak, zmuszając je do aktywności fizycznej i jedzenia potraw, za którymi nie przepada. Spróbujmy znaleźć sposoby na to, aby odpowiednia dawka ruchu znalazła się w tygodniowym planie wspólnych działań. Może wspólny wypad do Aquaparku albo wycieczka rowerowa? Chodzi o to, by formy aktywności nie były bardzo obciążające, ale dawały możliwość zdrowej regulacji emocji poprzez kontakt z własnym ciałem. Aktywność fizyczna wspiera poprawne działanie neuroprzekaźników, których dysfunkcje są odpowiedzialne za obniżenie nastroju.

3. Rytm i rutyna.

Małe dzieci i te w wieku szkolnym potrzebują stabilności i pewności w swoim życiu. Tworzenie regularnej rutyny, która obejmuje czas na sen, jedzenie, naukę, zabawę i relaks, pomaga w utrzymaniu poczucia bezpieczeństwa. To jest ważne szczególnie dla młodszych dzieci, ale również nastolatki mogą czerpać korzyści z tego, że rytm dnia jest przewidywalny i ustalony. 

4. Rówieśnicy.

Wszyscy potrzebujemy swojego plemienia. Zadbaj o to, by Twój “skarb” miał możliwość również spędzania czasu z rówieśnikami. Nawet jeśli ma chęć izolacji albo zaspokaja potrzebę kontaktów społecznych przez telefon i komputer, pomóż mu być blisko innych dzieci. Ten aspekt wsparcia wzmacnia poczucie własnej wartości i zmniejsza poczucie izolacji.

5. Zabawa

Dzieci wyrażają siebie zarówno poprzez zabawę, jak i słowa. Możesz się wiele dowiedzieć o tym, jak się czują, po prostu spędzając z nimi czas i obserwując, jak się bawią. Zestresowane i zdenerwowane dzieci mogą bawić się swoimi zabawkami w wojnę czy bicie. Skomentuj to, mówiąc: „O widzę tu jakąś walkę” lub „Wydaje się to trochę przerażające”. Może to pomóc im zacząć rozmawiać o tym, co je niepokoi.

Pamiętaj o sobie

Depresja dziecięca dotyka de facto całą rodzinę. Dlatego warto poszukać wsparcia nie tylko dla swojego podopiecznego, ale również zadbać o siebie. Uczestniczenie w grupach dla rodziców, konsultacje z psychologiem czy terapeutą pomogą w nauce dawania wsparcia emocjonalnego, abyście jako rodzice mogli lepiej radzić sobie z sytuacją. 

W końcu nie tylko mierzysz się z cierpieniem kochanego malca, ale musisz też być dla niego stabilnym oparciem. Wiemy, jakie to trudne w intensywnym świecie, kiedy z rodzicielstwem trzeba pogodzić bardzo wiele innych obowiązków. Twoje emocje w tym procesie są równie ważne.

Z odpowiednim wsparciem, terapią, miłością i akceptacją pomożesz swojemu dziecku przejść przez trudności i wrócić do pełni zdrowia.
Ten proces wymaga dużo cierpliwości i zaangażowania, ale przynosi efekty i długofalowe korzyści dla całej rodziny. Nie jesteś z tym sam. 

Może Cię wesprzeć Całe Plemię — zadzwoń do nas: +48 22 580 88 00

Artykuł Objawy i leczenie depresji u dzieci pochodzi z serwisu Centrum Terapii Rodzin - Całe Plemię.

Juanie Mannie, założyciel ruchu „Free Hugs”, czuł się tak pozbawiony cielesnego kontaktu z ludźmi, że zaczął przytulać innych na ulicy. Przerodziło się to w światowy trend na darmowe uściski i misiaki. Ty, będąc w związku, czułość chcesz oczywiście dostawać od swojego partnera. I o ile na początku relacji tak właśnie było, tak teraz jest między Wami lodowa ściana. Nie wiesz, co się stało, dlaczego ani kiedy, ale wiesz, że cierpisz.  Dotyka Was brak czułości w związku… Czy da się coś jeszcze z tym zrobić?

Dotyk jest pierwszym ze zmysłów, który rozwija się u niemowlęcia i staje się najsilniej powiązany z emocjami ze wszystkich zmysłów. Jego brak wpływa na nastrój, układ odpornościowy i ogólne samopoczucie. Jako dorośli szukamy tego dotyku nadal wśród najbliższych. Jak zatem znaleźć ten właściwy, dobry i czuły dotyk u swojego partnera? 

Otwórzcie się na bliskość

Czułość w związku nie ogranicza się tylko do fizycznego aspektu. Ważne jest także budowanie pewnej intymności emocjonalnej. Jeśli partner jest gotowy na otwartą rozmowę, wyraź swoje potrzeby dotyczące intymności w byciu razem i poszukajcie sposobów na pogłębienie tej sfery.

Ćwiczenie 1:

Znajdźcie godzinę w tygodniu, godzinę ciszy, w której nie ma bodźców ekranowych, książkowych itp. Siądźcie razem w spokoju i zacznijcie po prostu rozmawiać. Może okaże się, że macie sobie dużo do opowiedzenia. Nie tylko o tym, co się wydarzyło, ale o tym, co myślicie, na co wpadliście, czego pragniecie na co dzień i nie tylko. Od słowa do słowa zobaczycie, jak wiele słów nie zostało wypowiedzianych, bo nie miały swojej przestrzeni. Dajcie ją sobie.

Ćwiczenie 2:

Przeprowadźcie ze sobą ćwiczenie patrzenia w oczy. Proste? Niby proste, ale warto sprawdzić. Ustawcie budzik na banalne 5 minut i zobaczcie, co mieszka w oczach Waszego partnera. Czy jest lód, zimno, może lęk, a może łzy, a może jedność? Potem możecie o tym porozmawiać.

Praca nad radzeniem sobie z przeszłością sposobem na brak czułości w związku

Często brak czułości w związku może być wynikiem nieprzetworzonych traum z przeszłości. Być może jeden lub oboje partnerów doświadczyło trudnych sytuacji w swoim życiu. Takich, które wpłynęły na ich zdolność do okazywania czułości i bliskości. 

Jeśli podejrzewasz, że przeszłe traumy mają wpływ na Waszą relację, ważne jest skonfrontowanie się z nimi w terapii indywidualnej. Nie obawiaj się, nie od razu musisz o swoich traumach opowiadać specjaliście. Na pewno da Ci czas na oswojenie się z jego osobą, na zaufanie, na poczucie bezpieczeństwa. Czasem otwarcie się w kontekście traumatycznych doświadczeń może zająć wiele miesięcy. I to jest w porządku. Co może być traumą? Odpowiedz sobie:

• czy wychowała/-eś się w domu alkoholowym?
• czy Twoi rodzice stosowali przemoc, również psychiczną – szykanowanie, kontrolowanie?
• czy doświadczyła/eś rozwodu rodziców?

Wszystkie te sytuacje mogą zaskutkować w Twojej podświadomości komunikacją do partnera w stylu: 

• odsuń się od niej/niego, 
• odejdź, 
• tocz wojnę, 
• nie mów prawdy, 
• krytykuj, ile wlezie 
• niech ją/jego też boli! 

To skutecznie odsuwa Was od siebie, od bliskości i czułości. Przenosi w ciemną strefę smutku, samotności, a z czasem może i depresji lub poczucia uwięzienia. To prosta droga do “ucieczki” ze związku, który mógł być dobry, tylko potrzebował trochę pracy z terapeutą. Jeśli to dotyczy Ciebie, to zanim zakończysz relację, zatrzymaj się i zmień schemat działania. Spróbuj psychoterapii, bo w przeciwnym wypadku prawdopodobnie w kolejnym związku schemat się powtórzy.

Fizyczny dotyk czy seksualny dotyk?

Fizyczna intymność i przyjemność erotyczna to czynności złożone i nie tak naturalne, jak mogłoby się wydawać. W pierwszych fazach związku koktajl hormonalny podsyca namiętność i pożądanie erotyczne, ale nie trwa wiecznie. Co więcej, ludzie różnią się pod względem aktywności seksualnej i dotyku. Niektórzy chcą więcej, niektórzy mniej. To normalne.

Sprawy się komplikują, gdy pary, które mają inny poziom pożądania seksualnego, zaczynają unikać dotykania się. Zatrzymują zaloty, przestają dotykać się twarzami, ramionami, włosami, dłońmi lub palcami. Aby uniknąć współżycia, wiele par całkowicie przestaje się dotykać. 

Zrozumiałe, że możesz się obawiać dotykania partnera, skoro za każdym razem prowokuje go to do stosunku, a ty nie masz aż tak wysokiego libido, jak on/ona. Ale jeśli to ty masz wyższy poziom pożądania, spróbuj przestać dotykać swojego partnera erotycznie, aby uniknąć dalszego odrzucenia. Daj jej/jemu przestrzeń na nieerotyczną czułość. 

Nie każda aktywność zmysłowa lub seksualna wymaga też natychmiastowego odwzajemnienia. Czy dasz radę postanowić, że podotykasz partnera przez kilka minut, nie oczekując, że coś za to dostaniesz? Czy możesz zaakceptować przyjemny dotyk seksualny i nieseksualny ze strony partnera bez presji, że należy się zrewanżować?

Nie zawsze musisz mieć ochotę na chińskie jedzenie, aby zadowolić partnera, który może mieć ochotę na sushi. Podobnie, nie musisz być w nastroju na seks ani nawet na bycie dotykanym, aby pocierać plecy lub dotykać partnera, jeśli on tego chce lub o to prosi. I odwrotnie, tylko dlatego, że masz ochotę na długie uściski lub chcesz, aby twój partner dotykał twoich pleców, twarzy lub włosów, nie oznacza, że musicie chcieć tego samego. I co najważniejsze, niekoniecznie oznacza to, że doprowadzi to do stosunku.

Brak czułości w związku? Skorzystajcie z pomocy terapeuty par

Jeśli brak czułości w związku staje się trudny do ogarnięcia poprzez rozmowy czy ćwiczenia, a stanowi coraz większy problem, warto skorzystać z pomocy terapeuty par. Doświadczony terapeuta pomoże wam zidentyfikować głębsze przyczyny, rozwijać umiejętności komunikacyjne, pracować nad przeszłością i odbudowywać zaufanie. 

Podczas terapii par w naszym centrum koncentrujemy się na Waszych indywidualnych potrzebach i celach, abyście mogli w pełni zrozumieć, jakie czynniki przyczyniają się do braku czułości, a może i miłości w Waszym związku. Terapia par może być dla Was szansą na głębsze poznanie siebie nawzajem, odbudowanie więzi i stworzenie trwałej i satysfakcjonującej relacji. A to przełoży się na radośniejsze życie całej rodziny.

Zadzwoń do nas: 22 580 88 08

Artykuł Brak czułości w związku – jak to zmienić? pochodzi z serwisu Centrum Terapii Rodzin - Całe Plemię.

Rodzicielstwo bliskości jest podejściem, które opiera się na tworzeniu silnej więzi emocjonalnej między rodzicami a dziećmi. W tym kontekście rozwód może stanowić ogromne wyzwanie, ponieważ wprowadza zmiany i niepewność zarówno wśród rodziców jak dzieci. Tym niemniej zasady rodzicielstwa bliskości mogą stanowić podstawę do tworzenia zdrowych i satysfakcjonujących relacji między rodzicami i dziećmi nawet w trudnych okolicznościach. Tworząc te podstawy, warto rozpocząć je od tak podstawowej kwestii jak to, jak powiedzieć dziecku o rozwodzie…

Rozwód to bardzo ciężkie doświadczenie dla całej rodziny. Rodzice z reguły nie mają pojęcia, jak powiedzieć dziecku o swojej decyzji. Albo ukrywają do końca temat, udając, że po prostu mieszkają osobno, bo tak wygodniej, albo wręcz mówią wprost, że to tylko na chwilę i nie ma, o czym mówić. 

Dziecko w wieku szkolnym może zrozumieć to jako informację, że należy temat ukrywać, sądząc, że to coś wstydliwego. Tworzy się zamknięte koło toksycznych problemów zakopanych pod dywan, które w pewny momencie zarzutują na funkcjonowanie młodego człowieka, stając się podstawą wielu zaburzeń i problemów w kolejnych latach życia. Zatem warto to wszystko dobrze przemyśleć, omówić i poukładać. Jak to zrobić, dowiesz się z poniższego tekstu.

Jak powiedzieć dziecku o rozwodzie – Przygotowanie planu działań

Warto mieć wcześniej przygotowany plan rozmowy, ponieważ jest to sytuacja trudna emocjonalnie dla wszystkich. Przygotowanie się do rozmowy pomoże zbudować spójny i jasny komunikat. Zapewnisz dziecku tym samym poczucie bezpieczeństwa i bycia rozumianym. I choć wydaje się to trudnym i ciężkim zadaniem, obok i tak bolesnego tematu rozstania, warto mieć wcześniej przygotowany plan, ponieważ:

1. W momencie rozmowy z dzieckiem o rozwodzie, rodzice mogą sami być przytłoczeni emocjami. Posiadanie wcześniej przygotowanego planu pomoże utrzymać spokój i pewność siebie, a także uniknąć chaosu lub niejasności w przekazaniu informacji.
2. Przygotowany plan pomoże skupić się na najważniejszych kwestiach, które dziecko powinno zrozumieć, takich jak utrzymanie miłości rodzicielskiej, możliwość spędzania czasu z obojgiem i zapewnienie mu poczucia bezpieczeństwa i miłości ze strony obojga rodziców.
3. Przygotowanie planu umożliwi rodzicom zgodne przekazanie informacji i utrzymanie spójnego stanowiska wobec dziecka. Spójność jest kluczowa, aby dziecko nie czuło się zdezorientowane i nie otrzymywało sprzecznych informacji.
4. Przygotowanie planu pozwoli rodzicom zastanowić się nad potencjalnymi pytaniami, jakie może zadać dziecko, i przygotować odpowiedzi, które będą spokojne, empatyczne i prawdziwe. To pomoże w zapewnieniu dziecku poczucia zrozumienia i komfortu.

Plan działań – 9 kroków

1. Przygotuj się do rozmowy

Istotną zasadą rodzicielstwa bliskości jest reagowanie z wrażliwością. Każde dziecko i każda rodzina jest unikalna, dlatego ważne jest, aby rodzice byli wyczuleni na indywidualne potrzeby swoich dzieci. Zastanów się, co konkretnie chcesz dziecku przekazać. To nie może być spontaniczna rozmowa. Dziecko będzie pamiętało ją do końca życia. Ustalcie z partnerem/ partnerką wspólną, spójną strategię. Napiszcie sobie jej scenariusz – przykładowa rozmowa – w kolejnym akapicie.

2. Wybierz odpowiedni moment i miejsce

Nie powinno się rozmawiać o rozwodzie, gdy dziecko jest zmęczone, złe lub zdezorientowane. Rozmowa przeprowadzona w bezpiecznym domowym zaciszu na pewno będzie łatwiejsza, ale można też wybrać miejsce poza domem, w którym dziecko rzadko bywa. Nie będzie miało wtedy trudnych skojarzeń na co dzień z wybranym otoczeniem. 

3. Mów w sposób zrozumiały i nie odwlekaj rozmowy

Mów prosto. Odpowiadaj na pytania dziecka w zakresie, w jakim te pytania formułuje. Zapewnij, że będzie w stałym kontakcie z obojgiem rodziców, jeśli taki jest Wasz plan. Nie odwlekaj tej trudnej rozmowy – dzieci doskonale czują, że coś jest nie tak. Przeprowadź ją najlepiej zanim którekolwiek z rodziców się wyprowadzi – dziecko może się później obwiniać za odejście rodzica, myśląc, że to przez nie.

4. Nie obwiniaj siebie ani drugiego rodzica

To nie jest czas na oskarżanie i szukanie winnego. Dziecko nie może być używane jako karta przetargowa albo argument w rozwodowej dyskusji. Nie powinno być nigdy manipulowane ani nawet zachęcane do stawania po czyjejś stronie. Takie działania uszkadzają w nim podstawę poczucia bezpieczeństwa. I choć może być Ci czasem ciężko nie powiedzieć, że to “typowe dla Twojego ojca”, to zagryź zęby i zanieś ten komunikat do swojego indywidualnego terapeuty, który może Ci pomóc przepracować całe to niełatwe doświadczenie. 

5. Słuchaj dziecka

Dziecko może czuć całe spektrum emocji w trakcie tej rozmowy, takich jak smutek, złość czy zagubienie. Daj mu czas i przestrzeń, aby wyraziło swoje uczucia i myśli. Ważne jest, aby nie umniejszać jego odczuć, nie mówić, że to nic takiego. 

6. Daj dziecku poczucie kontroli i stabilności

Dziecko po rozwodzie mamy i taty może odczuwać niepokój i brak stabilizacji w swoim życiu. Pomóż mu w zachowaniu poczucia bezpieczeństwa i stabilności poprzez zachowanie stałych rytuałów. 

7. Znajdź wsparcie dla siebie i dla dziecka

Spotkaj się z psychologiem, który pomoże Ci/Wam w radzeniu sobie z emocjami, w znalezieniu najlepszego sposobu na zmierzenie się z nową sytuacją. Wizytę możesz umówić w naszym centrum stacjonarnie w Warszawie lub online.

Umów wizytę

8. Mów mu często, że jest kochane

Dziecko może myśleć, że to z jego powodu rodzice się rozwodzą. Dlatego istotne jest zapewnienie, że nie ma nic wspólnego z tą decyzją. Myśl “to przeze mnie” może mieć różne konsekwencje, takie jak: zmniejszone poczucie własnej wartości czy trudności w relacjach z innymi. Poczucie winy wpływa z czasem na zdolność do nawiązywania i utrzymywania zdrowych relacji. Pojawi się w nim np. obawa, że zagraża relacjom i zacznie unikać wszelkiej bliskości. Za tym pójdą problemy szkolne czy nawet zaburzenia psychiczne takie jak depresja.

9. Daj dziecku czas na przetworzenie informacji

Po przekazaniu dziecku informacji o rozwodzie, daj mu czas na przetworzenie informacji i zadawanie pytań. Dziecko może potrzebować czasu na zrozumienie, co się dzieje i jak ta sytuacja wpłynie na jego życie. Przy takiej życiowej zmianie, każda osoba w rodzinie  potrzebuje czasu na zaakceptowanie nowej rzeczywistości. Daj swojemu dziecku przestrzeń na procesowanie informacji w swoim tempie i odpowiadaj na jego pytania, jeśli się pojawią.

Jak powiedzieć dziecku o rozwodzie – Scenariusz rozmowy

Może on wyglądać różnie w zależności od wieku dziecka, jego dojrzałości emocjonalnej i indywidualnych potrzeb. Poniżej przedstawiamy ogólny przykład rozmowy, która może stanowić punkt wyjścia do tego ważnego dialogu:

Rodzic: Jasiu, chcielibyśmy porozmawiać z tobą o pewnej ważnej sprawie. Wiem, że ostatnio w naszej rodzinie dużo się działo, było sporo zmian, a teraz muszę ci coś powiedzieć. Mama/tata i ja podjęliśmy trudną decyzję o rozstaniu się.

Dziecko: Co to znaczy „rozstać się”?

Rodzic: To oznacza, że mama i tata przestaną być małżeństwem. Zrozumieliśmy, że jest nam lepiej jak jesteśmy koleżanką i kolegą niż małżonkami. Ale to, co się nie zmienia, to nasza relacja z Tobą. Nadal jesteśmy Twoimi rodzicami i zawsze będziemy.

Dziecko: Czy to oznacza, że już nie będziemy razem mieszkali?

Rodzic: Tak, to prawda. Od teraz mama i tata będą mieszkać w osobnych domach. Chciałabym jednak, abyś wiedział, że zawsze będziemy cię kochać i troszczyć się o ciebie tak samo.

Dziecko: Czy to przez coś, co ja zrobiłem?

Rodzic: Absolutnie nie! To ważne, abyś wiedział, że to nie jest twoja wina. Dorosłość i małżeństwo to złożone sprawy, a nasza decyzja dotyczy nas jako dorosłych, a nie twojego zachowania.

Dziecko: Czy to oznacza, że już nigdy nie zobaczę mamy/taty?

Rodzic: Nie, oczywiście, że zobaczysz! Będziesz mieć czas i z mamą i tatą. Postaramy się, abyś nadal spędzał czas z nami obojgiem i będziemy się opiekować Tobą tak samo, jak wcześniej.

Dziecko: Czy nasza rodzina się rozpadła?

Rodzic: Nasza rodzina nadal istnieje, tylko teraz będziemy funkcjonować w nieco inny sposób. W dalszym ciągu jesteśmy twoją rodziną, a teraz będziemy skupiać się na tym, aby wspólnie zbudować nowy sposób życia na co dzień.

Dziecko: Czy będziecie walczyć między sobą?

Rodzic: Będziemy starać się jak najlepiej dogadywać i nie kłócić. Nasze decyzje będą dotyczyć nas jako dorosłych, a naszym celem jest, abyś ty czuł się bezpieczny i kochany. Będziemy rozmawiać i podejmować decyzje, które będą najlepsze dla ciebie.

Dziecko: Czy to oznacza, że już nigdy nie będziemy szczęśliwą rodziną?

Rodzic: To zrozumiałe, że możesz czuć się smutny i zaniepokojony, ale chcę, abyś wiedział, że nasza miłość do ciebie nie zmienia się. Będziemy dalej tworzyć szczęśliwe chwile jako rodzina, tylko w nieco inny sposób.

Rodzic powinien być gotów na dodatkowe pytania i zapewnić dziecko, że jest dostępny do rozmowy i wsparcia emocjonalnego. Ważne jest również, aby zapewnić dziecko, że jego uczucia są ważne i że będą miały miejsce dalsze rozmowy na ten temat w przyszłości.

Należy również pamiętać, że każda sytuacja rozwodowa jest inna, a każda rodzina ma swoje unikalne potrzeby i wyzwania. Warto znaleźć podejście, które najlepiej odpowiada Waszej sytuacji. W niektórych przypadkach, np. gdy występują problemy z komunikacją między rodzicami, konieczne może być wsparcie ze strony specjalisty, takiego jak psycholog, mediator czy terapeuta rodzinny, aby pomóc w ustaleniu zasad życia na nowych warunkach.

Centrum Terapii Rodzin – Całe Plemię oferuje rodzicom i dzieciom rodzinne i indywidualne sesje terapeutyczne, które pomogą zrozumieć i przetworzyć trudne emocje związane z rozwodem. W naszym centrum w Warszawie doświadczeni terapeuci wspierają w procesie dostosowania się do nowej sytuacji. 

Zadzwoń do nas, porozmawiamy, jak możemy Wam pomóc.

tel:  22 580 88 00

Artykuł Jak powiedzieć dziecku o rozwodzie? pochodzi z serwisu Centrum Terapii Rodzin - Całe Plemię.

Kłamstwa dzieci są powodem niepokoju wielu rodziców. Z jednej strony dzieci potrzebują jasno ustalonych granic, z drugiej naszej uważności i bliskości. Aby wiedzieć, co zrobić, gdy dziecko kłamie, warto najpierw przyjrzeć się podstawom dziecięcego mijania się z prawdą. 

Dlaczego dzieci kłamią? 

Kłamstwo jest rozwojowo w zasadzie normalną sprawą, chociaż jednocześnie i problematycznym zachowaniem. Kłamstwo jest wszechobecne w różnych kulturach. U dzieci zwykle pojawia się już w wieku przedszkolnym i rozwija z czasem. 

Dzieci kłamią z wielu powodów. Są nimi np.:

• testowanie nowego zachowania lub uzyskanie aprobaty 
• obawa przed karą (umyślne kłamanie u dzieci jest częściowo uzależnione od tego, jak postrzegają one negatywne konsekwencje ujawnienia prawdy w porównaniu z pozytywnymi konsekwencjami jej niepowiedzenia. Prawdopodobieństwo kłamstwa na temat złego zachowania będzie większe u dzieci, które spodziewają się surowej kary) 
• przechwalanie się (przechwalają się lub wyolbrzymiają osiągnięcia, aby osiągnąć wyższy status w grupie rówieśniczej lub uratować poczucie własnej wartości. Na przykład dzieci mogą twierdzić, że wygrały konkurencję, podczas gdy w rzeczywistości tak nie było)
• zwrócenie na siebie uwagi (kiedy opowiadają nieprawdę wiedząc, że inni ją znajdą, robią to, by zostać zauważone)
• zrobienie wrażenie (dzieci, którym brakuje pewności siebie, mogą kłamać, aby zrobić wrażenie na swoich rówieśnikach)
• z altruizmu (altruistyczne kłamstwa mają na celu ochronę innych, zwykle rówieśników lub rodziców. Dzieci z lękiem lub depresją mogą kłamać na temat tego, jak się czują, gdyż nie chcą, by rodzice się martwili)

Co zrobić, gdy dziecko kłamie

Jeśli nie wiesz, co zrobić, gdy dziecko kłamie, może nawet dojść de tego, że zakwestionujesz własne rodzicielstwo. Jednak najpierw porozmawiaj z nim i nie bierz tego do siebie. Zachęć je do powiedzenia prawdy. Nie rozliczaj, zakładając z góry złe intencje. Dzieci zawsze szybciej powiedzą prawdę, gdy czują się bezpieczne. Jeśli dziecko czuje, że nawet gdy zachowało się niewłaściwie, rodzic jest „po jego stronie”, będzie mu łatwiej przyznać się do prawdy następnym razem, kiedy będzie w podobnej sytuacji. Jeśli ustalamy zasadę w domu, że „najgorsza prawda jest lepsza od kłamstwa”, trzymajmy się jej konsekwentnie i doceniajmy, gdy dziecko mimo lęku przyzna się do nieuczciwości. Dzieci wiedzą, kiedy reakcja rodzica będzie dla nich nieprzyjemna, ale jeśli mają przestrzeń do rozmowy, skorzystają z tego.

Kiedy dowiesz się o kłamstwie, zanim dziecko Ci powie, spokojnie powiedz mu, że o tym wiesz. Nie angażuj się w walkę o władzę. Unikaj oskarżycielskiego tonu lub języka. Dlaczego? Ponieważ, kiedy dziecko zobaczy Twoją wściekłość, nie usłyszy, co mówisz, a jedynie poczuje się zaatakowane. Jeśli zrobiło coś złego, poproś, aby to naprawiło. Mogą to być przeprosiny, praca domowa lub np. zreperowanie zepsutego przedmiotu. Daj mu drugą szansę, aby postąpiło właściwie. 

Czy w takiej sytuacji karać dziecko?

Co zrobić, gdy dziecko kłamie? Na pewno go nie karaj. Zaskakujące? Przecież kara powszechnie służy do dyscyplinowania na całym świecie. “Jeśli popełnisz błąd, zostaniesz ukarany.” Wydaje się logiczne. Czy jednak nasz system prawny skutecznie powstrzymuje przestępczość? (odpowiedź brzmi „nie” dla tych, którzy mają wątpliwości). Unikanie kary jest bowiem bodźcem zewnętrznym. Pragnienie czynienia tego, co słuszne, stanowi wewnętrzną zachętę. Motywacja zewnętrzna niestety nie daje takich samych rezultatów jak motywacja wewnętrzna. Jeśli dziecko podejrzewa, że zostanie ukarane, kiedy powie prawdę o swoim zachowaniu, to oczywiście będzie kłamać. Ludzką naturą jest chronić siebie. Jeśli więc nie chcesz, aby Twoje dziecko kłamało i chcesz, aby rozwinęła się w nim wewnętrzna motywacja do mówienia prawdy, nie stosuj kary jako konsekwencji.

Wybór między karą a brakiem kary ma o wiele głębsze znaczenie niż tylko kwestia kłamstwa lub niekłamania. Różnica polega na wychowywaniu dziecka, które stara się postępować właściwie, a dziecka, które stara się tylko trzymać z dala od kłopotów lub nie dać się złapać.

Nie oznacza to, że należy ignorować błędy. Porozmawiaj i daj możliwość naprawienia.

Z dystansem, czyli jak?

Nie ma też sensu pokazywać dziecku, że dorosły ma przewagę, bo wie, jaka jest prawda. Dziecko jest i tak na przegranej pozycji, jest od nas zależne. Jeśli znasz prawdę, wystarczy, że zareagujesz postawą: „Wiem, że było inaczej”. Zawstydzanie, porównywanie do innych z pewnością tu nie pomogą. Jeśli jednak kłamstwo wyszło na jaw, przede wszystkim odwołaj się do swoich uczuć i uczuć dziecka. Możesz powiedzieć: „Nie lubię, gdy nie mówisz mi prawdy. Jeśli się boisz, że się na coś nie zgodzę, powiedz mi, że tak czujesz – wtedy będziemy mogli o tym porozmawiać.” Warto podejść do tego rodzaju kłamstwa z dystansem, ponieważ takie zachowania są w normie rozwojowej. Dzieci, które w naturalny sposób chcą coś ugrać dla siebie, nie wyrastają wcale na patologicznych kłamców.

Korzyści z mówienia prawdy

Najważniejsze jest to, żeby dzieci miały poczucie, że mówienie prawdy, choć trudne, przynosi wymierne korzyści i jest nagradzane oraz zauważane, szczególnie wtedy, gdy muszą włożyć w to realny wysiłek. Naucz swoje dziecko również pozytywnych aspektów uczciwego zachowania. Pokaż mu, że nawet jeśli popełnisz błąd, mówienie prawdy jest przyjemne, ponieważ robisz to, co należy. Bierzesz odpowiedzialność i nie ukrywasz się. Z drugiej strony nieuczciwe zachowanie sprawia, że ​​czujesz się źle, ponieważ kogoś oszukujesz. Może powodować problemy lub ranić innych. Kłamstwo może również prowadzić do kolejnych, by ukryć to pierwsze.

A tak między bogiem a prawdą, kto nigdy nie okłamał swojego dziecka, niech pierwszy rzuci kamieniem. Według badań większość dorosłych przyznaje się do okłamywania swoich dzieci. Mogą okłamywać dzieci, aby kontrolować ich zachowanie, skłonić je do współpracy lub regulować ich emocje. Czasami kłamią, ponieważ jest to łatwiejsze niż podanie dokładnego, ale trudnego czy nieraz nawet zbyt skomplikowanego wyjaśnienia¹

Czemu więc kłamiemy?

Białe kłamstwo – co to jest?

Celowe kłamstwo ma miejsce, gdy dziecko celowo składa fałszywe oświadczenie z zamiarem stworzenia fałszywych przekonań u innych i takie kłamstwo zasługuje na korektę. Dzieci od najmłodszych lat uczone są przecież przez nas, by nie kłamać. Ale w pewnych sytuacjach społecznych są one również uczone, pośrednio lub wyraźnie, że nie powinny mówić dosadnej prawdy, np. kiedy oczekuje się uprzejmości. Kiedy dzieci otrzymują niechciane prezenty, prosimy, by udawały, że im się podobają. W końcu nie wszystkie kłamstwa są złe. Dlatego też odpowiedź na pytanie „Co zrobić, gdy dziecko kłamie” nie ma jednej prostej odpowiedzi..

Dorośli cały czas kłamią z absolutnie różnych powodów. Dzieci mogą być zdezorientowane, dlaczego uczymy je jednej rzeczy, a robimy coś innego. Antyspołeczne kłamstwa są jednak motywowane własnym interesem. Mają one na celu wyrządzenie krzywdy innym, osiągnięcie osobistych korzyści lub uniknięcie kary. Natomiast białe kłamstwa są powszechną formą mówienia nieprawdy lub półprawdy, używaną w życiu codziennym w celu utrzymania relacji społecznych. Te kłamstwa nie krzywdzą innych².

Musimy uczyć dzieci rozróżniania, aby mogły kłamać w społecznie – odpowiedni sposób. Dzieci można uczyć cnoty prawdomówności od najmłodszych lat, ale ważne jest też nauczenie ich życia w społeczeństwie. Temu m.in. służy trening umiejętności społecznych (TUS) prowadzony w naszym centrum w Warszawie. Zadzwoń, dowiedz się więcej: 22 580 88 00.

Źródła:

1. Heyman GD, Luu DH, Lee K. Rodzicielstwo poprzez kłamstwo. Dziennik edukacji moralnej . Opublikowano w Internecie 11 sierpnia 2009: 353-369.
2. DePaulo BM, Kashy DA. Codzienność polega na bliskich i swobodnych związkach. Journal of Personality and Social Psychology . Opublikowano w Internecie 1998:63-79. 

Artykuł Co zrobić, gdy dziecko kłamie? pochodzi z serwisu Centrum Terapii Rodzin - Całe Plemię.