Psychoterapia indywidualna dla młodych dorosłych (18-30 lat) w podejściu systemowym jest wyjątkową formą wsparcia. Odpowiada ona na potrzeby tej dynamicznie rozwijającej się grupy osób, mierzącej się z licznymi wymaganiami dorosłości narzuconymi przez społeczeństwo a równocześnie stającej w obliczu procesu „stawania się sobą” i „mówienia własnym głosem”.​

Dlaczego młodzi dorośli sięgają po psychoterapię?

Jako młoda osoba, prawdopodobnie mierzysz się z wieloma wyzwaniami — wybierasz ścieżkę kształcenia, wkraczasz na rynek pracy, budujesz pierwsze poważne relacje romantyczne, odłączasz się od rodziny pochodzenia i podejmujesz inne ważne życiowe decyzje. To także czas, kiedy mogą pojawić się trudności takie jak:

• lęk przed wyzwaniami i przyszłością,
• kryzys tożsamości („kim ja właściwie jestem?” „w czym jestem dobry?”),
• poczucie zagubienia („co mam robić ze swoim życiem?”) i niepewność zawodowa,
• niska wiara w siebie, zniechęcenie w dążeniu do sukcesu,
• presja akademicka, wysokie tempo życia, perfekcjonizm,
• problemy w relacjach rodzinnych i partnerskich
• osamotnienie i niepowodzenia w poszukiwaniu miłości.

Psychoterapia indywidualna systemowa pozwala przyjrzeć się zarówno aktualnym, jak i bardzo głębokim źródłom tych trudności, które często mają związek z relacjami i wzorcami kształtowanymi przez lata.​

Na czym polega podejście systemowe?

Systemowy nurt psychoterapii wyróżnia się tym, że nie skupia się wyłącznie na osobie która przychodzi do gabinetu, ale traktuje ją jako część różnych systemów — rodzinnych, zawodowych, przyjacielskich i romantycznych czy społeczności lokalnej. Terapeuta nie szuka winnego i nie wskazuje tego, co wewnątrz osoby jest nie tak (nie daje diagnoz), lecz analizuje całość kontekstu, w którym funkcjonuje dana osoba, dostrzegając zależności, powiązania i wzajemne wpływy. Wspólnie zastanawiamy się nad mechanizmami, które się dzieją w Tobie i wokół Ciebie. Dzięki temu rozumienie problemów staje się pełniejsze, a ich rozwiązywanie możliwe na głębszym poziomie.​ To proces, który daje szansę na trwałą zmianę — nie tylko poprawę samopoczucia, ale także budowanie życia zgodnego z własnymi wartościami i potrzebami.​

Jak przebiega terapia?

W terapii systemowej indywidualnej kluczowy jest dialog — psychoterapeuta prowadzi rozmowę nakierowaną na odkrywanie powiązań, źródeł problemów, wzorców komunikacji i relacji, nie tylko z przeszłości, ale też bieżących. Przyglądamy się Twojej perspektywie, ale także staramy się spoglądać na świat oczami bliskich Ci osób, by lepiej zrozumieć jak na siebie nawzajem wpływacie.

Oglądamy Twoją historię życia, stopniowo rozumiejąc jak zostałeś ukształtowany. Zwracamy uwagę na to jak mówisz o samym sobie i Twoich doświadczeniach życiowych, ponieważ to, co powtarzasz w swojej głowie kształtuje Twoją rzeczywistość. 

Zastanawiamy się jakie role w swoim życiu pełnisz, gdyż może się okazać, że w niektórych tkwisz zbyt długo, jakieś zostały Ci niesłusznie przypisane niczym wolny wakat po koleżance z biurka obok lub przezwisko przyklejone w przedszkolu, a może ważnych dla siebie nie podejmujesz z lęku czy lojalności wobec bliskich.

Układ sił i panujące zasady, opowiadane historie i przekazy albo tematy o których się nie mówi, sposoby interakcji i komunikacji pomiędzy członkami w rodzinie nie są przypadkowe, dlatego analizujemy skąd się wzięły dane wzorce, po co były one potrzebne, przed czym chroniły. Dzięki ich poznaniu, zrozumieniu możliwa jest świadoma ich zmiana.

Wreszcie poszukujemy Twoich emocji, głosu i potrzeb, które teraz mogą wybrzmieć, niegdyś niesłuchane i niewygodne dla innych. Stąd już o krok do Twojej refleksji, co należy ze swoim życiem robić.

Korzyści z terapii systemowej:

• Lepsze zrozumienie siebie, swoich reakcji i relacji.
• Poprawa komunikacji, wzajemnego zrozumienia i rozwiązanie konfliktów rodzinnych, partnerskich czy przyjacielskich i zawodowych.​
• Wzmocnienie poczucia własnej wartości, sprawczości i autonomii przy zachowaniu więzi.​
• Skuteczniejsze stawianie innym granic.
• Nabycie umiejętności radzenia sobie z nowymi wyzwaniami i skutkami ważnych zmian, które niesie życie (np. przeprowadzki, rozstania, utraty).​
• Poczucie, że zaczynam budować życie na własnych, świadomych zasadach.
• Uwolnienie się od starych, dysfunkcyjnych wzorców rodzinnych i budowanie satysfakcjonujących relacji.​

Zaproszenie do pracy psychoterapeutycznej w tym nurcie to szansa na podjęcie świadomej decyzji o rozwoju, budowaniu własnego poczucia sprawczości oraz świadomym kreowaniu relacji w dorosłości. Terapia jest więc nie tylko wsparciem w kryzysach, ale także pomaga w lepszym zrozumieniu siebie, własnych potrzeb, granic i możliwości komunikacji — zarówno w rodzinie pochodzenia, jak i w tworzonej przez siebie nowej sieci relacji.​

Jeśli rozpoznajesz siebie w tych wyzwaniach i chcesz zacząć budować życie na własnych zasadach – psychoterapia systemowa indywidualna może być Twoim pierwszym krokiem. Zapraszam Cię do kontaktu, byśmy wspólnie odkryli, jak mogę Cię wesprzeć w tej drodze.

Artykuł Gdy dorosłość przytłacza – po co młodym dorosłym psychoterapia? pochodzi z serwisu Centrum Terapii Rodzin - Całe Plemię.

Życie codzienne może być intensywne, pełne obowiązków i wyzwań. Lub odwrotnie – wydawać się miałkie, z czasem przelatującym przez palce. Rozwój osobisty może być źródłem satysfakcji i doświadczaniem własnych – nieodkrytych – zasobów, albo źródłem siły, gdy życie nas przytłacza. Zwłaszcza gdy zmagamy się ze stresem, trudnymi emocjami, dylematami i trudnościami w podejmowaniu decyzji. Mamy skłonność do przekładania działań na później, niekiedy wystarczy jakiś impuls, bodziec, aby ruszyć z miejsca. Chcemy poczucia sprawczości, a co za tym idzie odpowiedzialności za własne życie i swoich bliskich, choć się tego obawiamy. 

Zastanawiasz się, w jaki sposób coach może pomóc Ci mierzyć się z codziennością. czy może uczynić życie bardziej pełnym i wartościowym?

Wszystkie tematy pracy coachingowej wychodzą od Klienta. Coach pomaga Klientowi w procesie samopoznania i samorozwoju, a także w kreowaniu bardziej świadomego i satysfakcjonującego życia.

Poniżej przykładowe sytuacje, w których można skorzystać ze wsparcia coacha. 

Zarządzanie sobą w czasie

Masz wrażenie, że życie to gonitwa, z niczym się nie wyrabiasz, jesteś zmęczony i nie dotrzymujesz terminów. To sprawia, że masz problemy w pracy, zawodzisz bliskich, jesteś zmęczony i zestresowany. 

Coach pomaga ci zebrać myśli, przeanalizować sytuację i poszukać rozwiązań: Jak poukładać swój plan dnia, aby znaleźć przestrzeń dla siebie? Gdzie „gubię” czas, co można robić inaczej, usprawnić? Co pochłania najwięcej czasu i czy można temu jakoś zaradzić? Czy mam skłonność do odkładania spraw na później? Jak zaangażować rodzinę w obowiązki, aby wygospodarować czas na wspólne przyjemności? 

Praca z celem

Masz pragnienie, postanowienie, czy cel, coś do czego dążysz, co jest dla ciebie ważne, co czujesz, że uczyni twoje życie lepszym, pełniejszym, szczęśliwszym. Dla kogoś może to być daleka podróż, pozyskanie jakiejś umiejętności (nauka języka obcego, programowania), czy poprawa stanu wewnętrznego („chcę być bardziej spokojny/asertywny/uwierzyć w swoje możliwości”).

Klient korzysta z coachingu, aby zmierzyć się z tym celem i przybliżyć się do jego osiągnięcia jego dążeń. Cel staje się osadzony w czasie, klient może przeanalizować, czy cel jest możliwy do osiągnięcia, jakie koszty (nie tylko finansowe) będzie ponosił i czy jest na nie gotowy. W czasie pracy coachingowej Klient rozłoży cel na etapy jego realizacji, aby uświadomić sobie, kolejne zadania, które musi wykonać, jakie przekonania go ograniczają i jak je zniwelować. Klient może doświadczyć, jak będzie się czuł po zrealizowaniu celu.  

Przechodzenie przez zmiany

Chcesz (lub jesteś zmuszony/a) wprowadzić zmianę w swoim życiu: zamierzasz zmienić pracę, planujesz przeprowadzkę, oddajesz dziecko do przedszkola po urlopie wychowawczym, chcesz zrobić sobie detoks od mediów społecznościowych, rozstałe/aś się z partnerem.

Coach pomoże zebrać siły i przygotować się do zmiany i ją wdrożyć, określić priorytety, spojrzeć na sprawę z różnych perspektyw. Praca z coachem pomoże ci trzymać się planu, przetrwać chwile zwątpienia, znaleźć w sobie wolę działania, dostosować do nowej sytuacji.

Odnajdywanie się w nowej lub trudnej życiowo sytuacji 

Znalazłeś się w trudnej sytuacji. Choroba, kłótnia, rozstanie, mogą przytłaczać i zakłócają spokój wewnętrzny. Pojawienie się nowego członka rodziny, awans, planowane wystąpienie, udział w ważnym wydarzeniu, potrzeba przeprowadzenia poważnej rozmowy, mogą wymagać od nas dużo uwagi i zaangażowania. 

W takich momentach, gdy tracisz pewność siebie, odczuwasz niepokój, pojawia się stres
i natłok myśli, istotne jest znalezienie w sobie siły i zasobów, aby poradzić sobie z sytuacją. Potrzebujesz wyciszyć emocje i zyskać wewnętrzny spokój. Albo wyzwolić wiarę w swoje możliwości, entuzjazm i wolę działania. Ważne jest, zadbanie o swoje uczucia i potrzeby, jednocześnie szukając wsparcia. Otwarcie się na pomoc coacha może przynieść ulgę i nowe spojrzenie na sytuację.

Odkrywanie talentów

Zastanawiasz się, co chciałbyś osiągnąć w życiu, w czym jesteś dobry, co jest twoim talentem, co sprawia ci przyjemność. Albo uwielbiasz marzyć i planować, ale potrzebujesz imperatywu  do podjęcia działań, które zbliżą Cię do ich realizacji. Chcesz stworzyć swojemu dziecku warunki do rozwoju nowych umiejętności i czerpania z tego przyjemności. Odkrywanie talentów i pasji wymaga czasu i eksperymentowania. 

Praca z coachem umożliwia wydobycie i rozwój mocnych stron Klienta. Klient poznaje swoje wewnętrzne zasoby przez inspirującą rozmowę, pracuje nad niwelowaniem nie wspierających przekonań, rozwój nowych umiejętności. Coach zachęca do sprawdzania się w nowych obszarach, towarzyszy w budowaniu poczucia własnej skuteczności.

Komunikacja i porozumienie

Masz poczucie, że otoczenie cię nie rozumie. Ciężko ci odnaleźć się w środowisku pracy. Chciałabyś budować satysfakcjonujące relacje z ludźmi. Chodzisz na randki, ale  nie możesz zbudować trwałej relacji. W relacjach z rodziną uciekasz od trudnych tematów. 

Coach pomaga w rozwoju umiejętności interpersonalnych, zarządzaniu konfliktami, budowaniu pewności siebie oraz radzeniu sobie z trudnościami w relacjach z innymi ludźmi. Wgląd w zachowania i emocje pomoże zrozumieć styl komunikacji i wzorce przekonań, które mogą utrudniać budowanie pozytywnych relacji. Z coachem wypracujesz umiejętności, które pozwolą Ci lepiej komunikować się z ludźmi.

Wsparcie w sporcie

Twoje dziecko chodzi na treningi sportowe. Chciałbyś, aby było to dla niego źródło przyjemności i satysfakcji, tymczasem widzisz, że brakuje mu zapału do systematycznej pracy, a każda porażka jest trudna do przeżycia.

Coach pomaga rozwijać umiejętności mentalne, takie jak koncentracja, samodyscyplina, pozytywne myślenie. Coach motywuje do działania, pomaga radzić sobie ze stresem, presją wynikającą z rywalizacji i osiągać cele sportowe.

Radzenie sobie z emocjami

Jesteś często zirytowany/a – ludzie cię denerwują. Łatwo się wzruszasz, czego wstydzisz się przed otoczeniem. Nie możesz pozbyć się z głowy natrętnych myśli, co cię przytłacza. Martwisz się i masz pełno obaw, ale ukrywasz to przed bliskimi. 

Jeśli trudno jest ci zachować dystans wobec tego co cię porusza, warto skorzystać ze wsparcia coacha, który może pomóc zrozumieć reakcje emocjonalne, identyfikować wzorce myślenia i zachowania oraz rozwijać strategie radzenia sobie z emocjami w codziennym życiu. 

Relacje z dziećmi 

Wiesz, jak ważne jest wychowanie dzieci i przekazanie im swojego systemu wartości. Chciałbyś mądrze stawiać granice, inspirować, zachęcać do poznawania otoczenia, do nauki. Czujesz,  że to na tobie spoczywa odpowiedzialność za rozwój i szczęście swoich dzieci. Chcesz ich wiele nauczyć – nie wiesz, kiedy i jak to zrobić. Kochasz swoje dzieci i chcesz, aby czuły, że są kochane. Zastanawiasz się, jak mówić, żeby dzieci cię słuchały i jak sprawić, aby zechciały mówić z tobą o swoich sprawach. 

Coach wspiera rodziców w samorozwoju, w refleksji nad własnymi postawami i ich wpływu na rozwój dzieci. Sesje coachingowe to przestrzeń do bezpiecznego szukania rozwiązań dla różnych aspektów życia rodzinnego. Klient otrzymuje wsparcie w budowaniu relacji w rodzinie opartych na szacunku i porozumieniu, efektywnej komunikacji. Coaching umożliwia rozwiązywanie konfliktów, wypracowanie i wdrożenie rodzinnych zasad i wartości.

Z perspektywy coacha każda trudność, z którą się spotykamy, może być również okazją do nauki, do wzrostu osobistego i do lepszego zrozumienia siebie oraz innych. Warto szukać pozytywnych sposobów radzenia sobie z życiowymi wyzwaniami i doceniać naszą własną siłę w radzeniu sobie z nimi. Praca coachingowa to inspirująca podróż w głąb siebie. Korzystanie z pomocy nie jest oznaką słabości, lecz odwagą i mądrością.

Artykuł Czym jest coaching i w jakich sytuacjach warto skorzystać z pomocy coacha? pochodzi z serwisu Centrum Terapii Rodzin - Całe Plemię.

Temat komunikacji z dzieckiem to zagadnienie szczególnie ważne dla rodziców i wychowawców. Liczne publikacje z tego obszaru sprawiają, że coraz świadomiej podchodzimy do problemów związanych z tą tematyką. Jakość komunikacji ma bezpośredni wpływ na budowanie bliskich relacji, a te są niezbędne dla prawidłowego rozwoju emocjonalnego dziecka. Dla mnie obszar ten jest podwójnie ważny, bo jako mama, chcę, aby moje dziecko wyrosło na zdrowego psychicznie i szczęśliwego człowieka. Jako psycholog pragnę, aby zarówno dzieci, jak i dorośli byli w kontakcie ze swoimi uczuciami, potrafili radzić sobie w trudnych sytuacjach, wiedzieli, jak interpretować i regulować swoje emocje. Nie dla każdego budowanie relacji jest łatwe. Na szczęście z pomocą przychodzą eksperci. Dzięki zebranej wiedzy merytorycznej możemy rozwijać kompetencje rodzicielskie i wspierać dzieci w ich rozwoju. 

Podczas planowania rodzinnego urlopu szukałam w Internecie ciekawych miejsc na wyjazd. Znalazłam kilka opcji, które pokazałam mężowi. Wybrał dwie z nich – co ciekawe, obie miały jedną cechę wspólną. Okna w wybranych domach były ogromne i zapraszały naturę do środka. Pomyślałam, że przyjemnie będzie przebywać w tym miejscu, w atmosferze spokoju i komfortu. Faktycznie, okna miały kluczowe znaczenie dla budowania atmosfery tego miejsca, co w rezultacie przekładało się na dobre samopoczucie. Przyszło mi do głowy, że okna w domu są jak otwarta i wspierająca komunikacja w relacji -w analogiczny sposób przekłada się na nasz nastrój. 

Jeśli myślimy o oknach we własnym domu, to komunikacja z najbliższą rodziną będzie adekwatnym przełożeniem. Co sprawia, że w kontakcie z bliskimi czujemy się komfortowo i bezpiecznie – lub przeciwnie: czujemy się osaczeni i wpadamy w gniew? Trudno to zdiagnozować od razu, gdyż proces ten składa się z wielu elementów. Po pierwsze komunikacja jest wielowymiarowa, a w dodatku wpływa na nią zarówno nadawca jak i odbiorca komunikatu. Przy tym obie osoby nakładają na to doświadczenie własne filtry interpretacji oparte na naszych opiniach, obawach, stereotypach i wszystkim tym, co nałożyła na nas współczesna kultura. Jakby jeszcze tego było mało, kierują nami emocje, które są zmienne, więc, jak widać, łatwo nie jest. Jak zadbać o komunikację z najbliższymi – tę codzienną, która otwiera się na człowieka niczym nasze metaforyczne okno? Thomas Gordon -amerykański psycholog, twórca koncepcji wychowania bez porażek, mógłby powiedzieć: nie moralizuj, nie pouczaj, nie rozkazuj, nie narzucaj. Myślisz pewnie: to oczywiste, kulturalny człowiek (za którego się każdy uważa) nie rozmawia w ten sposób. Ale czy na pewno?

Z pewnością znajdą się anty-przykłady. Choć w kontakcie ze znajomymi nasze zachowanie jest bliżej naszego superego, tak w relacjach osobistych odsłaniamy siebie z naszymi słabościami. Komunikacja taka jest bardziej emocjonalna, częściej także pozwalamy sobie na ocenianie i krytykę. Wszystko w sumie jest OK, bo zostaje w rodzinie. Niby tak, ale jeśli nasze komunikaty przybierają agresywną formę, to relacje w naszej rodzinie są jak atmosfera w domu bez okien. Jeśli będziemy przebywać w takim miejscu zbyt długo, to rezultatem będzie nie tylko złe samopoczucie członków naszej rodziny, ale również różnego rodzaju problemy psychiczne. 

Wyjątkowo wrażliwe na komunikaty negatywne są dzieci. Agresywne zwroty, niedostrzegane w codziennym życiu, zaburzają relację pomiędzy rodzicem a dzieckiem, co w rezultacie może prowadzić do tego, że dziecko zamyka się na ludzi. Niekiedy „dom bez okien” staje się normą dla dzieci, które nie znają innej rzeczywistości. Taka sytuacja prowadzi do zaburzeń w rozwoju osobowości dziecka oraz problemów w życiu dorosłym. Tak, jak nie da się funkcjonować bez światła, tak nie może się rozwinąć prawidłowa osobowość u dziecka, gdy zabraknie bliskich relacji.

Czego zatem jako rodzice powinniśmy się wystrzegać w rozmowie z dzieckiem, a co jest zupełnie niedopuszczalne? Raz jeszcze odwołam się do koncepcji Thomasa Gordona, który wyróżnia dwanaście barykad komunikacji utrudniających budowanie relacji. Trzy z nich są wyjątkowo niszczące dla dziecka, uderzają w jego samoocenę oraz powodują brak wiary we własne możliwości. Są to komunikaty obwiniające, ośmieszające oraz chwalenie osądzające. O ile dla dwóch pierwszych łatwo znaleźć przykład, tak trzeci jest przekazem, który pozornie zwraca uwagę na pozytywną cechę lub zachowanie w taki sposób, by w szerszym kontekście ocenić negatywnie osobę, np. „No, dziś ładnie wyglądasz” albo „Nareszcie udało ci się zrozumieć”. Niby nieszkodliwe, subtelne, ale dla dziecka, treść komunikatu bez wątpienia jest negatywna i uderzająca w jego poczucie własnej wartości. Słowa potrafią ranić, a te usłyszane od bliskiej osoby mają większą siłę rażenia. 

Małe dziecko informacje o sobie przyjmuje od najbliższych. Dopiero w procesie dojrzewania oddziela się od rodzica w sensie emocjonalnym. Jeśli ten proces zachodzi prawidłowo, to jako osoba dorosła, charakteryzuje się między innymi umiejętnością formowania własnych opinii o sobie. Taka jednostka jest mniej podatna na wpływ otoczenia czy manipulację. Oczywiście nikt z nas nie jest oddzielną wyspą i zawsze nasze otoczenie na nas oddziałuje, lecz to oddziaływanie jest mniejsze, gdy osoba samodzielnie potrafi wyznaczać własne kierunki rozwoju. Inna jest też jej motywacja wewnętrzna, tak potrzebna do realizowania celów. 

Niby wiemy, jak rozmawiać z dziećmi, lecz trudności wychodzą w empirii. To, co tak bardzo denerwowało nas w naszych rodzicach i w tym, jak nas traktowali, znajdujemy nierzadko u siebie jako te same schematy zachowania. Są też tacy, którzy stają w opozycji do metod wychowawczych znanych ze swojego domu. Jeśli w dzieciństwie doświadczyli surowych zasad i braku wsparcia mogą jako rodzice, pobłażać swoim dzieciom, aby niejako zadośćuczynić im ciepłem i wyrozumiałością, której sami nie zaznali w dzieciństwie. Tak zwane „ciepłe” błędy wychowawcze, oparte na relacji, w której pojawia się komunikacja polegająca na zagłaskiwaniu, odwracaniu uwagi czy zaprzeczaniu, to również kiepska strategia. 

Jaki jest zatem optymalny model? Jak nie zbudować wysokiej wieży dla swojego dziecka, z której ono samo będzie się bało wyjść? Jak stworzyć dom, który ma zarówno okna otwierające na świat, jak i ściany dające bezpieczne granice w dorosłości? Nie jest to zadanie łatwe, zwłaszcza, że wiele osób nie wie, że tkwi w modelu rodzinnym, w którym relacje są zaburzone. Niekiedy pomimo świadomości rodzice popełniają błędy, frustrując się raz po raz. Budowanie bliskości nie każdemu przychodzi w sposób naturalny, a szczególnie trudne staję się, gdy nakładają się na to towarzyszące rodzicielstwu stres i zmęczenie. 

Zapewne każdy z nas ma swoje sposoby samoregulacji, dla mnie jednym ze nich jest rozmowa z bliską osobą. Zgadzam się ze stwierdzeniem, że potrzebna jest cała wioska, by wychować zdrowe dziecko i nie mam na uwadze pomagania tylko dziecku, ale również rodzicowi.

Myśląc o „dobrej” komunikacji, należy pamiętać o kilku zasadach, które są ważne ze względu na niedojrzałą i wrażliwą psychikę dziecka. Przekazy nieszkodliwe dla relacji z bliską przyjaciółką, w relacji z dzieckiem mogą się nie sprawdzić. Na co więc zwrócić uwagę? Powstało wiele publikacji o tym, by słuchać tego, co dzieci do nas mówią. To, że aktywne słuchanie jest ważne, jest niekwestionowaną prawdą. Ja jednak chciałabym się skupić na elementach komunikacji istotnych w przypadku, gdy nasze relacje z dzieckiem są nadszarpnięte, a ono samo przejawia trudności w funkcjonowaniu i może w przyszłości być zagrożone niedostosowaniem społecznym.

W tym wypadku kluczowe jest mówienie w sposób prosty i krótki, odwoływanie się do norm, opisywanie faktów bez obwiniania, mówienie o uczuciach i oczekiwaniach oraz przedstawiane konsekwencji bez straszenia. Cztery z wymienionych powyżej elementów wpisują się w model komunikacji interpersonalnej FUKO. Jest to metoda, pomagająca naświetlić problem zwracając uwagę na jego cztery aspekty: Fakty, Uczucia, Konsekwencje, Oczekiwania. Stosuję ją, gdy jestem na wyczerpaniu moich baterii cierpliwości i tylko wiedza psychologiczna powstrzymuje mnie przed wybuchem złości. Ostatnio brzmiało to mniej więcej tak: 

K: Kochanie, wyłącz bajkę.

M: Nie.

K: Proszę wyłącz bajkę, jest już późno i czas się myć. Złoszczę się, gdy mnie nie słuchasz. Jeśli umyjesz się szybko, będziemy mieli więcej czasu na czytanie „Kapitana Majtasa”.

Tym razem zadziałało, jak widać nie podałam oczekiwań, bo moje dziecko ruszyło do łazienki. Dla wielu osób taki komunikat wydaje się sztuczny, a nierzadko mówienie o swoich uczuciach jest trudnością. Zachęcam mimo wszystko. Stosowanie tej metody nie zaszkodzi, a istnieje niemałe prawdopodobieństwo, że pomoże. Jeśli macie w domu nastolatka i do tej pory nie stosowaliście tej metody, młody człowiek może być w lekkim szoku, ale może także zaskoczy Was reakcją. Niezależnie od rozwoju sytuacji jest nadzieja na lepszą komunikację i wstawienie okna w miejsce muru.

Pisząc ten tekst przychodzi mi do głowy film Marka Koterskiego „Siedem uczuć”, który w ciekawy sposób ukazuje relację dzieci z dorosłymi. Dla wielu widzów film może być bolesnym powrotem do nieprzepracowanych traum z dzieciństwa, które są kluczem do większości problemów w wyrażaniu emocji. Jednak przemyślenie naszego sposobu komunikacji i praca nad sobą może zapobiec przeniesieniu tych traum i lęków na nasze dzieci.

Kamila Pomacho-Komar

Artykuł Dom pełen okien pochodzi z serwisu Centrum Terapii Rodzin - Całe Plemię.

Każdy dzień w życiu człowieka jest niczym malowidło, które barwi całe spektrum emocji. 

Od wschodu słońca po zachód, nasze wewnętrzne pejzaże emocjonalne przeżywają burzę, ciszę, zachwyty i smutki.

W jaki sposób te codzienne emocje kształtują nasze życie?

Poranek często rozpoczyna się od uczuć spokoju lub niepokoju, zależnie od tego, jak przebiegła poprzednia noc. Wielu z nas towarzyszą odczucia oczekiwania lub niepewności co do nadchodzącego dnia. Przygotowania do pracy czy szkoły mogą wywołać uczucia stresu, pośpiechu, a czasem ekscytacji związanej z nowymi możliwościami.

W miarę postępu dnia, interakcje z innymi ludźmi, wydarzenia w pracy czy domu mogą prowadzić do przeżywania różnorodnych uczuć – od radości, dumy, przez frustrację, do złości czy smutku. 

Wielu z nas odczuwa także presję wynikającą z dążenia do spełnienia oczekiwań społecznych, rodziny czy siebie samego, co prowadzi do mieszanki pozytywnych i negatywnych emocji.

Po południu, kiedy tempo życia często się spowalnia, możemy doświadczać refleksji, wdzięczności, a czasem zmęczenia czy wypalenia. Chwile spędzone z bliskimi, relaks czy uprawianie hobby przynoszą uczucia spełnienia, radości i miłości.

Wieczór to czas, kiedy wiele osób wraca myślami do sytuacji minionego dnia. Dla niektórych jest to okres spokoju i odpoczynku, dla innych – czas samotności czy tęsknoty.

Jakie znaczenie mają dla Nas codzienne emocje?

Każdy z nas ma unikalne doświadczenia emocjonalne, które wpływają na nasze postrzeganie świata. 

Emocje odgrywają kluczową rolę w kształtowaniu naszych relacji, decyzji i ogólnego samopoczucia. Uświadomienie sobie ich obecności i akceptacja jest kluczem do lepszego rozumienia siebie i innych.

W końcu, to właśnie emocje dają kolor naszemu życiu. Dzięki nim każdy dzień jest wyjątkowy i niepowtarzalny, pełen niespodzianek, wyzwań i małych radości. 

Czasem to nie od nas zależy, jakie barwy nas otaczają… jasne czy ciemne? Jaskrawe czy pastelowe? Radość czy smutek? Jednak to od nas samych zależy, w jaki sposób będziemy odbierać otaczające nas barwy. Nasze spektrum emocji.

Warto je doceniać, rozumieć i pielęgnować, by każdy dzień był pełniejszy i bardziej znaczący.

Artykuł Emocje dnia codziennego: barwne spektrum ludzkich uczuć pochodzi z serwisu Centrum Terapii Rodzin - Całe Plemię.

Wielu z nas niesie w sobie ciężar traum związanych z przeszłością, które kształtują nasze myśli, emocje i zachowania. Szczególnie potężne są traumy z dzieciństwa, które często pozostają nieuświadomione, mając ogromny wpływ na nasze dorosłe życie. W tym artykule skupimy się na temacie nieuświadomionych, trudnych doświadczeń z pierwszych lat życia, ich przejawów w dorosłym życiu i konsekwencjach, jakie mogą przynieść. 

Trauma z dzieciństwa to doświadczenie, które przekracza nasze możliwości radzenia sobie z nim. Wywołują one uczucia strachu, bezsilności i utraty poczucia bezpieczeństwa. Może ona być spowodowana różnymi sytuacjami, takimi jak:

• przemoc domowa,
• przemoc seksualna,
• zaniedbanie na płaszczyźnie emocjonalnej czy fizycznej,
• utrata bliskiej osoby.

Nieprzetworzone właściwie traumy z dzieciństwa mogą rodzić negatywne konsekwencje w naszym dorosłym życiu. Niewątpliwie mają wpływ na nasze relacje, samopoczucie, samoocenę, zdrowie psychiczne i fizyczne. Mogą prowadzić do:

• powtarzania szkodliwych wzorców zachowań, 
• nieadekwatnego reagowania na wydarzenia dnia codziennego i na błędy
• trudności w radzeniu sobie ze stresem 
• problemów emocjonalnych.

Nieuświadomione traumy z dzieciństwa

Jak rozpoznać, że w dzieciństwie doświadczyłeś traumy? Nieleczone traumy mogą objawiać się na wiele sposobów, w tym:

• Niepokoje emocjonalne: Osoby z traumami z dzieciństwa mogą doświadczać silnych wahań nastroju, lęku, smutku, gniewu, czy przewlekłego poczucia pustki.
• Trudności w relacjach: Trauma może zaburzać naszą zdolność do budowania zdrowych i bliskich relacji z innymi. Może powodować problemy z zaufaniem, tworzeniem bliskości emocjonalnej, a także utrzymaniem trwałych związków.
• Samoocena i poczucie wartości: Mogą prowadzić do niskiego poczucia wartości, braku pewności siebie, i trudności z akceptacją samego siebie.
• Zachowania autodestrukcyjne: Osoby te mogą wykazywać skłonności do autodestrukcyjnych działań, takich jak nadużywanie substancji zmieniających świadomość (alkohol, narkotyki, leki), autoagresja, niebezpieczne zachowania i ryzykowne kontakty seksualne.
• Problemy zdrowotne: Trauma z dzieciństwa nieprawidłowo przetworzona może mieć również negatywny wpływ na nasze zdrowie fizyczne. Mogą pojawiać się objawy przewlekłego stresu, zaburzenia snu, bóle ciała, migreny, a nawet choroby autoimmunologiczne.

Dlaczego jako rodzic powinieneś zająć się swoją traumą

Przenoszenie nieleczonych traum na dzieci stanowi silną motywację dla wielu osób do pracy nad sobą. Kiedy dorosły nie zdoła przetworzyć i zrozumieć swoich traum z dzieciństwa, istnieje ryzyko, że nieświadomie przeniesie te doświadczenia na swoje własne dzieci. To zjawisko, znane jako intergeneracyjne przekazywanie traumy, jest niezmiernie ważne do zrozumienia i przeciwdziałania.

Nieleczone traumy mogą z pewnością wpływać na nasze zdolności rodzicielskie i sposób, w jaki komunikujemy się z naszymi dziećmi. W rezultacie mogą one prowadzić do powtarzania destrukcyjnych wzorców zachowań – takich które były nam przekazywane przez rodziców, a następnie przez nas, mogą być przekazywane naszym dzieciom.

Ponadto, emocjonalne rany i niewyrażone emocje z przeszłości mogą wpływać na naszą zdolność do radzenia sobie ze stresem. W rezultacie może to wpływać na rozwój naszych dzieci. Dzieci są wyjątkowo wrażliwe na napięcia emocjonalne i często absorbują emocje dorosłych. Badanie opublikowane w „Journal of Family Psychology” w 2019 roku wykazało, że osoby, które doświadczyły traumy w dzieciństwie, są bardziej skłonne do nieadekwatnych reakcji na stres u swoich dzieci.

Inne badanie, przeprowadzone przez naukowców z Uniwersytetu Columbia i opublikowane w „JAMA Psychiatry” w 2020 roku, wykazało, że nieleczona trauma z dzieciństwa rodziców może wpływać na zdrowie psychiczne ich dzieci. Wyniki wskazywały, że dzieci osób, które doświadczyły traumy w dzieciństwie, są narażone na wyższe ryzyko problemów z zdrowiem psychicznym, takich jak zaburzenia lękowe czy depresja.

Z kolei badanie przeprowadzone przez naukowców z King’s College w Londynie pokazało, że interwencje skierowane na zmniejszenie stresu rodziców mogą przeciwdziałać negatywnym skutkom przekazywania traum na dzieci. To potwierdza, jak ważna jest praca nad leczeniem traum z własnego dzieciństwa. W rezultacie leczenie wpływa nie tylko na poprawę funkcjonowania dorosłych, ale także ich przyszłych pokoleń.

Przepracowanie traumy z dzieciństwa

Niezależnie od tego, jak trudne mogą być Twoje doświadczenia, istnieje nadzieja na zdrowienie. Wsparcie, zrozumienie i terapia mogą być kluczowe na tej drodze. Zasługujesz na szczęście i życie pełne harmonii i zdrowia. Praca nad nierozpoznanymi trudnymi przeżyciami z dzieciństwa może otworzyć drogę do:

• nowych możliwości
• budowania zdrowych relacji
• rozwijania większej samoakceptacji
• odzyskiwania kontroli nad własnym życiem

Przez terapię, praktyki samoświadomości i dbanie o zdrowie, możemy przetworzyć nasze traumy i zapobiec przenoszeniu ich na kolejne pokolenia.

Wszyscy mamy swoje tempo i własną drogę do przejścia. Niezależnie od tego, jak trudne mogą być momenty, nie trać wiary w siebie i w swoją zdolność do przemiany. Pamiętaj, że masz w sobie potencjał, aby uwolnić się od bagażu przeszłości i budować przyszłość pełną radości i spełnienia.

Spotkaj się z naszym psychoterapeutą i porozmawiaj. 

Zadzwoń, dowiedz się, kto w naszym centrum w Warszawie wspiera osoby dorosłe w temacie traum: 22 58 08 808

Artykuł Traumy z dzieciństwa: Rozpoznanie, zrozumienie, zdrowienie pochodzi z serwisu Centrum Terapii Rodzin - Całe Plemię.

Juanie Mannie, założyciel ruchu „Free Hugs”, czuł się tak pozbawiony cielesnego kontaktu z ludźmi, że zaczął przytulać innych na ulicy. Przerodziło się to w światowy trend na darmowe uściski i misiaki. Ty, będąc w związku, czułość chcesz oczywiście dostawać od swojego partnera. I o ile na początku relacji tak właśnie było, tak teraz jest między Wami lodowa ściana. Nie wiesz, co się stało, dlaczego ani kiedy, ale wiesz, że cierpisz.  Dotyka Was brak czułości w związku… Czy da się coś jeszcze z tym zrobić?

Dotyk jest pierwszym ze zmysłów, który rozwija się u niemowlęcia i staje się najsilniej powiązany z emocjami ze wszystkich zmysłów. Jego brak wpływa na nastrój, układ odpornościowy i ogólne samopoczucie. Jako dorośli szukamy tego dotyku nadal wśród najbliższych. Jak zatem znaleźć ten właściwy, dobry i czuły dotyk u swojego partnera? 

Otwórzcie się na bliskość

Czułość w związku nie ogranicza się tylko do fizycznego aspektu. Ważne jest także budowanie pewnej intymności emocjonalnej. Jeśli partner jest gotowy na otwartą rozmowę, wyraź swoje potrzeby dotyczące intymności w byciu razem i poszukajcie sposobów na pogłębienie tej sfery.

Ćwiczenie 1:

Znajdźcie godzinę w tygodniu, godzinę ciszy, w której nie ma bodźców ekranowych, książkowych itp. Siądźcie razem w spokoju i zacznijcie po prostu rozmawiać. Może okaże się, że macie sobie dużo do opowiedzenia. Nie tylko o tym, co się wydarzyło, ale o tym, co myślicie, na co wpadliście, czego pragniecie na co dzień i nie tylko. Od słowa do słowa zobaczycie, jak wiele słów nie zostało wypowiedzianych, bo nie miały swojej przestrzeni. Dajcie ją sobie.

Ćwiczenie 2:

Przeprowadźcie ze sobą ćwiczenie patrzenia w oczy. Proste? Niby proste, ale warto sprawdzić. Ustawcie budzik na banalne 5 minut i zobaczcie, co mieszka w oczach Waszego partnera. Czy jest lód, zimno, może lęk, a może łzy, a może jedność? Potem możecie o tym porozmawiać.

Praca nad radzeniem sobie z przeszłością sposobem na brak czułości w związku

Często brak czułości w związku może być wynikiem nieprzetworzonych traum z przeszłości. Być może jeden lub oboje partnerów doświadczyło trudnych sytuacji w swoim życiu. Takich, które wpłynęły na ich zdolność do okazywania czułości i bliskości. 

Jeśli podejrzewasz, że przeszłe traumy mają wpływ na Waszą relację, ważne jest skonfrontowanie się z nimi w terapii indywidualnej. Nie obawiaj się, nie od razu musisz o swoich traumach opowiadać specjaliście. Na pewno da Ci czas na oswojenie się z jego osobą, na zaufanie, na poczucie bezpieczeństwa. Czasem otwarcie się w kontekście traumatycznych doświadczeń może zająć wiele miesięcy. I to jest w porządku. Co może być traumą? Odpowiedz sobie:

• czy wychowała/-eś się w domu alkoholowym?
• czy Twoi rodzice stosowali przemoc, również psychiczną – szykanowanie, kontrolowanie?
• czy doświadczyła/eś rozwodu rodziców?

Wszystkie te sytuacje mogą zaskutkować w Twojej podświadomości komunikacją do partnera w stylu: 

• odsuń się od niej/niego, 
• odejdź, 
• tocz wojnę, 
• nie mów prawdy, 
• krytykuj, ile wlezie 
• niech ją/jego też boli! 

To skutecznie odsuwa Was od siebie, od bliskości i czułości. Przenosi w ciemną strefę smutku, samotności, a z czasem może i depresji lub poczucia uwięzienia. To prosta droga do “ucieczki” ze związku, który mógł być dobry, tylko potrzebował trochę pracy z terapeutą. Jeśli to dotyczy Ciebie, to zanim zakończysz relację, zatrzymaj się i zmień schemat działania. Spróbuj psychoterapii, bo w przeciwnym wypadku prawdopodobnie w kolejnym związku schemat się powtórzy.

Fizyczny dotyk czy seksualny dotyk?

Fizyczna intymność i przyjemność erotyczna to czynności złożone i nie tak naturalne, jak mogłoby się wydawać. W pierwszych fazach związku koktajl hormonalny podsyca namiętność i pożądanie erotyczne, ale nie trwa wiecznie. Co więcej, ludzie różnią się pod względem aktywności seksualnej i dotyku. Niektórzy chcą więcej, niektórzy mniej. To normalne.

Sprawy się komplikują, gdy pary, które mają inny poziom pożądania seksualnego, zaczynają unikać dotykania się. Zatrzymują zaloty, przestają dotykać się twarzami, ramionami, włosami, dłońmi lub palcami. Aby uniknąć współżycia, wiele par całkowicie przestaje się dotykać. 

Zrozumiałe, że możesz się obawiać dotykania partnera, skoro za każdym razem prowokuje go to do stosunku, a ty nie masz aż tak wysokiego libido, jak on/ona. Ale jeśli to ty masz wyższy poziom pożądania, spróbuj przestać dotykać swojego partnera erotycznie, aby uniknąć dalszego odrzucenia. Daj jej/jemu przestrzeń na nieerotyczną czułość. 

Nie każda aktywność zmysłowa lub seksualna wymaga też natychmiastowego odwzajemnienia. Czy dasz radę postanowić, że podotykasz partnera przez kilka minut, nie oczekując, że coś za to dostaniesz? Czy możesz zaakceptować przyjemny dotyk seksualny i nieseksualny ze strony partnera bez presji, że należy się zrewanżować?

Nie zawsze musisz mieć ochotę na chińskie jedzenie, aby zadowolić partnera, który może mieć ochotę na sushi. Podobnie, nie musisz być w nastroju na seks ani nawet na bycie dotykanym, aby pocierać plecy lub dotykać partnera, jeśli on tego chce lub o to prosi. I odwrotnie, tylko dlatego, że masz ochotę na długie uściski lub chcesz, aby twój partner dotykał twoich pleców, twarzy lub włosów, nie oznacza, że musicie chcieć tego samego. I co najważniejsze, niekoniecznie oznacza to, że doprowadzi to do stosunku.

Brak czułości w związku? Skorzystajcie z pomocy terapeuty par

Jeśli brak czułości w związku staje się trudny do ogarnięcia poprzez rozmowy czy ćwiczenia, a stanowi coraz większy problem, warto skorzystać z pomocy terapeuty par. Doświadczony terapeuta pomoże wam zidentyfikować głębsze przyczyny, rozwijać umiejętności komunikacyjne, pracować nad przeszłością i odbudowywać zaufanie. 

Podczas terapii par w naszym centrum koncentrujemy się na Waszych indywidualnych potrzebach i celach, abyście mogli w pełni zrozumieć, jakie czynniki przyczyniają się do braku czułości, a może i miłości w Waszym związku. Terapia par może być dla Was szansą na głębsze poznanie siebie nawzajem, odbudowanie więzi i stworzenie trwałej i satysfakcjonującej relacji. A to przełoży się na radośniejsze życie całej rodziny.

Zadzwoń do nas: 22 580 88 08

Artykuł Brak czułości w związku – jak to zmienić? pochodzi z serwisu Centrum Terapii Rodzin - Całe Plemię.