Terapia Dzieci

Psychoterapia dzieci to złożony proces oparty na serii regularnych spotkań z wykwalifikowanym terapeutą dziecięcym. Celem tych sesji jest wsparcie dziecka w radzeniu sobie z trudnościami emocjonalnymi i behawioralnymi oraz redukcja niepożądanych objawów wpływających na jego codzienne funkcjonowanie. Spotkania terapeutyczne zazwyczaj odbywają się raz w tygodniu o stałej porze i trwają około 50 minut.

Pierwsze spotkanie z psychologiem dziecięcym zazwyczaj odbywa się bez obecności dziecka i ma formę konsultacji z rodzicami lub opiekunami. Takie podejście umożliwia swobodną i otwartą rozmowę, pozwalając uniknąć narażania dziecka na niepotrzebny stres. Specjalista zapoznaje się z Państwa perspektywą, oczekiwaniami oraz przeprowadza szczegółowy wywiad diagnostyczny, który jest kluczowy dla zrozumienia sytuacji i potrzeb dziecka.

Rola Rodziców w Terapii

Terapia dzieci znacząco różni się od terapii osób dorosłych ze względu na kluczowe zaangażowanie rodziców w cały proces terapeutyczny. To od nich pozyskiwane są istotne informacje na temat funkcjonowania dziecka poprzez szczegółowy wywiad. Rodzice uczestniczą w regularnych konsultacjach z terapeutą, otrzymują profesjonalne wskazówki wychowawcze oraz aktywnie wspierają dziecko w jego rozwoju i przezwyciężaniu trudności. W szczególnych przypadkach do procesu terapeutycznego może zostać włączona także szkoła dziecka, co umożliwia holistyczne podejście do jego potrzeb i wyzwań.

Kiedy Udać się na Terapię

Psychoterapia jest zalecana nie tylko dla dzieci z konkretną diagnozą czy jasno zdefiniowanym problemem, ale również dla tych, które potrzebują wsparcia w rozwoju emocjonalnym. Rodzice często obserwują nieokreślone lub niezrozumiałe zmiany w zachowaniu dziecka, które budzą ich niepokój. W takich przypadkach zadaniem specjalisty jest przeprowadzenie wnikliwej oceny, identyfikacja źródeł trudności oraz udzielenie odpowiedniej pomocy terapeutycznej.

Przygotowanie Dziecka do Wizyty

Przed pierwszą wizytą niezwykle istotne jest odpowiednie przygotowanie dziecka. Świadomość tego, co będzie się działo podczas spotkania, może znacząco zmniejszyć poziom lęku, który może manifestować się jako niepewność, obawa czy stres. Szczerość, otwartość i cierpliwość są kluczowe zarówno w komunikacji z dzieckiem, jak i w relacji ze

specjalistą. Warto również, aby rodzice odświeżyli sobie istotne sytuacje z życia dziecka, które mogą dostarczyć cennych informacji podczas konsultacji i ułatwić terapeucie zrozumienie kontekstu problemów.

Jak Przygotować Dziecko do Wizyty?

Opowiedz o Miejscu i Specjaliście

1. Przed wizytą warto dokładnie opisać dziecku miejsce, do którego się udajecie. Jeśli to możliwe, pokaż mu zdjęcia gabinetu oraz psychologa. Wyjaśnij, kim jest specjalista, z którym się spotka, i na czym polega jego praca. Unikaj używania określeń takich jak „znajomy” czy „ciocia”, aby nie wprowadzać dziecka w błąd i nie potęgować jego stresu.

Wyjaśnij Cel Wizyty

2. Ważne jest, aby przekazać dziecku powód wizyty u psychologa w sposób dostosowany do jego wieku i poziomu rozwoju poznawczego. Wyjaśnij mu cel spotkania, używając prostych i zrozumiałych słów. Możesz powiedzieć:

• „Zauważyliśmy, że trudno Ci nawiązać znajomości w nowej klasie. To naturalne, że możesz czuć się smutny w takiej sytuacji. Chcielibyśmy, aby ktoś z nami o tym porozmawiał i pomógł Ci poczuć się lepiej.”
• „Widzimy, że ostatnio doświadczasz silnych emocji. Martwimy się o Ciebie i chcemy, abyś czuł się spokojny i pewny siebie. Chcielibyśmy, abyś spotkał się z osobą, która pomaga dzieciom w takich sytuacjach.”

Pamiętaj, aby regularnie zapewniać dziecko o swojej miłości i wsparciu, co wzmocni jego poczucie bezpieczeństwa podczas procesu terapeutycznego.

3. Opisz Przebieg Spotkania

Wyjaśnij dziecku, jak może wyglądać wizyta u psychologa. Powiedz, że spotkanie będzie obejmować nie tylko rozmowę, ale także rysowanie, gry czy zabawy, które pomogą mu lepiej wyrazić swoje myśli i uczucia. Podkreśl, że jeśli nie będzie chciało na coś odpowiedzieć, może śmiało powiedzieć o tym terapeucie. Zapewnij dziecko, że psycholog jest tam po to, aby mu pomóc, i że może mu zaufać.

Wskazówki dla Rodziców

Naturalność i Szczerość

Nie przygotowuj dziecka do udzielania konkretnych odpowiedzi na pytania psychologa. Im bardziej naturalne i szczere będzie jego zachowanie, tym łatwiej specjalista zrozumie jego indywidualne potrzeby i trudności. Pozwól dziecku swobodnie wyrażać emocje i myśli, co jest kluczowe dla efektywnej terapii.

Twoje Własne Przygotowanie

Przed wizytą zadbaj o swoje samopoczucie i spokój. Dzieci są bardzo wrażliwe na emocje rodziców; jeśli zauważą Twój stres lub niepokój, może to wpłynąć negatywnie na ich poczucie bezpieczeństwa. Podejdź do spotkania z pozytywnym nastawieniem, co pomoże stworzyć atmosferę zaufania i otwartości.

Dokumentacja i Notatki

Przynieś na spotkanie wszystkie istotne dokumenty medyczne i edukacyjne, takie jak opinie z innych poradni, historię chorób czy aktualne opinie ze szkoły. Przygotuj listę pytań lub tematów, które chcesz omówić z psychologiem. Dostarczenie pełnej informacji ułatwi specjaliście dokładną ocenę sytuacji i opracowanie skutecznego planu terapeutycznego.

Otwartość w Komunikacji

Pamiętaj, że nie ma pytań banalnych ani nieważnych. Jeśli masz jakiekolwiek wątpliwości, obawy lub potrzebujesz wyjaśnień, nie wahaj się o nich mówić. Otwarta i szczera komunikacja z psychologiem jest kluczowa dla efektywnej współpracy i osiągnięcia najlepszych rezultatów w terapii Twojego dziecka.

Dodatkowe Wskazówki

• Empatia i Zrozumienie: Okazuj dziecku empatię i zrozumienie dla jego uczuć oraz obaw związanych z wizytą u psychologa. Potwierdź, że to normalne odczuwać niepewność, i zapewnij je o swoim wsparciu.
• Współpraca z Terapeutą: Bądź gotowy na aktywną współpracę z psychologiem, która może obejmować udział w sesjach rodzinnych czy wdrażanie zaleceń terapeuty w codziennym życiu. Twoje zaangażowanie może znacząco wpłynąć na efektywność terapii.
• Długoterminowa Perspektywa: Pamiętaj, że terapia to proces wymagający czasu i cierpliwości. Nie oczekuj natychmiastowych zmian, ale bądź konsekwentny w działaniach wspierających rozwój dziecka.
• Szacunek dla Prywatności Dziecka: Uszanuj potrzebę prywatności swojego dziecka podczas sesji terapeutycznych. Pozwól mu mieć przestrzeń do swobodnej rozmowy z psychologiem bez obaw o ocenę czy ingerencję.
• Kontynuacja w Domu: Staraj się wdrażać w codziennym życiu wskazówki i strategie zaproponowane przez terapeutę. Konsystentne działanie w domu i w terapii wzmacnia pozytywne efekty i przyspiesza postępy.

Pamiętaj, że Twoja rola jako rodzica jest nieoceniona w procesie terapeutycznym. Twoje wsparcie, zrozumienie i aktywne zaangażowanie są kluczowe dla sukcesu terapii i dobrostanu Twojego dziecka.

Artykuł Terapia i Konsultacje Psychologiczne dla Dzieci pochodzi z serwisu Centrum Terapii Rodzin - Całe Plemię.

Temat komunikacji z dzieckiem to zagadnienie szczególnie ważne dla rodziców i wychowawców. Liczne publikacje z tego obszaru sprawiają, że coraz świadomiej podchodzimy do problemów związanych z tą tematyką. Jakość komunikacji ma bezpośredni wpływ na budowanie bliskich relacji, a te są niezbędne dla prawidłowego rozwoju emocjonalnego dziecka. Dla mnie obszar ten jest podwójnie ważny, bo jako mama, chcę, aby moje dziecko wyrosło na zdrowego psychicznie i szczęśliwego człowieka. Jako psycholog pragnę, aby zarówno dzieci, jak i dorośli byli w kontakcie ze swoimi uczuciami, potrafili radzić sobie w trudnych sytuacjach, wiedzieli, jak interpretować i regulować swoje emocje. Nie dla każdego budowanie relacji jest łatwe. Na szczęście z pomocą przychodzą eksperci. Dzięki zebranej wiedzy merytorycznej możemy rozwijać kompetencje rodzicielskie i wspierać dzieci w ich rozwoju. 

Podczas planowania rodzinnego urlopu szukałam w Internecie ciekawych miejsc na wyjazd. Znalazłam kilka opcji, które pokazałam mężowi. Wybrał dwie z nich – co ciekawe, obie miały jedną cechę wspólną. Okna w wybranych domach były ogromne i zapraszały naturę do środka. Pomyślałam, że przyjemnie będzie przebywać w tym miejscu, w atmosferze spokoju i komfortu. Faktycznie, okna miały kluczowe znaczenie dla budowania atmosfery tego miejsca, co w rezultacie przekładało się na dobre samopoczucie. Przyszło mi do głowy, że okna w domu są jak otwarta i wspierająca komunikacja w relacji -w analogiczny sposób przekłada się na nasz nastrój. 

Jeśli myślimy o oknach we własnym domu, to komunikacja z najbliższą rodziną będzie adekwatnym przełożeniem. Co sprawia, że w kontakcie z bliskimi czujemy się komfortowo i bezpiecznie – lub przeciwnie: czujemy się osaczeni i wpadamy w gniew? Trudno to zdiagnozować od razu, gdyż proces ten składa się z wielu elementów. Po pierwsze komunikacja jest wielowymiarowa, a w dodatku wpływa na nią zarówno nadawca jak i odbiorca komunikatu. Przy tym obie osoby nakładają na to doświadczenie własne filtry interpretacji oparte na naszych opiniach, obawach, stereotypach i wszystkim tym, co nałożyła na nas współczesna kultura. Jakby jeszcze tego było mało, kierują nami emocje, które są zmienne, więc, jak widać, łatwo nie jest. Jak zadbać o komunikację z najbliższymi – tę codzienną, która otwiera się na człowieka niczym nasze metaforyczne okno? Thomas Gordon -amerykański psycholog, twórca koncepcji wychowania bez porażek, mógłby powiedzieć: nie moralizuj, nie pouczaj, nie rozkazuj, nie narzucaj. Myślisz pewnie: to oczywiste, kulturalny człowiek (za którego się każdy uważa) nie rozmawia w ten sposób. Ale czy na pewno?

Z pewnością znajdą się anty-przykłady. Choć w kontakcie ze znajomymi nasze zachowanie jest bliżej naszego superego, tak w relacjach osobistych odsłaniamy siebie z naszymi słabościami. Komunikacja taka jest bardziej emocjonalna, częściej także pozwalamy sobie na ocenianie i krytykę. Wszystko w sumie jest OK, bo zostaje w rodzinie. Niby tak, ale jeśli nasze komunikaty przybierają agresywną formę, to relacje w naszej rodzinie są jak atmosfera w domu bez okien. Jeśli będziemy przebywać w takim miejscu zbyt długo, to rezultatem będzie nie tylko złe samopoczucie członków naszej rodziny, ale również różnego rodzaju problemy psychiczne. 

Wyjątkowo wrażliwe na komunikaty negatywne są dzieci. Agresywne zwroty, niedostrzegane w codziennym życiu, zaburzają relację pomiędzy rodzicem a dzieckiem, co w rezultacie może prowadzić do tego, że dziecko zamyka się na ludzi. Niekiedy „dom bez okien” staje się normą dla dzieci, które nie znają innej rzeczywistości. Taka sytuacja prowadzi do zaburzeń w rozwoju osobowości dziecka oraz problemów w życiu dorosłym. Tak, jak nie da się funkcjonować bez światła, tak nie może się rozwinąć prawidłowa osobowość u dziecka, gdy zabraknie bliskich relacji.

Czego zatem jako rodzice powinniśmy się wystrzegać w rozmowie z dzieckiem, a co jest zupełnie niedopuszczalne? Raz jeszcze odwołam się do koncepcji Thomasa Gordona, który wyróżnia dwanaście barykad komunikacji utrudniających budowanie relacji. Trzy z nich są wyjątkowo niszczące dla dziecka, uderzają w jego samoocenę oraz powodują brak wiary we własne możliwości. Są to komunikaty obwiniające, ośmieszające oraz chwalenie osądzające. O ile dla dwóch pierwszych łatwo znaleźć przykład, tak trzeci jest przekazem, który pozornie zwraca uwagę na pozytywną cechę lub zachowanie w taki sposób, by w szerszym kontekście ocenić negatywnie osobę, np. „No, dziś ładnie wyglądasz” albo „Nareszcie udało ci się zrozumieć”. Niby nieszkodliwe, subtelne, ale dla dziecka, treść komunikatu bez wątpienia jest negatywna i uderzająca w jego poczucie własnej wartości. Słowa potrafią ranić, a te usłyszane od bliskiej osoby mają większą siłę rażenia. 

Małe dziecko informacje o sobie przyjmuje od najbliższych. Dopiero w procesie dojrzewania oddziela się od rodzica w sensie emocjonalnym. Jeśli ten proces zachodzi prawidłowo, to jako osoba dorosła, charakteryzuje się między innymi umiejętnością formowania własnych opinii o sobie. Taka jednostka jest mniej podatna na wpływ otoczenia czy manipulację. Oczywiście nikt z nas nie jest oddzielną wyspą i zawsze nasze otoczenie na nas oddziałuje, lecz to oddziaływanie jest mniejsze, gdy osoba samodzielnie potrafi wyznaczać własne kierunki rozwoju. Inna jest też jej motywacja wewnętrzna, tak potrzebna do realizowania celów. 

Niby wiemy, jak rozmawiać z dziećmi, lecz trudności wychodzą w empirii. To, co tak bardzo denerwowało nas w naszych rodzicach i w tym, jak nas traktowali, znajdujemy nierzadko u siebie jako te same schematy zachowania. Są też tacy, którzy stają w opozycji do metod wychowawczych znanych ze swojego domu. Jeśli w dzieciństwie doświadczyli surowych zasad i braku wsparcia mogą jako rodzice, pobłażać swoim dzieciom, aby niejako zadośćuczynić im ciepłem i wyrozumiałością, której sami nie zaznali w dzieciństwie. Tak zwane „ciepłe” błędy wychowawcze, oparte na relacji, w której pojawia się komunikacja polegająca na zagłaskiwaniu, odwracaniu uwagi czy zaprzeczaniu, to również kiepska strategia. 

Jaki jest zatem optymalny model? Jak nie zbudować wysokiej wieży dla swojego dziecka, z której ono samo będzie się bało wyjść? Jak stworzyć dom, który ma zarówno okna otwierające na świat, jak i ściany dające bezpieczne granice w dorosłości? Nie jest to zadanie łatwe, zwłaszcza, że wiele osób nie wie, że tkwi w modelu rodzinnym, w którym relacje są zaburzone. Niekiedy pomimo świadomości rodzice popełniają błędy, frustrując się raz po raz. Budowanie bliskości nie każdemu przychodzi w sposób naturalny, a szczególnie trudne staję się, gdy nakładają się na to towarzyszące rodzicielstwu stres i zmęczenie. 

Zapewne każdy z nas ma swoje sposoby samoregulacji, dla mnie jednym ze nich jest rozmowa z bliską osobą. Zgadzam się ze stwierdzeniem, że potrzebna jest cała wioska, by wychować zdrowe dziecko i nie mam na uwadze pomagania tylko dziecku, ale również rodzicowi.

Myśląc o „dobrej” komunikacji, należy pamiętać o kilku zasadach, które są ważne ze względu na niedojrzałą i wrażliwą psychikę dziecka. Przekazy nieszkodliwe dla relacji z bliską przyjaciółką, w relacji z dzieckiem mogą się nie sprawdzić. Na co więc zwrócić uwagę? Powstało wiele publikacji o tym, by słuchać tego, co dzieci do nas mówią. To, że aktywne słuchanie jest ważne, jest niekwestionowaną prawdą. Ja jednak chciałabym się skupić na elementach komunikacji istotnych w przypadku, gdy nasze relacje z dzieckiem są nadszarpnięte, a ono samo przejawia trudności w funkcjonowaniu i może w przyszłości być zagrożone niedostosowaniem społecznym.

W tym wypadku kluczowe jest mówienie w sposób prosty i krótki, odwoływanie się do norm, opisywanie faktów bez obwiniania, mówienie o uczuciach i oczekiwaniach oraz przedstawiane konsekwencji bez straszenia. Cztery z wymienionych powyżej elementów wpisują się w model komunikacji interpersonalnej FUKO. Jest to metoda, pomagająca naświetlić problem zwracając uwagę na jego cztery aspekty: Fakty, Uczucia, Konsekwencje, Oczekiwania. Stosuję ją, gdy jestem na wyczerpaniu moich baterii cierpliwości i tylko wiedza psychologiczna powstrzymuje mnie przed wybuchem złości. Ostatnio brzmiało to mniej więcej tak: 

K: Kochanie, wyłącz bajkę.

M: Nie.

K: Proszę wyłącz bajkę, jest już późno i czas się myć. Złoszczę się, gdy mnie nie słuchasz. Jeśli umyjesz się szybko, będziemy mieli więcej czasu na czytanie „Kapitana Majtasa”.

Tym razem zadziałało, jak widać nie podałam oczekiwań, bo moje dziecko ruszyło do łazienki. Dla wielu osób taki komunikat wydaje się sztuczny, a nierzadko mówienie o swoich uczuciach jest trudnością. Zachęcam mimo wszystko. Stosowanie tej metody nie zaszkodzi, a istnieje niemałe prawdopodobieństwo, że pomoże. Jeśli macie w domu nastolatka i do tej pory nie stosowaliście tej metody, młody człowiek może być w lekkim szoku, ale może także zaskoczy Was reakcją. Niezależnie od rozwoju sytuacji jest nadzieja na lepszą komunikację i wstawienie okna w miejsce muru.

Pisząc ten tekst przychodzi mi do głowy film Marka Koterskiego „Siedem uczuć”, który w ciekawy sposób ukazuje relację dzieci z dorosłymi. Dla wielu widzów film może być bolesnym powrotem do nieprzepracowanych traum z dzieciństwa, które są kluczem do większości problemów w wyrażaniu emocji. Jednak przemyślenie naszego sposobu komunikacji i praca nad sobą może zapobiec przeniesieniu tych traum i lęków na nasze dzieci.

Kamila Pomacho-Komar

Artykuł Dom pełen okien pochodzi z serwisu Centrum Terapii Rodzin - Całe Plemię.

Zastanawiasz się, jak wspierać swoje dziecko w rozwoju, aby było szczęśliwe. Chcesz zapewnić mu warunki do nabywania umiejętności, które przydadzą się w życiu i będą realizacją jego (a nie Twoich) marzeń. Warto „zainwestować” w ODKRYWANIE WEWNĘTRZNYCH ZASOBÓW i TALENTÓW u dziecka. Będzie to dla niego możliwością poznania siebie, rozwijania kreatywności, samodyscypliny i innych umiejętności, które mogą przynosić korzyści w różnych obszarach i okresach życia.  

Patrzysz na swoje dziecko z miłością i zastanawiasz się, kim będzie jak dorośnie, jakie cechy rozwinie, w czym będzie dobre, co je będzie wyróżniało, jakie zdobędzie talenty. Zdarza się też, że myślisz z troską, czy Twoje dziecko poradzi sobie w życiu. Przed nim jest czas na zabawę, naukę, codzienne odkrywanie świata i poznawanie swoich możliwości.  Chcesz go w tym wspierać, ale obawiasz się, czy będziesz wiedzieć jak?

…. A czy potrafisz określić swoje mocne strony? Czy zastanawiasz się, jakie wartości nosisz w sobie? Jakie wyróżniające Cię cechy odziedziczyłeś w genach, co wyniosłeś z domu rodzinnego? Jak odkryłeś w sobie i doskonaliłeś umiejętności, które umożliwiły podjęcie określonej roli zawodowej? Czy masz świadomość, jakie są Twoje talenty? 

Nie jesteśmy przyzwyczajeni, aby rozmawiać o naszych zaletach i „chwalić się”. Postawa „skromności” w wielu rodzinach do tej pory jest uznawana za walor. Tymczasem wiedza o posiadanych wewnętrznych zasobach jest bardzo przydatna i pożyteczna, dzięki niej lepiej radzimy sobie w życiu. Świadomość mocnych stron wpływa na poczucie własnej wartości, pozwala wykorzystać unikatowy zestaw cech do realizacji celów, daje nam radość i satysfakcję. Zaczynając od zrozumienia znaczenia talentów oraz pracy nad sobą, łatwiej będzie Ci być przewodnikiem dla swojego dziecka.

Czym jest talent?

Talent, to naturalna trwała zdolność do wykonywania jakiejś czynności, wrodzone cechy sposoby myślenia i zachowania, a także odczucia, które mogą znaleźć pożyteczne zastosowanie. Talent  to coś co przychodzi nam łatwo i bez wysiłku. 

Talenty to nie tylko wybitne umiejętności w dziedzinach artystycznych, takich jak malarstwo, muzyka, czy taniec. Wyjątkowe uzdolnienia mogą obejmować dziedziny naukowe, przedmioty ścisłe, sport, komunikację społeczną i wiele innych. 

Talenty rodzą się w naszym mózgu i zależą od połączeń synaptycznych między komórkami nerwowymi tworząc indywidualny wzór połączeń.  Szczególny dla rozwoju połączeń jest okres między 3 a 15 rokiem życia. Wtedy człowiek ma największą łatwość uczenia się, zdobywania umiejętności motorycznych i poznawczych, a później emocjonalnych i społecznych. Na tworzenie kolejnych połączeń synaps wpływają również nowe doświadczenia i stymulujące środowisko, co umożliwia rozwój innych umiejętności w późniejszym życiu. Ważne jest, aby być otwartym na nowe doświadczenia i gotowym do kontynuowania rozwoju przez całe życie.

Talenty  mogą być bardzo różnorodne i indywidualne. Dwóch uzdolnionych sportowo piłkarzy będzie pięknie się różnić. Jeden będzie korzystał ze swojej zwinności i szybkości, a drugi z umiejętności analitycznych i strategicznych.

Znajomość swoich talentów daje motywację do działania

Zagadnieniem talentów od strony naukowej zajął się Instytut GALLUPa, prowadzący badania z zakresu zarządzania i rozwoju osobistego. Instytut opracował test Clifton StrentghsFinder, dzięki któremu wyłoniono 34 talenty-cechy, które mogą być atrybutami ludzi. Wśród nich są np. konsekwencja, przywództwo, adaptacja, komunikacja, kreacja, empatia. Dominujące talenty u danego człowieka mają największy wpływ na jego zachowanie i osiągnięcia.

Dobra wiadomość jest taka, że wszyscy jesteśmy posiadaczami wielu zdolności, gorsza – że nie zawsze mamy świadomość swoich talentów, czasami możemy potrzebować więcej czasu, aby je zidentyfikować. Ale obszar najsilniejszych stron każdego człowieka, to największa przestrzeń do jego rozwoju.

Twórz przestrzeń do eksploracji

W przypadku dzieci ważne jest, aby tworzyć dla nich przestrzeń do samodzielnej zabawy, poznawania otoczenia, zadawania pytań, biegania, opowiadania, śpiewania, rysowania, malowania, gotowania…. . W czasie nowych wyzwań intelektualnych w mózgu neurony komunikują się między sobą, jest to swoista gimnastyka dla mózgu. Tworzenie przestrzeni oznacza nie tylko dostarczanie dziecku inspiracji, lecz także bodźców w formie odpowiednich zabawek i książek, czy zachęcanie do podejmowania przez dziecko wysiłku. Kiedy pomożemy dziecku odkryć w czym jest mocne, będzie czerpało z tego przyjemność i o wiele łatwiej będzie wyzwolić w nim motywację do podejmowania starań również na innych polach.  

Jeśli masz potrzebę poznać swoje zasoby, nie bój się próbować różnych rzeczy. Podpatruj, czytaj, zgłębiaj interesujące Cię tematy, bądź otwarty na nowe doświadczenia, aby zobaczyć, co Cię najbardziej interesuje i co jest dla Ciebie satysfakcjonujące. Weź udział w sesji z coachem, który pomoże Ci w odkryciu umiejętności stanowiących Twój zasób, które warto rozwijać, albo takich, które posiadasz, ale coś Cię powstrzymuje, aby z nich korzystać. 

Koncentruj się na mocnych stronach

Wyznaczając sobie cele, trenując, mierząc się z wyzwaniami, jesteśmy pozytywnie zaskoczeni własną wydolnością, determinacją i skutecznością. Osiągane rezultaty są źródłem satysfakcji i zadowolenia. Będąc w czymś dobrym, czujemy się pewniej. Im czujemy się pewniej w jakiejś dziedzinie, tym mniej widzimy nasze słabości i jednocześnie mamy większą odwagę do sprawdzenia się na innym polu. Ważne jest systematyczne doskonalenie swoich umiejętności i zdolności. 

Komunikuj

Wiedząc, w czym jesteśmy dobrzy, czujemy się bardziej kompetentni i gotowi do podejmowania wyzwań. Skoro my to wiemy, to niech świat się o tym dowie! Mówienie o mocnych stronach wzmacnia je: będzie otwierać nas na nowe możliwości, kreować okoliczności do samorealizacji. Ponadto dzielenie się wiedzą i umiejętnościami z innymi ludźmi może być nie tylko inspirujące. Z kolei konstruktywna informacja zwrotna, którą można otrzymać, potrafi wydobywać z ludzi to, co najlepsze i dodawać skrzydeł. 

Zwróć uwagę, ile wysiłku wkłada Twoje dziecko w jakieś zadanie, i jaki przynosi to efekt. Nazwij to, co jest dobre i budujące. Zwracaj uwagę na wysiłek, jaki dziecko wkłada w zadanie, niezależnie od efektu końcowego, zauważ nawet drobne postępy i osiągnięcia. To buduje pewność siebie. Powiedz dziecku to, co wspierającego sam chciałbyś usłyszeć od ważnej dla Ciebie osoby …

Utrwalaj

Chcesz rozwijać talent muzyczny – ćwicz grę na instrumencie albo rozgrzewaj głos poprzez wokalizy. Chcesz coś osiągnąć w sporcie – trenuj wytrwale. Wprawdzie to dość oczywiste, ale niekiedy ciężko jest wydobyć z siebie zapał do pracy. A jeszcze ciężej jest utrzymać tą motywację przed dłuższy czas.

Potrzebujesz zdobyć kompetencje sprzedażowe, negocjacyjne, prezentacyjne – podejmuj się tych działań, poszerzaj wiedzę i praktykuj – ucz się na własnych błędach, wyciągaj wnioski, podnoś sobie poprzeczkę, nie odpuszczaj. Wszak praktyka czyni mistrza.  

Aby Twoje dziecko mogło odkrywać i rozwijać swoje umiejętności, czerpać satysfakcję z własnych osiągnięć, staraj się obudzić w nim ciekawość do świata, zachęcaj do próbowania nowych rzeczy i wspieraj przy niepowodzeniu. Stwórz warunki dziecku, aby mogło rysować, budować, tworzyć, opowiadać, śpiewać, recytować, biegać. Pozwól dziecku poznawać swoje emocje i ucz je otwartości na innych ludzi. Zadbaj o warunki do odkrywania, analizowania i wyciągania wniosków. Doceń w nim indywidualizm i pokaż zalety współzależności. Te inspiracje przyniosą efekt w postaci umiejętności indywidualnych, kompetencji społecznych, a nawet talentów. 

Jak jako rodzic pomagać dziecku w rozwijaniu jego talentów?: 

poznaj SWOJE mocne strony -> trudno być mentorem dla dziecka w nieznanej sobie dziedzinie,

miej uszy i oczy otwarte na potrzeby DZIECKA i jego gotowość do eksploracji,

twórz przestrzeń dla dziecka do poznawania swoich możliwości,

inspiruj, ale nie narzucaj rozwiązań,

obserwuj, co dziecko robi z łatwością, z przyjemnością, co dodaje mu skrzydeł, 

bądź cierpliwy, nierzadko ten proces wymaga czasu 

pamiętaj, że to dziecko jest głównym bohaterem, ostateczne wybory powinny być zgodne z jego zainteresowaniami i pasjami.

Całe Plemię, to dobre miejsce na rozwijanie swoich kompetencji w zakresie samoświadomości. Praca z coachem dostarcza inspiracji i poczucia sprawczości w poznaniu i rozwoju talentów. Poznajesz swoje zasoby przez inspirującą rozmowę, eksplorację różnych dziedzin, niwelowanie niewspierających przekonań, rozwój nowych umiejętności. Mając wiedzę na temat zasobów członków rodziny, możemy ją wspierać, pomagając budować mocne więzi i wspólne pasje.  

Jeśli masz jakieś pytania lub chcesz umówić się na wizytę zapraszamy do kontaktu: 

tel: 22 580 88 00 

mail: kontakt@całeplemie.pl 

rezerwacje: https://caleplemie.pl/umow-wizyte/

Beata Kacprzyk 

Artykuł Talenty: skarby, które posiadasz pochodzi z serwisu Centrum Terapii Rodzin - Całe Plemię.

Rodzicielstwo to wyjątkowy dar, ale także ogromne wyzwanie, które wymaga z naszej strony zaangażowania, cierpliwości i nieustannej nauki. W dzisiejszych czasach, gdy jesteśmy zalewani sprzecznymi informacjami i radami dotyczącymi wychowania dzieci, często czujemy się zagubieni. Jak odnaleźć właściwą drogę w tym labiryncie porad? Jak zbudować głęboką, wzajemną relację z dzieckiem?

Właśnie tutaj może pojawić się pomoc w postaci coachingu rodzicielskiego.

Budowanie Bliskich Relacji z Dzieckiem: Rola Coachingu Rodzicielskiego

Współczesne rodzicielstwo stanowi niezwykłą podróż pełną wyzwań i radości, która wymaga od nas zaangażowania, zrozumienia i ciągłego rozwoju. W dzisiejszych czasach, gdy świat jest przesycony informacjami, a oczekiwania wobec rodziców są coraz większe, znajdujemy się w środku burzy sprzecznych porad, które napływają z różnych źródeł. W tym zawiłym labiryncie wychowawczych decyzji i wyborów pojawia się coaching rodzicielski jako niezastąpione narzędzie wsparcia.

Rodzicielstwo jako wyzwanie

Bycie rodzicem to jedno z najważniejszych i najpiękniejszych doświadczeń życiowych. To nie tylko ogromna radość, ale także ogromna odpowiedzialność. Każdego dnia stajemy przed nowymi wyzwaniami, próbując znaleźć balans między miłością a wymaganiami, cierpliwością a konsekwencją, wsparciem a nauką samodzielności. W dzisiejszym świecie, który zalewają liczne i kontrastujące ze sobą informacje i oczekiwania społeczne, role rodziców stają się coraz bardziej złożone.

Wyzwania Współczesnych Rodziców

Nasi dzisiejsi mali podopieczni również mierzą się z licznymi trudnościami. W świecie, który pędzi do przodu coraz szybciej, dzieci muszą radzić sobie z presją, stawianiem czoła wyzwaniom edukacyjnym i społecznym, a także rozwijaniem umiejętności interpersonalnych. Współczesne dzieci potrzebują nie tylko miłości i wsparcia, ale także mądrości rodziców. Ci z kolei powinni potrafić pomóc im odnaleźć swoją drogę w tym szybko zmieniającym się świecie.

W obliczu tych wyzwań pojawia się pytanie: Jak jako rodzice możemy wesprzeć nasze dzieci? Jak możemy pomóc im odnaleźć właściwą drogę? Jak możemy budować zdrowe, bliskie relacje, które stanowią fundament ich przyszłego sukcesu? Odpowiedzią na te pytania może być coaching rodzicielski.

Czym Jest Coaching Rodzicielski?

Coaching rodzicielski to forma wsparcia, która łączy rodziców z doświadczonym coachem. Ten zaś pomaga im zdefiniować i osiągnąć cele związane z wychowaniem dzieci. To indywidualne spotkania, podczas których rodzice mają okazję zgłębiać własne przekonania, wyzwania i cele związane z rodzicielstwem. Coach, będąc neutralnym obserwatorem, pomaga rodzicom ujrzeć sytuacje z różnych perspektyw, zrozumieć swoje emocje i reakcje, oraz znaleźć odpowiedzi na trudne pytania.

Kluczowym elementem coachingu rodzicielskiego jest to, że to rodzic jest ekspertem swojego dziecka. Coach nie udziela gotowych rozwiązań, ale pomaga rodzicom odnaleźć je samodzielnie, opierając się na ich wewnętrznych zasobach i mądrości. Wspólnie z coachem rodzice tworzą plan działania, który pozwala im zbudować silne podstawy dla zdrowej relacji z dzieckiem.

Korzyści Związane z Coachingiem Rodzicielskim:

• Rozwinięcie Umiejętności Rodzicielskich: Podczas sesji coachingowych rodzice uczą się skutecznych technik komunikacji, radzenia sobie z trudnymi sytuacjami oraz budowania bliskich więzi z dziećmi.
• Odkrywanie Wewnętrznych Zasobów: Coaching pomaga rodzicom odkryć i wykorzystać swoje wewnętrzne zasoby, które są kluczowe dla rozwoju ich dzieci.
• Radzenie Sobie z Emocjami: W trakcie coachingu rodzice uczą się zarządzać własnymi emocjami, co pozwala im zachować spokój i zrozumienie w trudnych sytuacjach.
• Budowanie Skutecznej Komunikacji: Coach pomaga rodzicom rozwijać umiejętności komunikacyjne, które są podstawą zdrowych relacji z dziećmi. Dzięki temu dzieci uczą się wyrażać swoje uczucia i myśli w sposób szanujący drugą osobę.
• Zwiększenie motywacji i pewności siebie: Coaching pomaga rodzicom znaleźć motywację do działań i zwiększyć swoją pewność siebie jako rodziców. Wiara we własne możliwości sprawia, że rodzice podejmują działania zdecydowane i skuteczne.
• Tworzenie Jasnych Celów: Wspólnie z coachem rodzice określają swoje cele związane z wychowaniem dzieci, co pozwala im utrzymać koncentrację i wytrwale dążyć do osiągnięcia określonego celu.
• Zwiększenie Skuteczności Wychowania: Coaching pomaga rodzicom znaleźć spójne podejście do wychowania, co przekłada się na spokojne, harmonijne i zrównoważone relacje z dziećmi.
• Poprawa Relacji Rodzic-Dziecko: Coaching pomaga rodzicom zrozumieć potrzeby i oczekiwania swoich dzieci, co przekłada się na budowanie zdrowych, bliskich relacji.
• Radzenie Sobie z Trudnościami: Coach pomaga rodzicom znaleźć skuteczne strategie radzenia sobie z trudnymi sytuacjami. To sprawia, że rodzice zachowują spokój i zrozumienie nawet w najbardziej wymagających sytuacjach.
• Zarządzanie Emocjami: Coaching pomaga rodzicom zarządzać swoimi emocjami, co pozwala im zachować spokój i zrozumienie nawet w trudnych sytuacjach.
• Budowanie Zdrowych Granic: Coach pomaga rodzicom zdefiniować i utrzymywać zdrowe granice w relacji z dziećmi. To przekłada się na bezpieczne i stabilne środowisko wychowawcze.

Jak przebiega Sesja Coachingowa?

Sesje coachingowe odbywają się regularnie, zazwyczaj raz na dwa tygodnie, tworząc pewnego rodzaju cykl. Liczba sesji zawsze jest indywidualnie ustalana i dostosowywana do potrzeb klienta. Każda sesja trwa od 50 do 90 minut i odbywa się w bezpiecznej i zaufanej atmosferze. Podczas pierwszej sesji coach wspólnie z rodzicami określa cele, nad którymi chcą pracować. To rodzice decydują, jakie rozwiązania są dla nich najbardziej optymalne.

Podczas sesji coach stawia pytania, które pomagają rodzicom odkryć własne możliwości i zasoby. Wspólnie szukają najlepszych sposobów radzenia sobie z trudnościami, które napotykają w życiu rodzinnym. Coach towarzyszy rodzicom na każdym etapie procesu, pomagając im utrzymać motywację i skupić się na celu.

Podsumowując, coaching rodzicielski to nieocenione wsparcie dla rodziców, którzy pragną zbudować głęboką, pełną miłości i szacunku relację z dzieckiem. To narzędzie, które pomaga rodzicom odnaleźć odpowiedzi na trudne pytania, zrozumieć siebie i swoje dziecko oraz znaleźć równowagę między wymaganiami a akceptacją. Przebywanie tej drogi z doświadczonym coachem może okazać się kluczowe dla budowania harmonijnej rodziny i szczęśliwej przyszłości naszych dzieci. Dlatego warto podjąć tę wyjątkową podróż razem z coachem rodzicielskim. Coachem, który pomoże odkryć pełen potencjał w relacji z naszymi najważniejszymi małymi skarbami. Każdy krok na tej drodze przynosi nowe zrozumienie, miłość i harmonię do naszych rodzicielskich serc.

Może Cię wesprzeć Całe Plemię — zadzwoń i umów się:  +48 22 580 88 00

Artykuł Coaching Rodzicielski – Co to jest? pochodzi z serwisu Centrum Terapii Rodzin - Całe Plemię.

W tym artykule przedstawimy pozytywne spojrzenie na zaburzenie o nazwie ADHD. Wiele osób po diagnozie zaczyna myśleć o sobie negatywnie. Jednakże na ten temat można spojrzeć z bardzo pozytywnej strony. Każdy człowiek posiada jakieś cechy. Osoby z ADHD również. Cechy te mogą być pozytywne lub negatywne, zależy to tylko od naszej perspektywy. Osoby z ADHD często są bardzo empatyczne, kreatywne, otwarte na innych osoby. Pracując w odpowiedni sposób nad każdą z cech i patrząc na jej pozytywy, osoba u której zdiagnozowano ADHD może zdobyć prawdziwe supermoce.  

ADHD – (attention deficit hyperactivity disorder)- zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi.

Międzynarodowa klasyfikacja chorób ICD-11, ADHD opisuje je jako “trwały (utrzymujący się przynajmniej 6 mies.) wzór braku uwagi i/lub hiperaktywności/impulsywności posiadający bezpośredni negatywny wpływ na funkcjonowanie szkolne, zawodowe lub społeczne”. 

Osoby z ADHD widzą i odbierają świat w inny sposób niż osoby neurotypowe. Dzięki dokładnemu zrozumieniu i odpowiedniemu nastawieniu może to przestać być ciężarem i stać się wielkim atutem. 

Objawy ADHD najczęściej grupują się w trzy podtypy:

• Podtyp hiperaktywny i impulsywny – najczęściej dotyczy chłopców. Są oni bardzo energiczni, szukający ruchu (np. w postaci sportu), często działają impulsywnie, nie myśląc o konsekwencjach swoich działań.
• Podtyp z zaburzeniami koncentracji i uwagi – dotyczy najczęściej dziewczyn. Są one najczęściej wycofane, spokojne, ciszej mówiące. Skarżą się często na problemy z energią oraz koncentracją uwagi (np. przy czytaniu nieinteresującej książki muszą często powtarzać stronę/akapit, ponieważ zapominają, o czym czytają). 
• Podtyp mieszany – jest to dowolna mieszanka cech dwóch powyższych podtypów. Podtyp ten charakteryzuje większość osób z ADHD.   

Chociaż jesteśmy istotami społecznymi to każdy człowiek jest indywidualną jednostką. Każdy posiada szereg szczególnych cech, które sprawiają że jesteśmy niepowtarzalni. Niektóre różnice są bardziej widoczne niż inne. Tak jest na przykład z cechami osób z ADHD, kiedy porównujemy je do cech osób neurotypowych. 

Supermoce (zalety) ADHD:

Ogromne podkłady energii

Dobrze ukierunkowana energia może się stać wspaniałym atutem. Szczególnie w obecnych czasach wysoka aktywność może niezmiernie pomagać w nadążaniu za stale zmieniającym się, otaczającym nas światem. 

Kreatywność 

Osoby z ADHD są bardzo kreatywne, często mają “duszę artysty”. Dzięki innym sposobom patrzenia na świat niż osoby neurotypowe, są w stanie kreatywnie i nieszablonowo podchodzić do różnych sytuacji i problemów. Tworzyć niepowtarzalne rozwiązania, projekty, dzieła itp. 

Intensywna koncentracja 

Zamiast braku koncentracji może się pojawić tzw. hiperfocus. Jest to głęboka i intensywna koncentracja na określone zadanie, które ma wartość dla osoby z ADHD. Pozwala to na większe skupienie, a co za tym idzie na bardziej efektywne wykonywanie zadań. Zwiększa to determinacje na osiągnięcie zamierzonego celu.

Spontaniczność 

Impulsywność może się przekształcić w spontaniczność, osoby z ADHD są otwarte na nowych ludzi, często są “duszami towarzystwa”. Są także otwarci na nowe wydarzenia i sytuacje. Spędzanie czasu z osobą z ADHD może być świetnym doświadczeniem, ponieważ nie da się przy niej nudzić.  

Charyzma 

Osoby z ADHD często “zarażają” innych swoim pozytywnym nastawieniem i entuzjazmem, przebywanie z nimi przynosi dużo rozrywki i radości. Osoby charyzmatyczne często w grupach przyjmują rolę lidera i świetnie sobie w niej radzą.  

Empatia 

Bardzo duża wrażliwość i współczucie często cechują osoby z zespołem ADHD, cieszy je robienie rzeczy dla innych, szybko dostrzegają zmiany w czymś nastroju. Mają dużą otwartość na innych ludzi i akceptują różnice między sobą a innymi. Dbają o innych, chcą by ludzie wokół nich byli szczęśliwi. Charakteryzują się też dużą szczerością. Chronią ważne dla siebie osoby oraz wartości. 

Determinacja 

Wbrew pozorom osoby z ADHD dosyć łatwo zmotywować. Kiedy mają określony cel, to ciężko je  powstrzymać przed jego realizacją. Dzięki tej determinacji szybko osiągają wyznaczone sobie zadania. Co sprawia, że mogą osiągać świetne wyniki w procesie edukacji lub w pracy, jeśli są skupione na rzeczach, które mają dla nich znaczenie i sens.

Żywa pamięć i zmysł obserwacji 

Ponadnormatywna uważność pozwala na dostrzeżenie detali oraz prawdziwe cieszenie się małymi rzeczami to kolejne ważne atrybuty. Ludzie z ADHD zauważają i skupiają się na rzeczach, które inni by mogli przegapić, tj. ton głosu, mimika twarzy, czy szczegóły na tle obrazu lub delikatne rzeźbienia w drewnie. Często też ich wspomnienia są bardzo wyraziste i szczegółowe. 

Szybkie, niekonwencjonalne rozwiązywanie problemów

Osoby z ADHD bardzo szybko przetwarzają informacje, a w dodatku dzięki nieszablonowym sposobom myślenia potrafią znaleźć rozwiązanie na które nie wpadłby nikt inny. Świetnie działają, kiedy losowe zdarzenia prowadzą do kłopotliwych sytuacji. Potrafią łatwo znaleźć odpowiednie rozwiązanie i prowadzić je w życie. 

Chęć poszukiwania nowych doświadczeń

Nie trzeba ich też długo namawiać na pójście w nowe miejsce lub spróbowanie nowej, egzotycznej potrawy. Dzięki temu spędzanie z nimi czasu jest zawsze super przygoda, ponieważ nie lubią się nudzić i cały czas poszukują nowych aktywności.

Każda z tych cech mogłaby być potraktowana w negatywny sposób. Wpłynęłoby to na zmianę postrzegania osoby z ADHD, na jej własną zmianę postrzegania samej siebie oraz, a także z jej zachowań wynikałby zupełnie inne konsekwencje. Nie każdy ma szansę posiadać tyle supermocy ADHD jak osoby w spektrum tego zaburzenia. Wiele dobrych rzeczy na Świecie nie powstałoby gdyby nie Supermoce ADHD. 

Warto więc dostrzegać i pielęgnować te strony, które są pozytywne.  

Pamiętajmy, że podtypów ADHD jest wiele. Nie każda osoba z ADHD musi posiadać każdą z powyższych cech. Znaczy to również, że ktoś to nie ma ADHD może posiadać którąś z powyższych cech. Wszyscy jesteśmy wyjątkowi i niepowtarzalni w sposobie swojego myślenia oraz funkcjonowania. 

Warto jest ćwiczyć swoją uważność. Dzięki temu łatwiej będzie dostrzec cechy, które dzieci już mają, a które mogą stać się ich wielkimi atutami. Dzięki zmianie podejścia i poprzez odpowiednio dobre zachowania i ćwiczenia, skupiające się na rozwoju tych cech dziecko może się stać prawdziwym superbohaterem w swoim życiu. Odpowiednie kształtowanie mocnych stron będzie wielkim krokiem dla małego człowieka do kształtowania szczęśliwego życia. Jednymi z czynników, które mogą na ten proces pozytywnie wpłynąć są coaching oraz psychoedukacja (zarówno dla dzieci, jak i rodziców). 

Jeśli dostrzegasz lub pragniesz dostrzec u Siebie bądź w rodzinie Supermoce ADHD. Jeśli jest w Tobie gotowość do pracy nad tymi bądź innymi cechami twojej osobowości, zapraszamy do nas. Całe Plemię Otoczy Cię Wsparciem. 

Artykuł Supermoce ADHD pochodzi z serwisu Centrum Terapii Rodzin - Całe Plemię.

Każdy dzień w życiu człowieka jest niczym malowidło, które barwi całe spektrum emocji. 

Od wschodu słońca po zachód, nasze wewnętrzne pejzaże emocjonalne przeżywają burzę, ciszę, zachwyty i smutki.

W jaki sposób te codzienne emocje kształtują nasze życie?

Poranek często rozpoczyna się od uczuć spokoju lub niepokoju, zależnie od tego, jak przebiegła poprzednia noc. Wielu z nas towarzyszą odczucia oczekiwania lub niepewności co do nadchodzącego dnia. Przygotowania do pracy czy szkoły mogą wywołać uczucia stresu, pośpiechu, a czasem ekscytacji związanej z nowymi możliwościami.

W miarę postępu dnia, interakcje z innymi ludźmi, wydarzenia w pracy czy domu mogą prowadzić do przeżywania różnorodnych uczuć – od radości, dumy, przez frustrację, do złości czy smutku. 

Wielu z nas odczuwa także presję wynikającą z dążenia do spełnienia oczekiwań społecznych, rodziny czy siebie samego, co prowadzi do mieszanki pozytywnych i negatywnych emocji.

Po południu, kiedy tempo życia często się spowalnia, możemy doświadczać refleksji, wdzięczności, a czasem zmęczenia czy wypalenia. Chwile spędzone z bliskimi, relaks czy uprawianie hobby przynoszą uczucia spełnienia, radości i miłości.

Wieczór to czas, kiedy wiele osób wraca myślami do sytuacji minionego dnia. Dla niektórych jest to okres spokoju i odpoczynku, dla innych – czas samotności czy tęsknoty.

Jakie znaczenie mają dla Nas codzienne emocje?

Każdy z nas ma unikalne doświadczenia emocjonalne, które wpływają na nasze postrzeganie świata. 

Emocje odgrywają kluczową rolę w kształtowaniu naszych relacji, decyzji i ogólnego samopoczucia. Uświadomienie sobie ich obecności i akceptacja jest kluczem do lepszego rozumienia siebie i innych.

W końcu, to właśnie emocje dają kolor naszemu życiu. Dzięki nim każdy dzień jest wyjątkowy i niepowtarzalny, pełen niespodzianek, wyzwań i małych radości. 

Czasem to nie od nas zależy, jakie barwy nas otaczają… jasne czy ciemne? Jaskrawe czy pastelowe? Radość czy smutek? Jednak to od nas samych zależy, w jaki sposób będziemy odbierać otaczające nas barwy. Nasze spektrum emocji.

Warto je doceniać, rozumieć i pielęgnować, by każdy dzień był pełniejszy i bardziej znaczący.

Artykuł Emocje dnia codziennego: barwne spektrum ludzkich uczuć pochodzi z serwisu Centrum Terapii Rodzin - Całe Plemię.

To normalne, że dzieci tryskają energią. Jednak rodzice martwią się, gdy ta energia kieruje się co chwilę na coś innego, co zaczyna wyglądać na problemy z koncentracją. Wtedy pojawiają się myśli – Jak wyciszyć dziecko nadpobudliwe? czy to ADHD? Czy potrzebna jest pomoc specjalisty? Postaramy się znaleźć odpowiedź w tym tekście.

Co to jest nadpobudliwość.

Zespół nadpobudliwości psychoruchowej (ADHD) to stan, w którym dziecko ma trudności z utrzymaniem uwagi i skupienia, jest niespokojne i ciągle w ruchu. Dzieci z nadpobudliwością mają również zaburzone kontrolowanie emocji, co prowadzi do wybuchów gniewu i impulsywnych zachowań. Mogą wydawać się niezdyscyplinowane i sprawiać wrażenie niegrzecznych. Zachowania te wzmacnia nadmiar ekranów, cukru i generalnie zbyt duże pobudzenie układu nerwowego. Co można zrobić, by trochę uspokoić młodego człowieka?

Jak wyciszyć dziecko nadpobudliwe za pomocą ćwiczeń relaksacyjnych

Ćwiczenia relaksacyjne. Wprowadzenie technik relaksacyjnych może pomóc w regulowaniu emocji i łagodzeniu napięcia. Przykłady to:

• oddychanie brzuszkowe
• wizualizacja np. obrazów z wakacji
• stopniowa relaksacja wszystkich mięśni (najpierw rozluźniamy stopy, później łydki, uda i tak do góry ciała). 
• słuchanie medytacji – sporo nagrań dla dzieci, prowadzonych przyjemnym głosem, znajdziemy w różnych podcastach.

• Aktywności związane z naturą mogą zmniejszyć poziom stresu i poprawić nastrój naszym pociechom. Można zorganizować wycieczkę do parku lub lasu czy piknik na łonie natury.
• Ustawienie rutyny. Nadpobudliwe dzieci potrzebują jasnych granic i struktury. Ustawienie rutyny pomoże w poprawieniu poczucia bezpieczeństwa i zapewnienia mu odpowiedniego czasu na odpoczynek, zabawę i naukę. Ważne jest jednak, aby pozostawić trochę miejsca na elastyczność i spontaniczność. Inaczej będzie to trudne dla nas i dla nich. 
• Zabawy sensoryczne. Zabawy sensoryczne, czyli stymulujące zmysły, takie jak dmuchanie baniek mydlanych, grzebanie w piasku czy zabawy w wodzie, mogą pomóc dziecku wyciszyć układ nerwowy. 
• Terapia zajęciowa. W terapii dziecko może pracować nad rozwijaniem swoich zdolności w zakresie sztuki, muzyki czy ruchu. 
• Przytulanie. Dotyk jest jednym z najważniejszych sposobów na budowanie relacji między dzieckiem a opiekunem. Ciepły uścisk pomoże dziecku poczuć się bezpieczniej i bardziej zrelaksowanym. Odczucie, że jest kochane i wspierane przez swojego opiekuna działa kojąco.
• Muzyka. Słuchanie muzyki wspiera relaks, ale i skupienie. Zalecamy: muzykę klasyczną, spokojną muzykę instrumentalną lub dźwięki natury. Zadbaj o to, aby dziecko miało dostęp do swojej ulubionej muzyki, która pozwoli mu na wyciszenie się.

Jak wyciszyć dziecko nadpobudliwe przy pomocy ćwiczeń oddechowych

Ćwiczenia oddechowe. Nauka kontroli oddechu pomoże dziecku w obniżeniu poziomu stresu i poprawie samopoczucia. Warto nauczyć je prostych ćwiczeń, które będzie mógł wykonywać w sytuacjach stresowych, np. w szkole lub przed snem.

Oto przykład, jak przeprowadzić ćwiczenie oddechowe z dzieckiem krok po kroku:

1. Wybierz spokojne i ciche miejsce, gdzie będziecie mogli skupić się bez żadnych zakłóceń. Może to być sypialnia, pokój dzienny lub inne miejsce, w którym syn/córka czują się komfortowo.
2. Usiądźcie wygodnie. Poproś dziecko, aby usiadło na krześle lub na podłodze w wygodnej pozycji. Może być po turecku – ważne jest, aby czuło się wygodnie.
3. Skup się na postawie. Zachęć je do siedzenia prosto, ale bez napięcia. Powiedz mu, aby uniknęło garbienia się i spróbowało utrzymać proste plecy. To pomoże w swobodnym przepływie powietrza.
4. Zaczynamy oddychać. Poproś, aby zamknęło oczy lub skierowało wzrok w dół, aby skupić się na oddechu, by Wciągało powietrze głęboko przez nos i wydychało przez usta. Możesz powiedzieć: „Wdech – 1, 2, 3… Wydech – 1, 2, 3.” Możesz również poprosić, aby wizualizowało, jak powietrze wchodzi i wychodzi z ich ciała, np. jako mgiełka, chmurka.
5. Kontynuuj ćwiczenie przez kilka minut, powtarzając cykle głębokiego wdechu i powolnego wydechu. Możesz również zachęcić dziecko do skoncentrowania się na odczuciach związanych z oddychaniem, na przykład jak powietrze wypełnia ich płuca i jak się kurczą się przy wydechu.
6. Możesz również eksperymentować z różnymi technikami oddechowymi, takimi jak oddech brzuszny, gdzie dziecko skupia się na unoszeniu i opuszczaniu brzucha przy każdym oddechu. Możesz również włączyć delikatną muzykę w tle lub relaksujące dźwięki natury, aby stworzyć spokojną atmosferę.
7. Zachęć dziecko do regularnego praktykowania tego ćwiczenia oddechowego, szczególnie w momencie, gdy czuje się zestresowane, zaniepokojone lub potrzebuje chwili wyciszenia. Regularna praktyka pomoże mu z czasem opanować sztukę wyciszenia za pomocą oddechu.

Czy zawsze warto wyciszać nadpobudliwe dziecko?

Jako psychologowie możemy powiedzieć, że uspokojenie nadpobudliwego dziecka w sytuacjach, gdy jego zachowanie staje się szkodliwe dla niego lub innych, jest konieczne. Istnieją sytuacje, w których dziecko musi zostać uspokojone, np. gdy jest agresywne, wulgarnie się zachowuje lub zdecydowanie przeszkadza nauczycielom w trakcie lekcji. W takich sytuacjach uspokojenie dziecka jest konieczne dla jego własnego dobra i dobra innych. Jednak zawsze warto zastanowić się, co jest przyczyną nadpobudliwości dziecka. Często może ono być zmęczone, zestresowane lub po prostu potrzebuje uwagi.

Dziecko nadpobudliwe może mieć trudności z koncentracją, ale też ma wiele pozytywnych cech, takich jak np. 

• Energia: Takie dzieci często są pełne wigoru i entuzjazmu. Ta energia może być skierowana na aktywności fizyczne, takie jak sport, lub na inne obszary wymagające dużego wysiłku.
• Kreatywność: Wyjątkowy sposób myślenia przekłada się na wyjątkową kreatywność. Często są zdolne do „myślenia poza schematami” i twórczego podejścia do różnych zadań.
• Entuzjazm: Zwykle wykazują wielki entuzjazm. Gdy coś wzbudza ich zainteresowanie, mogą angażować się w to z dużą pasją.
• Zdolności adaptacyjne: Ze względu na wyzwania, z którymi się borykają, często wykazują zdolność do szybkiego dostosowywania się do nowych sytuacji.
• Szybkie uczenie się: Mogą przyswajać nowe informacje w zaskakująco krótkim czasie, szczególnie jeśli są zainteresowane danym tematem.
• Wytrwałość: Potrafią skupić się na jednym temacie przez długie okresy czasu, jeśli jest on dla nich interesujący.
• Empatia: Często są wrażliwe na emocje innych, co może prowadzić do rozwinięcia silnej empatii.

Ważne, by rodzice i nauczyciele wspierali je i pozwolili mu rozwijać te dobre strony. Każdy mały człowiek jest też inny i to, co działa dla jednego, niekoniecznie zadziała na drugiego. 

Dlatego też najlepiej skonsultować się z psychologiem dziecięcym, który pomoże w doborze odpowiednich technik pracy. W naszym centrum terapii rodzin w Warszawie oferujemy terapię dla dzieci, która pomaga w radzeniu sobie z nadpobudliwością, a także z innymi problemami emocjonalnymi. Jeśli zastanawiasz się, czy Twoje dziecko ma ADHD, czytaj dalej…

Czy to już ADHD?

Są trzy główne grupy objawów sugerujących, że dziecko może mieć ADHD, czyli zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi.

Pierwsze objawy można zauważyć u dzieci już w niemowlęctwie. Ale najmocniej nasilają się w wieku 6-9 lat, co pokrywa się ze startem nauki w szkole. Jakie symptomy powinny skłonić nas do wizyty u psychologa?

• nadmierna ruchliwość – dziecko nie może usiedzieć w miejscu, wierci się, jest niespokojne i gadatliwe. Trudno mu utrzymać dyscyplinę szkolną, na lekcjach wstaje z ławki, mówi niezapytane, przerywa wypowiedzi innych. Jest bardzo niecierpliwe. Na zwróconą uwagę reaguje z trudem lub wcale. Wycisza się tylko na bardzo krótki moment.
• trudności z koncentracją – nie umie skupić się na zajęciach, szczególnie tych, które trochę je nudzą. Wykonuje zadania i obowiązki niedbale, przerywa czynności i przenosi uwagę na inne. Łatwo rozprasza się pod wpływem niewielkich bodźców. Często gubi rzeczy i zapomina.
• impulsywność – działanie bez zastanowienia i przewidzenia konsekwencji działania. Przerywanie innym, niecierpliwość. Ma problem, by poczekać na swoją kolej, przerywa innym dyskusje lub inne czynności.

Jeśli zaobserwowałeś takie objawy u swojego dziecka, warto rozważyć diagnozę pod kątem ADHD. Nasz zespół pomoże w diagnozie. Razem możemy pomóc Twojemu dziecku. Zadzwoń do nas tel.:  22 580 88 00 lub umów wizytę

Artykuł Jak wyciszyć dziecko nadpobudliwe pochodzi z serwisu Centrum Terapii Rodzin - Całe Plemię.

Wielu z nas niesie w sobie ciężar traum związanych z przeszłością, które kształtują nasze myśli, emocje i zachowania. Szczególnie potężne są traumy z dzieciństwa, które często pozostają nieuświadomione, mając ogromny wpływ na nasze dorosłe życie. W tym artykule skupimy się na temacie nieuświadomionych, trudnych doświadczeń z pierwszych lat życia, ich przejawów w dorosłym życiu i konsekwencjach, jakie mogą przynieść. 

Trauma z dzieciństwa to doświadczenie, które przekracza nasze możliwości radzenia sobie z nim. Wywołują one uczucia strachu, bezsilności i utraty poczucia bezpieczeństwa. Może ona być spowodowana różnymi sytuacjami, takimi jak:

• przemoc domowa,
• przemoc seksualna,
• zaniedbanie na płaszczyźnie emocjonalnej czy fizycznej,
• utrata bliskiej osoby.

Nieprzetworzone właściwie traumy z dzieciństwa mogą rodzić negatywne konsekwencje w naszym dorosłym życiu. Niewątpliwie mają wpływ na nasze relacje, samopoczucie, samoocenę, zdrowie psychiczne i fizyczne. Mogą prowadzić do:

• powtarzania szkodliwych wzorców zachowań, 
• nieadekwatnego reagowania na wydarzenia dnia codziennego i na błędy
• trudności w radzeniu sobie ze stresem 
• problemów emocjonalnych.

Nieuświadomione traumy z dzieciństwa

Jak rozpoznać, że w dzieciństwie doświadczyłeś traumy? Nieleczone traumy mogą objawiać się na wiele sposobów, w tym:

• Niepokoje emocjonalne: Osoby z traumami z dzieciństwa mogą doświadczać silnych wahań nastroju, lęku, smutku, gniewu, czy przewlekłego poczucia pustki.
• Trudności w relacjach: Trauma może zaburzać naszą zdolność do budowania zdrowych i bliskich relacji z innymi. Może powodować problemy z zaufaniem, tworzeniem bliskości emocjonalnej, a także utrzymaniem trwałych związków.
• Samoocena i poczucie wartości: Mogą prowadzić do niskiego poczucia wartości, braku pewności siebie, i trudności z akceptacją samego siebie.
• Zachowania autodestrukcyjne: Osoby te mogą wykazywać skłonności do autodestrukcyjnych działań, takich jak nadużywanie substancji zmieniających świadomość (alkohol, narkotyki, leki), autoagresja, niebezpieczne zachowania i ryzykowne kontakty seksualne.
• Problemy zdrowotne: Trauma z dzieciństwa nieprawidłowo przetworzona może mieć również negatywny wpływ na nasze zdrowie fizyczne. Mogą pojawiać się objawy przewlekłego stresu, zaburzenia snu, bóle ciała, migreny, a nawet choroby autoimmunologiczne.

Dlaczego jako rodzic powinieneś zająć się swoją traumą

Przenoszenie nieleczonych traum na dzieci stanowi silną motywację dla wielu osób do pracy nad sobą. Kiedy dorosły nie zdoła przetworzyć i zrozumieć swoich traum z dzieciństwa, istnieje ryzyko, że nieświadomie przeniesie te doświadczenia na swoje własne dzieci. To zjawisko, znane jako intergeneracyjne przekazywanie traumy, jest niezmiernie ważne do zrozumienia i przeciwdziałania.

Nieleczone traumy mogą z pewnością wpływać na nasze zdolności rodzicielskie i sposób, w jaki komunikujemy się z naszymi dziećmi. W rezultacie mogą one prowadzić do powtarzania destrukcyjnych wzorców zachowań – takich które były nam przekazywane przez rodziców, a następnie przez nas, mogą być przekazywane naszym dzieciom.

Ponadto, emocjonalne rany i niewyrażone emocje z przeszłości mogą wpływać na naszą zdolność do radzenia sobie ze stresem. W rezultacie może to wpływać na rozwój naszych dzieci. Dzieci są wyjątkowo wrażliwe na napięcia emocjonalne i często absorbują emocje dorosłych. Badanie opublikowane w „Journal of Family Psychology” w 2019 roku wykazało, że osoby, które doświadczyły traumy w dzieciństwie, są bardziej skłonne do nieadekwatnych reakcji na stres u swoich dzieci.

Inne badanie, przeprowadzone przez naukowców z Uniwersytetu Columbia i opublikowane w „JAMA Psychiatry” w 2020 roku, wykazało, że nieleczona trauma z dzieciństwa rodziców może wpływać na zdrowie psychiczne ich dzieci. Wyniki wskazywały, że dzieci osób, które doświadczyły traumy w dzieciństwie, są narażone na wyższe ryzyko problemów z zdrowiem psychicznym, takich jak zaburzenia lękowe czy depresja.

Z kolei badanie przeprowadzone przez naukowców z King’s College w Londynie pokazało, że interwencje skierowane na zmniejszenie stresu rodziców mogą przeciwdziałać negatywnym skutkom przekazywania traum na dzieci. To potwierdza, jak ważna jest praca nad leczeniem traum z własnego dzieciństwa. W rezultacie leczenie wpływa nie tylko na poprawę funkcjonowania dorosłych, ale także ich przyszłych pokoleń.

Przepracowanie traumy z dzieciństwa

Niezależnie od tego, jak trudne mogą być Twoje doświadczenia, istnieje nadzieja na zdrowienie. Wsparcie, zrozumienie i terapia mogą być kluczowe na tej drodze. Zasługujesz na szczęście i życie pełne harmonii i zdrowia. Praca nad nierozpoznanymi trudnymi przeżyciami z dzieciństwa może otworzyć drogę do:

• nowych możliwości
• budowania zdrowych relacji
• rozwijania większej samoakceptacji
• odzyskiwania kontroli nad własnym życiem

Przez terapię, praktyki samoświadomości i dbanie o zdrowie, możemy przetworzyć nasze traumy i zapobiec przenoszeniu ich na kolejne pokolenia.

Wszyscy mamy swoje tempo i własną drogę do przejścia. Niezależnie od tego, jak trudne mogą być momenty, nie trać wiary w siebie i w swoją zdolność do przemiany. Pamiętaj, że masz w sobie potencjał, aby uwolnić się od bagażu przeszłości i budować przyszłość pełną radości i spełnienia.

Spotkaj się z naszym psychoterapeutą i porozmawiaj. 

Zadzwoń, dowiedz się, kto w naszym centrum w Warszawie wspiera osoby dorosłe w temacie traum: 22 58 08 808

Artykuł Traumy z dzieciństwa: Rozpoznanie, zrozumienie, zdrowienie pochodzi z serwisu Centrum Terapii Rodzin - Całe Plemię.

Jednym z najtrudniejszych momentów rodzicielstwa jest bycie świadkiem cierpienia małego człowieka. I fizycznego i psychicznego. Kiedy nawet pomyślisz, że Twoja pociecha może mieć depresję, to czujesz lęk i bezradność. Istnieją jednak sposoby, dzięki którym można jej pomóc. Kluczową rolę w leczeniu odgrywają rodzice i ich postawa wobec borykającego się z problemem dziecka. Przyjrzyjmy się temu, jakie są objawy depresji u dzieci, jak wygląda ich leczenie oraz co, jako rodzice, możemy zrobić, aby pomóc im w procesie wychodzenia z choroby.

Jakie są objawy depresji u dzieci

Objawy depresji u dzieci mogą być inne niż te powszechnie zauważane u dorosłych. Jako pierwsze widać z reguły długotrwałe obniżenie nastroju. Może ono nastąpić jako efekt trudnego wydarzenia lub życiowej zmiany, czasem jednak nie jest powiązane z żadnym konkretnym wydarzeniem. Nieraz — z naszej perspektywy, dorosłych, zdarzenie nie-aż-tak-trudne wywoła, u dzieci wrażliwych i podatnych na zranienie, stan depresyjny. 

Objawy depresji bywają często tak niespecyficzne, że są trudne do rozpoznania, szczególnie dla osoby niebędącej specjalistą. Czasami idą w parze z trudnymi zachowaniami takimi jak: agresja, destrukcja i autodestrukcja, zachowania buntownicze, ogólna drażliwość. Czasem mogą to być też elementy z poniższej listy:

Inne objawy depresji u dzieci 

• kłopoty z pamięcią
• roztargnienie
• trudności z koncentracją 
• problemy szkolne (dzieci przestają odrabiać lekcje i nie chcą chodzić do szkoły. W skrajnych przypadkach nie chcą opuszczać swojego pokoju)
• lęk (przejawiający się jako ogólne napięcie — dziecko jest nadpobudliwe, wierci się, trudno mu usiedzieć w miejscu. Preferuje spędzanie czasu w samotności, chowa w swoim pokoju lub w innym bezpiecznym miejscu. Jednocześnie poczucie niezrozumienia, długotrwały smutek i lęk pociągają za sobą chęć izolacji, a próby kontaktu i zbliżenia się mogą wywoływać agresję). 
• uczucie pustki, dotkliwej nudy
• zaburzenia rytmu okołodobowego 
• zmiany apetytu
• brak potrzeby dbania o higienę 
• poczucie ciągłego zmęczenia
• duże i częste wahania nastroju
• brak zdecydowania
• ograniczone zaufanie

Mniejsze dzieci miewają objawy somatyczne, manifestujące się jako dolegliwości w ciele, np.:

• bóle głowy
• biegunki
• ból brzucha 
• duszności

Częstym błędem rodziców jest trywializowanie tego, co przeżywa młody człowiek albo nazywanie tych objawów byciem ”niegrzecznym” czy “nieposłusznym”. Tymczasem spojrzenie na jego zmagania z dorosłej perspektywy jest niewłaściwe. Myślimy: “Mnie też dokuczano, to zwyczajne problemy w tym wieku”. Taki komunikat sprawia, że dziewczynka lub chłopiec czują się jeszcze bardziej opuszczeni i osamotnieni, a ich emocje nie są uznane za istotne. 

Jeśli zauważysz u swojego dziecka kilka z tych objawów, utrzymujących się przez dłuższy czas (przez co najmniej 2 tygodnie), warto skonsultować się z psychologiem lub innym specjalistą zdrowia psychicznego. Profesjonalna diagnoza jest kluczowa dla rozpoznania i ustalenia planu leczenia.

Co zwiększa ryzyko depresji u dzieci

• trudności rodzinne
• zastraszanie
• przemoc fizyczna, emocjonalna lub seksualna
• rodzinna historia depresji lub innych wyzwań ze zdrowiem psychicznym

Czasami depresja bywa wyzwalana przez trudne wydarzenie, takie jak separacja rodziców, żałoba lub niepowodzenia w szkole, lub z innymi dziećmi. Często jest spowodowana mieszanką różnych czynników. Na przykład Twój syn lub córka mogą mieć skłonność do depresji, a jednocześnie doświadczyli trudnych wydarzeń życiowych.

Leczenie depresji u dzieci, czyli jak możesz pomóc

Skorzystaj z pomocy specjalistów. To proste, ale i trudne. Rodzice często powstrzymują się przed decyzją o wizycie, myśląc, że jakoś to minie albo, że przesadzają czy, że coś im się wydaje. Chcą przeczekać i nie obarczać siebie i swojego potomka diagnozowaniem “incydentów” w placówkach zdrowia psychicznego. Ponadto hamuje ich lęk, że mogą sami potrzebować wsparcia terapeutycznego lub, że mogą wyjść na jaw pewne rodzinne “tajemnice”, jak np. alkoholizm ojca.

Jednak sięgnięcie po wczesną pomoc dla najmłodszych, może je uchronić przed późniejszymi trudnościami wieku nastoletniego, które potrafią mocno zdeterminować życie i funkcjonowanie młodego człowieka, począwszy od przerwania nauki, po pobyty na oddziałach psychiatrycznych. Dlatego warto choćby sprawdzić z psychologiem, jak nasz potomek funkcjonuje i czy to, co nam się być może wydaje, nie kwalifikuje się jednak pod diagnozę i leczenie.

Jeśli uważasz, że Twoje dziecko ma depresję lub martwisz się o jego ogólne samopoczucie, umów się z nim na wizytę do naszego Centrum Terapii Rodzin:

Umów wizytę

Co możemy zrobić w domu?

1. Edukacja własna.

Jako rodzice powinniśmy zadbać o własną edukację w tym zakresie — szukać specjalistycznych treści lub rozważyć wizytę u specjalisty, który pomoże w naszej psychoedukacji. To, w jaki sposób rozmawiamy o emocjach w domu, bezpośrednio przekłada się na umiejętności komunikacyjne naszego podopiecznego. Zwróćmy uwagę na to, jak sami radzimy sobie z napięciem i frustracją. Czy syn lub córka mogą czerpać z nas przykład?

Kiedy młody człowiek przychodzi i mówi:  -Wszystko jest źle albo  –Nie daję już rady, powstrzymajmy się od porad. Spróbujmy się wsłuchać, co jest głębiej pod tym komunikatem. Jak? Możemy np. powiedzieć: –Widzę, że ta kłótnia w szkole bardzo Cię wkurzyła. Syn czy córka będą mogli wtedy odnieść się do konkretnych emocji, które mieli w tej sytuacji. To dla nich łatwiejsze niż odpowiedź na pytanie: –Co się z Tobą dzieje??? – bo często sami nie wiedzą, co przeżywają, podobnie jak i my – dorośli. 

Jeśli Twoje dziecko nie chce z Tobą rozmawiać, daj mu po prostu znać, że się o nie martwisz i że jesteś przy nim, jeśli Cię potrzebuje. Nie wymuszaj.

2. Aktywność fizyczna i zdrowa dieta

Te działania wydają się dość oczywiste jako wspierające. Nie pomożemy mu jednak, zmuszając je do aktywności fizycznej i jedzenia potraw, za którymi nie przepada. Spróbujmy znaleźć sposoby na to, aby odpowiednia dawka ruchu znalazła się w tygodniowym planie wspólnych działań. Może wspólny wypad do Aquaparku albo wycieczka rowerowa? Chodzi o to, by formy aktywności nie były bardzo obciążające, ale dawały możliwość zdrowej regulacji emocji poprzez kontakt z własnym ciałem. Aktywność fizyczna wspiera poprawne działanie neuroprzekaźników, których dysfunkcje są odpowiedzialne za obniżenie nastroju.

3. Rytm i rutyna.

Małe dzieci i te w wieku szkolnym potrzebują stabilności i pewności w swoim życiu. Tworzenie regularnej rutyny, która obejmuje czas na sen, jedzenie, naukę, zabawę i relaks, pomaga w utrzymaniu poczucia bezpieczeństwa. To jest ważne szczególnie dla młodszych dzieci, ale również nastolatki mogą czerpać korzyści z tego, że rytm dnia jest przewidywalny i ustalony. 

4. Rówieśnicy.

Wszyscy potrzebujemy swojego plemienia. Zadbaj o to, by Twój “skarb” miał możliwość również spędzania czasu z rówieśnikami. Nawet jeśli ma chęć izolacji albo zaspokaja potrzebę kontaktów społecznych przez telefon i komputer, pomóż mu być blisko innych dzieci. Ten aspekt wsparcia wzmacnia poczucie własnej wartości i zmniejsza poczucie izolacji.

5. Zabawa

Dzieci wyrażają siebie zarówno poprzez zabawę, jak i słowa. Możesz się wiele dowiedzieć o tym, jak się czują, po prostu spędzając z nimi czas i obserwując, jak się bawią. Zestresowane i zdenerwowane dzieci mogą bawić się swoimi zabawkami w wojnę czy bicie. Skomentuj to, mówiąc: „O widzę tu jakąś walkę” lub „Wydaje się to trochę przerażające”. Może to pomóc im zacząć rozmawiać o tym, co je niepokoi.

Pamiętaj o sobie

Depresja dziecięca dotyka de facto całą rodzinę. Dlatego warto poszukać wsparcia nie tylko dla swojego podopiecznego, ale również zadbać o siebie. Uczestniczenie w grupach dla rodziców, konsultacje z psychologiem czy terapeutą pomogą w nauce dawania wsparcia emocjonalnego, abyście jako rodzice mogli lepiej radzić sobie z sytuacją. 

W końcu nie tylko mierzysz się z cierpieniem kochanego malca, ale musisz też być dla niego stabilnym oparciem. Wiemy, jakie to trudne w intensywnym świecie, kiedy z rodzicielstwem trzeba pogodzić bardzo wiele innych obowiązków. Twoje emocje w tym procesie są równie ważne.

Z odpowiednim wsparciem, terapią, miłością i akceptacją pomożesz swojemu dziecku przejść przez trudności i wrócić do pełni zdrowia.
Ten proces wymaga dużo cierpliwości i zaangażowania, ale przynosi efekty i długofalowe korzyści dla całej rodziny. Nie jesteś z tym sam. 

Może Cię wesprzeć Całe Plemię — zadzwoń do nas: +48 22 580 88 00

Artykuł Objawy i leczenie depresji u dzieci pochodzi z serwisu Centrum Terapii Rodzin - Całe Plemię.

Rodzicielstwo bliskości jest podejściem, które opiera się na tworzeniu silnej więzi emocjonalnej między rodzicami a dziećmi. W tym kontekście rozwód może stanowić ogromne wyzwanie, ponieważ wprowadza zmiany i niepewność zarówno wśród rodziców jak dzieci. Tym niemniej zasady rodzicielstwa bliskości mogą stanowić podstawę do tworzenia zdrowych i satysfakcjonujących relacji między rodzicami i dziećmi nawet w trudnych okolicznościach. Tworząc te podstawy, warto rozpocząć je od tak podstawowej kwestii jak to, jak powiedzieć dziecku o rozwodzie…

Rozwód to bardzo ciężkie doświadczenie dla całej rodziny. Rodzice z reguły nie mają pojęcia, jak powiedzieć dziecku o swojej decyzji. Albo ukrywają do końca temat, udając, że po prostu mieszkają osobno, bo tak wygodniej, albo wręcz mówią wprost, że to tylko na chwilę i nie ma, o czym mówić. 

Dziecko w wieku szkolnym może zrozumieć to jako informację, że należy temat ukrywać, sądząc, że to coś wstydliwego. Tworzy się zamknięte koło toksycznych problemów zakopanych pod dywan, które w pewny momencie zarzutują na funkcjonowanie młodego człowieka, stając się podstawą wielu zaburzeń i problemów w kolejnych latach życia. Zatem warto to wszystko dobrze przemyśleć, omówić i poukładać. Jak to zrobić, dowiesz się z poniższego tekstu.

Jak powiedzieć dziecku o rozwodzie – Przygotowanie planu działań

Warto mieć wcześniej przygotowany plan rozmowy, ponieważ jest to sytuacja trudna emocjonalnie dla wszystkich. Przygotowanie się do rozmowy pomoże zbudować spójny i jasny komunikat. Zapewnisz dziecku tym samym poczucie bezpieczeństwa i bycia rozumianym. I choć wydaje się to trudnym i ciężkim zadaniem, obok i tak bolesnego tematu rozstania, warto mieć wcześniej przygotowany plan, ponieważ:

1. W momencie rozmowy z dzieckiem o rozwodzie, rodzice mogą sami być przytłoczeni emocjami. Posiadanie wcześniej przygotowanego planu pomoże utrzymać spokój i pewność siebie, a także uniknąć chaosu lub niejasności w przekazaniu informacji.
2. Przygotowany plan pomoże skupić się na najważniejszych kwestiach, które dziecko powinno zrozumieć, takich jak utrzymanie miłości rodzicielskiej, możliwość spędzania czasu z obojgiem i zapewnienie mu poczucia bezpieczeństwa i miłości ze strony obojga rodziców.
3. Przygotowanie planu umożliwi rodzicom zgodne przekazanie informacji i utrzymanie spójnego stanowiska wobec dziecka. Spójność jest kluczowa, aby dziecko nie czuło się zdezorientowane i nie otrzymywało sprzecznych informacji.
4. Przygotowanie planu pozwoli rodzicom zastanowić się nad potencjalnymi pytaniami, jakie może zadać dziecko, i przygotować odpowiedzi, które będą spokojne, empatyczne i prawdziwe. To pomoże w zapewnieniu dziecku poczucia zrozumienia i komfortu.

Plan działań – 9 kroków

1. Przygotuj się do rozmowy

Istotną zasadą rodzicielstwa bliskości jest reagowanie z wrażliwością. Każde dziecko i każda rodzina jest unikalna, dlatego ważne jest, aby rodzice byli wyczuleni na indywidualne potrzeby swoich dzieci. Zastanów się, co konkretnie chcesz dziecku przekazać. To nie może być spontaniczna rozmowa. Dziecko będzie pamiętało ją do końca życia. Ustalcie z partnerem/ partnerką wspólną, spójną strategię. Napiszcie sobie jej scenariusz – przykładowa rozmowa – w kolejnym akapicie.

2. Wybierz odpowiedni moment i miejsce

Nie powinno się rozmawiać o rozwodzie, gdy dziecko jest zmęczone, złe lub zdezorientowane. Rozmowa przeprowadzona w bezpiecznym domowym zaciszu na pewno będzie łatwiejsza, ale można też wybrać miejsce poza domem, w którym dziecko rzadko bywa. Nie będzie miało wtedy trudnych skojarzeń na co dzień z wybranym otoczeniem. 

3. Mów w sposób zrozumiały i nie odwlekaj rozmowy

Mów prosto. Odpowiadaj na pytania dziecka w zakresie, w jakim te pytania formułuje. Zapewnij, że będzie w stałym kontakcie z obojgiem rodziców, jeśli taki jest Wasz plan. Nie odwlekaj tej trudnej rozmowy – dzieci doskonale czują, że coś jest nie tak. Przeprowadź ją najlepiej zanim którekolwiek z rodziców się wyprowadzi – dziecko może się później obwiniać za odejście rodzica, myśląc, że to przez nie.

4. Nie obwiniaj siebie ani drugiego rodzica

To nie jest czas na oskarżanie i szukanie winnego. Dziecko nie może być używane jako karta przetargowa albo argument w rozwodowej dyskusji. Nie powinno być nigdy manipulowane ani nawet zachęcane do stawania po czyjejś stronie. Takie działania uszkadzają w nim podstawę poczucia bezpieczeństwa. I choć może być Ci czasem ciężko nie powiedzieć, że to “typowe dla Twojego ojca”, to zagryź zęby i zanieś ten komunikat do swojego indywidualnego terapeuty, który może Ci pomóc przepracować całe to niełatwe doświadczenie. 

5. Słuchaj dziecka

Dziecko może czuć całe spektrum emocji w trakcie tej rozmowy, takich jak smutek, złość czy zagubienie. Daj mu czas i przestrzeń, aby wyraziło swoje uczucia i myśli. Ważne jest, aby nie umniejszać jego odczuć, nie mówić, że to nic takiego. 

6. Daj dziecku poczucie kontroli i stabilności

Dziecko po rozwodzie mamy i taty może odczuwać niepokój i brak stabilizacji w swoim życiu. Pomóż mu w zachowaniu poczucia bezpieczeństwa i stabilności poprzez zachowanie stałych rytuałów. 

7. Znajdź wsparcie dla siebie i dla dziecka

Spotkaj się z psychologiem, który pomoże Ci/Wam w radzeniu sobie z emocjami, w znalezieniu najlepszego sposobu na zmierzenie się z nową sytuacją. Wizytę możesz umówić w naszym centrum stacjonarnie w Warszawie lub online.

Umów wizytę

8. Mów mu często, że jest kochane

Dziecko może myśleć, że to z jego powodu rodzice się rozwodzą. Dlatego istotne jest zapewnienie, że nie ma nic wspólnego z tą decyzją. Myśl “to przeze mnie” może mieć różne konsekwencje, takie jak: zmniejszone poczucie własnej wartości czy trudności w relacjach z innymi. Poczucie winy wpływa z czasem na zdolność do nawiązywania i utrzymywania zdrowych relacji. Pojawi się w nim np. obawa, że zagraża relacjom i zacznie unikać wszelkiej bliskości. Za tym pójdą problemy szkolne czy nawet zaburzenia psychiczne takie jak depresja.

9. Daj dziecku czas na przetworzenie informacji

Po przekazaniu dziecku informacji o rozwodzie, daj mu czas na przetworzenie informacji i zadawanie pytań. Dziecko może potrzebować czasu na zrozumienie, co się dzieje i jak ta sytuacja wpłynie na jego życie. Przy takiej życiowej zmianie, każda osoba w rodzinie  potrzebuje czasu na zaakceptowanie nowej rzeczywistości. Daj swojemu dziecku przestrzeń na procesowanie informacji w swoim tempie i odpowiadaj na jego pytania, jeśli się pojawią.

Jak powiedzieć dziecku o rozwodzie – Scenariusz rozmowy

Może on wyglądać różnie w zależności od wieku dziecka, jego dojrzałości emocjonalnej i indywidualnych potrzeb. Poniżej przedstawiamy ogólny przykład rozmowy, która może stanowić punkt wyjścia do tego ważnego dialogu:

Rodzic: Jasiu, chcielibyśmy porozmawiać z tobą o pewnej ważnej sprawie. Wiem, że ostatnio w naszej rodzinie dużo się działo, było sporo zmian, a teraz muszę ci coś powiedzieć. Mama/tata i ja podjęliśmy trudną decyzję o rozstaniu się.

Dziecko: Co to znaczy „rozstać się”?

Rodzic: To oznacza, że mama i tata przestaną być małżeństwem. Zrozumieliśmy, że jest nam lepiej jak jesteśmy koleżanką i kolegą niż małżonkami. Ale to, co się nie zmienia, to nasza relacja z Tobą. Nadal jesteśmy Twoimi rodzicami i zawsze będziemy.

Dziecko: Czy to oznacza, że już nie będziemy razem mieszkali?

Rodzic: Tak, to prawda. Od teraz mama i tata będą mieszkać w osobnych domach. Chciałabym jednak, abyś wiedział, że zawsze będziemy cię kochać i troszczyć się o ciebie tak samo.

Dziecko: Czy to przez coś, co ja zrobiłem?

Rodzic: Absolutnie nie! To ważne, abyś wiedział, że to nie jest twoja wina. Dorosłość i małżeństwo to złożone sprawy, a nasza decyzja dotyczy nas jako dorosłych, a nie twojego zachowania.

Dziecko: Czy to oznacza, że już nigdy nie zobaczę mamy/taty?

Rodzic: Nie, oczywiście, że zobaczysz! Będziesz mieć czas i z mamą i tatą. Postaramy się, abyś nadal spędzał czas z nami obojgiem i będziemy się opiekować Tobą tak samo, jak wcześniej.

Dziecko: Czy nasza rodzina się rozpadła?

Rodzic: Nasza rodzina nadal istnieje, tylko teraz będziemy funkcjonować w nieco inny sposób. W dalszym ciągu jesteśmy twoją rodziną, a teraz będziemy skupiać się na tym, aby wspólnie zbudować nowy sposób życia na co dzień.

Dziecko: Czy będziecie walczyć między sobą?

Rodzic: Będziemy starać się jak najlepiej dogadywać i nie kłócić. Nasze decyzje będą dotyczyć nas jako dorosłych, a naszym celem jest, abyś ty czuł się bezpieczny i kochany. Będziemy rozmawiać i podejmować decyzje, które będą najlepsze dla ciebie.

Dziecko: Czy to oznacza, że już nigdy nie będziemy szczęśliwą rodziną?

Rodzic: To zrozumiałe, że możesz czuć się smutny i zaniepokojony, ale chcę, abyś wiedział, że nasza miłość do ciebie nie zmienia się. Będziemy dalej tworzyć szczęśliwe chwile jako rodzina, tylko w nieco inny sposób.

Rodzic powinien być gotów na dodatkowe pytania i zapewnić dziecko, że jest dostępny do rozmowy i wsparcia emocjonalnego. Ważne jest również, aby zapewnić dziecko, że jego uczucia są ważne i że będą miały miejsce dalsze rozmowy na ten temat w przyszłości.

Należy również pamiętać, że każda sytuacja rozwodowa jest inna, a każda rodzina ma swoje unikalne potrzeby i wyzwania. Warto znaleźć podejście, które najlepiej odpowiada Waszej sytuacji. W niektórych przypadkach, np. gdy występują problemy z komunikacją między rodzicami, konieczne może być wsparcie ze strony specjalisty, takiego jak psycholog, mediator czy terapeuta rodzinny, aby pomóc w ustaleniu zasad życia na nowych warunkach.

Centrum Terapii Rodzin – Całe Plemię oferuje rodzicom i dzieciom rodzinne i indywidualne sesje terapeutyczne, które pomogą zrozumieć i przetworzyć trudne emocje związane z rozwodem. W naszym centrum w Warszawie doświadczeni terapeuci wspierają w procesie dostosowania się do nowej sytuacji. 

Zadzwoń do nas, porozmawiamy, jak możemy Wam pomóc.

tel:  22 580 88 00

Artykuł Jak powiedzieć dziecku o rozwodzie? pochodzi z serwisu Centrum Terapii Rodzin - Całe Plemię.