Psychoterapia indywidualna dla młodych dorosłych (18-30 lat) w podejściu systemowym jest wyjątkową formą wsparcia. Odpowiada ona na potrzeby tej dynamicznie rozwijającej się grupy osób, mierzącej się z licznymi wymaganiami dorosłości narzuconymi przez społeczeństwo a równocześnie stającej w obliczu procesu „stawania się sobą” i „mówienia własnym głosem”.​

Dlaczego młodzi dorośli sięgają po psychoterapię?

Jako młoda osoba, prawdopodobnie mierzysz się z wieloma wyzwaniami — wybierasz ścieżkę kształcenia, wkraczasz na rynek pracy, budujesz pierwsze poważne relacje romantyczne, odłączasz się od rodziny pochodzenia i podejmujesz inne ważne życiowe decyzje. To także czas, kiedy mogą pojawić się trudności takie jak:

• lęk przed wyzwaniami i przyszłością,
• kryzys tożsamości („kim ja właściwie jestem?” „w czym jestem dobry?”),
• poczucie zagubienia („co mam robić ze swoim życiem?”) i niepewność zawodowa,
• niska wiara w siebie, zniechęcenie w dążeniu do sukcesu,
• presja akademicka, wysokie tempo życia, perfekcjonizm,
• problemy w relacjach rodzinnych i partnerskich
• osamotnienie i niepowodzenia w poszukiwaniu miłości.

Psychoterapia indywidualna systemowa pozwala przyjrzeć się zarówno aktualnym, jak i bardzo głębokim źródłom tych trudności, które często mają związek z relacjami i wzorcami kształtowanymi przez lata.​

Na czym polega podejście systemowe?

Systemowy nurt psychoterapii wyróżnia się tym, że nie skupia się wyłącznie na osobie która przychodzi do gabinetu, ale traktuje ją jako część różnych systemów — rodzinnych, zawodowych, przyjacielskich i romantycznych czy społeczności lokalnej. Terapeuta nie szuka winnego i nie wskazuje tego, co wewnątrz osoby jest nie tak (nie daje diagnoz), lecz analizuje całość kontekstu, w którym funkcjonuje dana osoba, dostrzegając zależności, powiązania i wzajemne wpływy. Wspólnie zastanawiamy się nad mechanizmami, które się dzieją w Tobie i wokół Ciebie. Dzięki temu rozumienie problemów staje się pełniejsze, a ich rozwiązywanie możliwe na głębszym poziomie.​ To proces, który daje szansę na trwałą zmianę — nie tylko poprawę samopoczucia, ale także budowanie życia zgodnego z własnymi wartościami i potrzebami.​

Jak przebiega terapia?

W terapii systemowej indywidualnej kluczowy jest dialog — psychoterapeuta prowadzi rozmowę nakierowaną na odkrywanie powiązań, źródeł problemów, wzorców komunikacji i relacji, nie tylko z przeszłości, ale też bieżących. Przyglądamy się Twojej perspektywie, ale także staramy się spoglądać na świat oczami bliskich Ci osób, by lepiej zrozumieć jak na siebie nawzajem wpływacie.

Oglądamy Twoją historię życia, stopniowo rozumiejąc jak zostałeś ukształtowany. Zwracamy uwagę na to jak mówisz o samym sobie i Twoich doświadczeniach życiowych, ponieważ to, co powtarzasz w swojej głowie kształtuje Twoją rzeczywistość. 

Zastanawiamy się jakie role w swoim życiu pełnisz, gdyż może się okazać, że w niektórych tkwisz zbyt długo, jakieś zostały Ci niesłusznie przypisane niczym wolny wakat po koleżance z biurka obok lub przezwisko przyklejone w przedszkolu, a może ważnych dla siebie nie podejmujesz z lęku czy lojalności wobec bliskich.

Układ sił i panujące zasady, opowiadane historie i przekazy albo tematy o których się nie mówi, sposoby interakcji i komunikacji pomiędzy członkami w rodzinie nie są przypadkowe, dlatego analizujemy skąd się wzięły dane wzorce, po co były one potrzebne, przed czym chroniły. Dzięki ich poznaniu, zrozumieniu możliwa jest świadoma ich zmiana.

Wreszcie poszukujemy Twoich emocji, głosu i potrzeb, które teraz mogą wybrzmieć, niegdyś niesłuchane i niewygodne dla innych. Stąd już o krok do Twojej refleksji, co należy ze swoim życiem robić.

Korzyści z terapii systemowej:

• Lepsze zrozumienie siebie, swoich reakcji i relacji.
• Poprawa komunikacji, wzajemnego zrozumienia i rozwiązanie konfliktów rodzinnych, partnerskich czy przyjacielskich i zawodowych.​
• Wzmocnienie poczucia własnej wartości, sprawczości i autonomii przy zachowaniu więzi.​
• Skuteczniejsze stawianie innym granic.
• Nabycie umiejętności radzenia sobie z nowymi wyzwaniami i skutkami ważnych zmian, które niesie życie (np. przeprowadzki, rozstania, utraty).​
• Poczucie, że zaczynam budować życie na własnych, świadomych zasadach.
• Uwolnienie się od starych, dysfunkcyjnych wzorców rodzinnych i budowanie satysfakcjonujących relacji.​

Zaproszenie do pracy psychoterapeutycznej w tym nurcie to szansa na podjęcie świadomej decyzji o rozwoju, budowaniu własnego poczucia sprawczości oraz świadomym kreowaniu relacji w dorosłości. Terapia jest więc nie tylko wsparciem w kryzysach, ale także pomaga w lepszym zrozumieniu siebie, własnych potrzeb, granic i możliwości komunikacji — zarówno w rodzinie pochodzenia, jak i w tworzonej przez siebie nowej sieci relacji.​

Jeśli rozpoznajesz siebie w tych wyzwaniach i chcesz zacząć budować życie na własnych zasadach – psychoterapia systemowa indywidualna może być Twoim pierwszym krokiem. Zapraszam Cię do kontaktu, byśmy wspólnie odkryli, jak mogę Cię wesprzeć w tej drodze.

Artykuł Gdy dorosłość przytłacza – po co młodym dorosłym psychoterapia? pochodzi z serwisu Centrum Terapii Rodzin - Całe Plemię.

Wiele lat temu podczas spotkania dla mam z małymi dziećmi, na którym byłam ze swoimi maluchami, jedna z koleżanek zadała wszystkim ciekawe pytanie…Czy jeżeli został ci najlepszy kawałek do zjedzenia to automatycznie oddasz go dziecku czy zdarza ci się zjeść samej? Nie trzeba było długo czekać na reakcję zgromadzonych w kręgu kobiet. Powstało poruszenie i obecne mamy orzekły niemal jednogłośnie: oczywiście, że nie jem sama, tylko daję dziecku. Tak stwierdziła zdecydowana większość.

Większość podkreślam. Nie wszystkie.

Po tym co spontanicznie odpowiedziałam ja sama, dość dziwnie się poczułam… Nie tylko dlatego, że moja wypowiedź nie wpisywała się w ogólnie panujący aplauz, ale choćby przez świadomość jakim wzrokiem wlepiają się we mnie oczy moich towarzyszek. Jakby mogły to by mnie chyba nie tylko zjadły, ale pogryzły, albo nawet i rozszarpały. Na zadane pytanie powiedziałam, że… zjadam sama!, szczególnie jeśli to coś co bardzo lubię. Na nic się zdało tłumaczenie, że nie zawsze, że przecież mam na uwadze potrzeby mojego bąbelka, że bywa i tak, iż oddaję ostatni najlepszy kęs dziecku…

No to jak to jest?

Dziecko nie zawsze najważniejsze? Już spieszę z wyjaśnieniami, choć trochę najpierw poszybuję nad tym zagadnieniem. Kocham samoloty pasażerskie, można o tym przeczytać w moim biogramie. Byłam bardzo dumna, gdy około dwadzieścia lat temu wymyśliłam samolotową psychometaforę odnośnie tego, czy to w porządku, gdy rodzic w pierwszej kolejności troszczy się o siebie, a nie o dziecko. Radość z własnej kreatywności nie trwała jednak zbyt długo. O masce tlenowej czytałam czy słyszałam na przestrzeni lat potem wieeele razy. Niemniej przytoczę.

W każdym samolocie pasażerskim, na całym świecie, miłe panie stewardessy, albo coraz częściej dziś mili panowie stewardzi, zanim maszyna wzbije się w powietrze szkolą pasażerów z tematyki zasad panujących w samolocie, szczególnie tych dotyczących bezpieczeństwa. Mówią o drogach ewakuacyjnych, sposobie zapinania pasów, kamizelkach ratunkowych, paru innych rzeczach. Ale co ważne mówią o maskach tlenowych. Jeśli zdarzy się sytuacja awaryjna, jakieś rozszczelnienie kabiny, maski tlenowe wyskoczą samoistnie znad głów pasażerów. I tu docieramy do niezmiernie ważnej zasady. Jeśli dorosły podróżuje z dzieckiem zobowiązany jest maskę tlenową założyć najpierw sobie, a dopiero potem dziecku. Dziś ten komunikat brzmi czasem w odmiennej formie, bez mowy o dzieciach: jeśli jest obok ciebie osoba, która może potrzebować pomocy, załóż maskę tlenową najpierw sobie, a potem tejże osobie.

Ale wróćmy do dzieci

Ktoś bardzo troskliwy, kogo oczy są zwrócone na dobro maluczkich, często bezbronnych i mało samodzielnych, mógłby się oburzyć, że to nie jest w porządku, aby samodzielny i sprawczy dorosły myślał przede wszystkim o sobie. A jednak. Jeśli dorosły zacznie majstrować przy buzi dziecka, może nie zdążyć założyć maski tlenowej ani dziecku, ani sobie… Jeśli jednak najpierw zadba o siebie, może mieć wówczas przestrzeń, sposobność i możliwości na zajmowanie się dzieckiem. Wczytaj się w to poprzednie zdanie. I uwierz mi zasada samolotowa obowiązuje nie tylko w samolocie! Jeśli ty jako rodzic będziesz dbać o siebie, będziesz mieć większe możliwości by dbać o swoje dziecko. Nie przekonujecie cię to? Czytaj dalej.

Życiodajne źródło

Tym razem porównam życie do wędrówki. Jeśli zatroszczysz się o to by zawsze mieć w swoim podróżnym bukłaku wodę, to gdy spotkasz zbłąkanego, zmęczonego wędrowca, który jest bardzo spragniony będziesz w stanie go uratować. Nawet jak będziesz mieć mało, to to mało zawsze można podzielić. Choćby dać jeden ożywczy łyk. Albo napić się odrobinę samemu i kogoś obdarzyć życiodajną wodą. Jeśli w twoim bidonie będzie pusto i nie zadbasz o to, by twoje zapasy nie wyschły, nie tylko narazisz siebie na niebezpieczeństwo, ale i nikomu nie pomożesz. Niech twoje źródełko będzie zawsze dostępne. Jeśli ty jako rodzic będziesz dbać o siebie, będziesz mieć większe możliwości by dbać o swoje dziecko. Czy teraz to trochę bardziej do ciebie przemawia? Jeśli nie, to do trzech razy sztuka.

Znasz uniwersalne zasady pierwszej pomocy, zasady pracy ratowników? Zanim zaczniesz pomagać innym, upewnij się, że jesteś bezpieczny i nic ci nie grozi. Jak to niektórzy mawiają najlepszy ratownik (czy to medyczny, czy na plaży, czy każdy inny specjalista) to żywy ratownik. Żywy czyli sprawny, by pomagać. Podobnie z rodzicem. Ten może skutecznie wspierać swoje dziecko we wzrastaniu, w rozwoju, czy po prostu w codzienności, jeśli sam jest w dobrej kondycji.

Zatroszcz się o Siebie

Pozostaje pytanie co jest tą dobrą kondycją? Na to pytanie, jeśli je sobie postawisz,  możesz odpowiedzieć już tylko ty! Bo tylko ty wiesz co cię uszczęśliwia, a nie uwstecznia, co powoduje, że kwitniesz, a nie usychasz, co sprawia, że się rozwijasz, a nie marniejesz, co sprzyja temu, że się uśmiechasz, a nie ocierasz łzy. A jeśli tego nie wiesz to przyjdź do Całego Plemienia, wspólnie spróbujemy się dowiedzieć.

Artykuł Dobry rodzic troszczy się o… siebie! pochodzi z serwisu Centrum Terapii Rodzin - Całe Plemię.

Zastanawiasz się czasem czy jesteś dobrym rodzicem? Zapraszam cię do odrobiny refleksji. Jeśli jednak często robisz w myślach zestawienie swoich błędów, masz poczucie niekompetencji (np. nie umiem pomóc mojemu dziecku) a co gorsza pojawia się przekonanie, że krzywdzisz swoje dziecko lub dzieci, to warto się temu przyjrzeć.

Moje dziecko tak dużo dostaje, ma niemal wszystko, ja tak nie miałam/em, nawet połowy tego wszystkiego, a mimo to są trudności – brzmi znajomo? Myślisz może czasem podobnie? Bywa, że masz poczucie, że Twoje dziecko nie jest szczęśliwe? Ma problemy? Stwarza kłopoty? Myślisz niekiedy, że przecież tak się starasz, może nawet „flaki wypruwasz”? Tyle zajęć dodatkowych, idą na to niemałe pieniądze, inwestujesz w rozwój i kreatywność dziecka. Wakacje o jakich ty mogłeś tylko pomarzyć, fajne weekendy, i teatr i kino, Centrum Kopernik było grane i kocia kawiarnia. Gustowne meble do pokoju dziecięcego, fotel gamingowy, najnowszy model adidasów czy też jeden z najnowszych smartfonów…?

A może należysz do tych osób, które mówią materialne rzeczy są nieistotne, najważniejsze jest bycie razem. Przecież tyle z dzieckiem rozmawiasz. O szkole, rówieśnikach, pasjach, sukcesach i porażkach, wspólnych planach i indywidualnych marzeniach. Rozmawiasz ty, rozmawia drugi rodzic. Wydaje się, że wszystko o sobie wiecie, nie macie tajemnic i dużo czasu spędzacie razem. A jednak coś jest nie tak… Twoje dziecko nie wydaje się być szczęśliwe. O co chodzi?

Zastanów się, zadaj sobie proszę pytanie: co najlepszego rodzic może dać dziecku?

• Co sprawi, że będzie wzrastało, rozwijało swój potencjał, co je ubogaci?
• Co spowoduje, że będzie się czuło kochane i akceptowane?
• Co wpłynie na to, że samo będzie kochać?
• Co musi się wydarzyć, żeby dziecko po prostu było szczęśliwe?

Kiedy zadaję te pytania rodzicom podczas różnych warsztatów mówią, że najlepsze co rodzice mogą dać dziecku to miłość, czas, uwaga, zabawa, wspólne bycie. Oczywiście ze wszystkim się zgadzam.

Można oczywiście dać znacznie więcej. Świat stwarza obecnie niemal nieograniczone możliwości. Jeśli tylko ma się pomysł i zaplecze ekonomiczne, rynek oferuje naprawdę wiele. Dziecku można podsuwać ciekawe książki, można chodzić do teatru czy rozprawiać o kultowych filmach. Można zorganizować kreatywne, rozwijające intelekt czy wyobraźnię kursy. Można zaszczepić pasję do sportu czy zdrowego odżywiania.  Można zainwestować w ubogacające przeżycia: podróże do najdalszych zakątków świata, piękne widoki, ciekawe miejsca, fascynującą wiedzę, spotkania z historią, inną kulturą, ludźmi żyjącymi zupełnie inaczej, naukę języków obcych, nietuzinkowe zajęcia dodatkowe, przestrzeń do rozwijania talentów, i wiele innych. Można dziecku dać piękne przedmioty: kreatywne zabawki, urocze maskotki, pokoik w modnych kolorach, śliczne ubranka, akcesoria, gadżety, ułatwiającą życie elektronikę i inne. Można z dzieckiem spędzać ciekawie czas, pójść na rower, basen czy do kina, można, a właściwie należy dużo rozmawiać, przytulać się, wspólnie bawić. Można jeszcze wiele rzeczy zrobić z dzieckiem i dla dziecka.

Jednak najlepsze co rodzice mogą dać dziecku, to nie tylko tyle, albo ktoś być może powie, aż tyle. Jest jeszcze coś…

Najlepsze co rodzice mogą dać dziecku to… zaledwie dwie rzeczy. Ale jak to? Przecież jest tego tyle! To niemożliwe, aby szczęście ograniczało się tylko do dwóch rzeczy! Mimo wszystko zapraszam Cię do spojrzenia na sprawę być może zupełnie inaczej niż dotychczas. Bez względu jak kontrowersyjne Ci się to wyda, to zaufaj, że…

…Najlepsze co rodzice mogą dać dziecku to… Kiedy mama i tata są szczęśliwi ze sobą. A także kiedy mama i tata są szczęśliwi każde z osobna! Tylko tyle i aż tyle.

Wiesz o co w tym wszystkim chodzi? O to, że dziecko jest jak gąbka i chłonie wszystko z otoczenia. Czy tego chcesz czy nie. Chłonie rzeczy dobre, chłonie złe. Nasiąka atmosferą. Wyczuwa pewne rzeczy nieświadomie (podprogowo). Także to czy mama albo tata są szczęśliwymi ludźmi. A szczęście jeśli rodzice są razem buduje się we dwoje, ale także i oddzielnie, bo mama czy tata ma być po prostu szczęśliwą osobą.

Jeśli jest malutkie nie musi rozumieć słów, żeby czuć atmosferę. Jeśli panuje miłość, zgoda, wzajemny szacunek, radość dziecko może rozwijać harmonijnie swój potencjał. Jeśli tego brakuje czy wręcz atmosfera jest pełna frustracji i niezadowolenia wyciekającego z mamy lub z taty albo pełna napięć, nieporozumień, krytyki, wzajemnych żali, to dziecko nie musi rozumieć domowych rozmów, ba, nie musi ich nawet słyszeć, a i tak będzie ich odbiorcą, żeby nie powiedzieć kontenerem. I nawet jeśli sobie tego nie będzie uświadamiać, to wpłynie to na jego rozwój, poczucie bezpieczeństwa, styl przywiązania jaki wykształci (Bowbly), czy jak kto woli krótko: na psychikę.

Jeśli doświadczasz niepowodzeń w relacji z dzieckiem albo martwisz się, że twoje dziecko doświadcza trudności i mimo poszukiwań przyczyn, nie wiesz dlaczego tak się dzieje, przyjrzyj się… swojemu szczęściu. Popatrz z lotu ptaka, na tyle obiektywnie na ile się da, na swoją relację z drugim rodzicem. Czy możesz o sobie powiedzieć, że jesteś szczęśliwym człowiekiem? Czy możesz powiedzieć, że jesteście szczęśliwi we dwoje…? Może się oczywiście okazać, że przyczyna leży zupełnie gdzie indziej. Nie próbuję cię obarczyć myśleniem, że wszystko co niepożądanego się dzieje z dzieckiem jest z twojego powodu. Niemniej zachęcam cię do zwrócenia uwagi na to, że… najlepsze co rodzice mogą dać dziecku to kiedy mama i tata są szczęśliwi ze sobą, a także kiedy mama i tata są szczęśliwi każde z osobna! Tylko tyle i aż tyle.

Jeśli zdecydujesz, że potrzebujesz pomocy, by przyjrzeć się swojemu szczęściu możesz przyjść do Całego Plemienia, a my ciś pomożemy popatrzeć, rozeznać, nazwać to co jest istotne, by w efekcie tego móc wspólnie poszukać ścieżek rozwoju. A przede wszystkim dowiesz się jak zadbać o siebie, wszak dobry rodzic troszczy się o siebie przede wszystkim.

*Przeczytaj także: Dobry rodzic troszczy się o… siebie!

Artykuł Najlepsze co rodzice mogą dać dziecku pochodzi z serwisu Centrum Terapii Rodzin - Całe Plemię.

Terapia Dzieci

Psychoterapia dzieci to złożony proces oparty na serii regularnych spotkań z wykwalifikowanym terapeutą dziecięcym. Celem tych sesji jest wsparcie dziecka w radzeniu sobie z trudnościami emocjonalnymi i behawioralnymi oraz redukcja niepożądanych objawów wpływających na jego codzienne funkcjonowanie. Spotkania terapeutyczne zazwyczaj odbywają się raz w tygodniu o stałej porze i trwają około 50 minut.

Pierwsze spotkanie z psychologiem dziecięcym zazwyczaj odbywa się bez obecności dziecka i ma formę konsultacji z rodzicami lub opiekunami. Takie podejście umożliwia swobodną i otwartą rozmowę, pozwalając uniknąć narażania dziecka na niepotrzebny stres. Specjalista zapoznaje się z Państwa perspektywą, oczekiwaniami oraz przeprowadza szczegółowy wywiad diagnostyczny, który jest kluczowy dla zrozumienia sytuacji i potrzeb dziecka.

Rola Rodziców w Terapii

Terapia dzieci znacząco różni się od terapii osób dorosłych ze względu na kluczowe zaangażowanie rodziców w cały proces terapeutyczny. To od nich pozyskiwane są istotne informacje na temat funkcjonowania dziecka poprzez szczegółowy wywiad. Rodzice uczestniczą w regularnych konsultacjach z terapeutą, otrzymują profesjonalne wskazówki wychowawcze oraz aktywnie wspierają dziecko w jego rozwoju i przezwyciężaniu trudności. W szczególnych przypadkach do procesu terapeutycznego może zostać włączona także szkoła dziecka, co umożliwia holistyczne podejście do jego potrzeb i wyzwań.

Kiedy Udać się na Terapię

Psychoterapia jest zalecana nie tylko dla dzieci z konkretną diagnozą czy jasno zdefiniowanym problemem, ale również dla tych, które potrzebują wsparcia w rozwoju emocjonalnym. Rodzice często obserwują nieokreślone lub niezrozumiałe zmiany w zachowaniu dziecka, które budzą ich niepokój. W takich przypadkach zadaniem specjalisty jest przeprowadzenie wnikliwej oceny, identyfikacja źródeł trudności oraz udzielenie odpowiedniej pomocy terapeutycznej.

Przygotowanie Dziecka do Wizyty

Przed pierwszą wizytą niezwykle istotne jest odpowiednie przygotowanie dziecka. Świadomość tego, co będzie się działo podczas spotkania, może znacząco zmniejszyć poziom lęku, który może manifestować się jako niepewność, obawa czy stres. Szczerość, otwartość i cierpliwość są kluczowe zarówno w komunikacji z dzieckiem, jak i w relacji ze

specjalistą. Warto również, aby rodzice odświeżyli sobie istotne sytuacje z życia dziecka, które mogą dostarczyć cennych informacji podczas konsultacji i ułatwić terapeucie zrozumienie kontekstu problemów.

Jak Przygotować Dziecko do Wizyty?

Opowiedz o Miejscu i Specjaliście

1. Przed wizytą warto dokładnie opisać dziecku miejsce, do którego się udajecie. Jeśli to możliwe, pokaż mu zdjęcia gabinetu oraz psychologa. Wyjaśnij, kim jest specjalista, z którym się spotka, i na czym polega jego praca. Unikaj używania określeń takich jak „znajomy” czy „ciocia”, aby nie wprowadzać dziecka w błąd i nie potęgować jego stresu.

Wyjaśnij Cel Wizyty

2. Ważne jest, aby przekazać dziecku powód wizyty u psychologa w sposób dostosowany do jego wieku i poziomu rozwoju poznawczego. Wyjaśnij mu cel spotkania, używając prostych i zrozumiałych słów. Możesz powiedzieć:

• „Zauważyliśmy, że trudno Ci nawiązać znajomości w nowej klasie. To naturalne, że możesz czuć się smutny w takiej sytuacji. Chcielibyśmy, aby ktoś z nami o tym porozmawiał i pomógł Ci poczuć się lepiej.”
• „Widzimy, że ostatnio doświadczasz silnych emocji. Martwimy się o Ciebie i chcemy, abyś czuł się spokojny i pewny siebie. Chcielibyśmy, abyś spotkał się z osobą, która pomaga dzieciom w takich sytuacjach.”

Pamiętaj, aby regularnie zapewniać dziecko o swojej miłości i wsparciu, co wzmocni jego poczucie bezpieczeństwa podczas procesu terapeutycznego.

3. Opisz Przebieg Spotkania

Wyjaśnij dziecku, jak może wyglądać wizyta u psychologa. Powiedz, że spotkanie będzie obejmować nie tylko rozmowę, ale także rysowanie, gry czy zabawy, które pomogą mu lepiej wyrazić swoje myśli i uczucia. Podkreśl, że jeśli nie będzie chciało na coś odpowiedzieć, może śmiało powiedzieć o tym terapeucie. Zapewnij dziecko, że psycholog jest tam po to, aby mu pomóc, i że może mu zaufać.

Wskazówki dla Rodziców

Naturalność i Szczerość

Nie przygotowuj dziecka do udzielania konkretnych odpowiedzi na pytania psychologa. Im bardziej naturalne i szczere będzie jego zachowanie, tym łatwiej specjalista zrozumie jego indywidualne potrzeby i trudności. Pozwól dziecku swobodnie wyrażać emocje i myśli, co jest kluczowe dla efektywnej terapii.

Twoje Własne Przygotowanie

Przed wizytą zadbaj o swoje samopoczucie i spokój. Dzieci są bardzo wrażliwe na emocje rodziców; jeśli zauważą Twój stres lub niepokój, może to wpłynąć negatywnie na ich poczucie bezpieczeństwa. Podejdź do spotkania z pozytywnym nastawieniem, co pomoże stworzyć atmosferę zaufania i otwartości.

Dokumentacja i Notatki

Przynieś na spotkanie wszystkie istotne dokumenty medyczne i edukacyjne, takie jak opinie z innych poradni, historię chorób czy aktualne opinie ze szkoły. Przygotuj listę pytań lub tematów, które chcesz omówić z psychologiem. Dostarczenie pełnej informacji ułatwi specjaliście dokładną ocenę sytuacji i opracowanie skutecznego planu terapeutycznego.

Otwartość w Komunikacji

Pamiętaj, że nie ma pytań banalnych ani nieważnych. Jeśli masz jakiekolwiek wątpliwości, obawy lub potrzebujesz wyjaśnień, nie wahaj się o nich mówić. Otwarta i szczera komunikacja z psychologiem jest kluczowa dla efektywnej współpracy i osiągnięcia najlepszych rezultatów w terapii Twojego dziecka.

Dodatkowe Wskazówki

• Empatia i Zrozumienie: Okazuj dziecku empatię i zrozumienie dla jego uczuć oraz obaw związanych z wizytą u psychologa. Potwierdź, że to normalne odczuwać niepewność, i zapewnij je o swoim wsparciu.
• Współpraca z Terapeutą: Bądź gotowy na aktywną współpracę z psychologiem, która może obejmować udział w sesjach rodzinnych czy wdrażanie zaleceń terapeuty w codziennym życiu. Twoje zaangażowanie może znacząco wpłynąć na efektywność terapii.
• Długoterminowa Perspektywa: Pamiętaj, że terapia to proces wymagający czasu i cierpliwości. Nie oczekuj natychmiastowych zmian, ale bądź konsekwentny w działaniach wspierających rozwój dziecka.
• Szacunek dla Prywatności Dziecka: Uszanuj potrzebę prywatności swojego dziecka podczas sesji terapeutycznych. Pozwól mu mieć przestrzeń do swobodnej rozmowy z psychologiem bez obaw o ocenę czy ingerencję.
• Kontynuacja w Domu: Staraj się wdrażać w codziennym życiu wskazówki i strategie zaproponowane przez terapeutę. Konsystentne działanie w domu i w terapii wzmacnia pozytywne efekty i przyspiesza postępy.

Pamiętaj, że Twoja rola jako rodzica jest nieoceniona w procesie terapeutycznym. Twoje wsparcie, zrozumienie i aktywne zaangażowanie są kluczowe dla sukcesu terapii i dobrostanu Twojego dziecka.

Artykuł Terapia i Konsultacje Psychologiczne dla Dzieci pochodzi z serwisu Centrum Terapii Rodzin - Całe Plemię.

Życie codzienne może być intensywne, pełne obowiązków i wyzwań. Lub odwrotnie – wydawać się miałkie, z czasem przelatującym przez palce. Rozwój osobisty może być źródłem satysfakcji i doświadczaniem własnych – nieodkrytych – zasobów, albo źródłem siły, gdy życie nas przytłacza. Zwłaszcza gdy zmagamy się ze stresem, trudnymi emocjami, dylematami i trudnościami w podejmowaniu decyzji. Mamy skłonność do przekładania działań na później, niekiedy wystarczy jakiś impuls, bodziec, aby ruszyć z miejsca. Chcemy poczucia sprawczości, a co za tym idzie odpowiedzialności za własne życie i swoich bliskich, choć się tego obawiamy. 

Zastanawiasz się, w jaki sposób coach może pomóc Ci mierzyć się z codziennością. czy może uczynić życie bardziej pełnym i wartościowym?

Wszystkie tematy pracy coachingowej wychodzą od Klienta. Coach pomaga Klientowi w procesie samopoznania i samorozwoju, a także w kreowaniu bardziej świadomego i satysfakcjonującego życia.

Poniżej przykładowe sytuacje, w których można skorzystać ze wsparcia coacha. 

Zarządzanie sobą w czasie

Masz wrażenie, że życie to gonitwa, z niczym się nie wyrabiasz, jesteś zmęczony i nie dotrzymujesz terminów. To sprawia, że masz problemy w pracy, zawodzisz bliskich, jesteś zmęczony i zestresowany. 

Coach pomaga ci zebrać myśli, przeanalizować sytuację i poszukać rozwiązań: Jak poukładać swój plan dnia, aby znaleźć przestrzeń dla siebie? Gdzie „gubię” czas, co można robić inaczej, usprawnić? Co pochłania najwięcej czasu i czy można temu jakoś zaradzić? Czy mam skłonność do odkładania spraw na później? Jak zaangażować rodzinę w obowiązki, aby wygospodarować czas na wspólne przyjemności? 

Praca z celem

Masz pragnienie, postanowienie, czy cel, coś do czego dążysz, co jest dla ciebie ważne, co czujesz, że uczyni twoje życie lepszym, pełniejszym, szczęśliwszym. Dla kogoś może to być daleka podróż, pozyskanie jakiejś umiejętności (nauka języka obcego, programowania), czy poprawa stanu wewnętrznego („chcę być bardziej spokojny/asertywny/uwierzyć w swoje możliwości”).

Klient korzysta z coachingu, aby zmierzyć się z tym celem i przybliżyć się do jego osiągnięcia jego dążeń. Cel staje się osadzony w czasie, klient może przeanalizować, czy cel jest możliwy do osiągnięcia, jakie koszty (nie tylko finansowe) będzie ponosił i czy jest na nie gotowy. W czasie pracy coachingowej Klient rozłoży cel na etapy jego realizacji, aby uświadomić sobie, kolejne zadania, które musi wykonać, jakie przekonania go ograniczają i jak je zniwelować. Klient może doświadczyć, jak będzie się czuł po zrealizowaniu celu.  

Przechodzenie przez zmiany

Chcesz (lub jesteś zmuszony/a) wprowadzić zmianę w swoim życiu: zamierzasz zmienić pracę, planujesz przeprowadzkę, oddajesz dziecko do przedszkola po urlopie wychowawczym, chcesz zrobić sobie detoks od mediów społecznościowych, rozstałe/aś się z partnerem.

Coach pomoże zebrać siły i przygotować się do zmiany i ją wdrożyć, określić priorytety, spojrzeć na sprawę z różnych perspektyw. Praca z coachem pomoże ci trzymać się planu, przetrwać chwile zwątpienia, znaleźć w sobie wolę działania, dostosować do nowej sytuacji.

Odnajdywanie się w nowej lub trudnej życiowo sytuacji 

Znalazłeś się w trudnej sytuacji. Choroba, kłótnia, rozstanie, mogą przytłaczać i zakłócają spokój wewnętrzny. Pojawienie się nowego członka rodziny, awans, planowane wystąpienie, udział w ważnym wydarzeniu, potrzeba przeprowadzenia poważnej rozmowy, mogą wymagać od nas dużo uwagi i zaangażowania. 

W takich momentach, gdy tracisz pewność siebie, odczuwasz niepokój, pojawia się stres
i natłok myśli, istotne jest znalezienie w sobie siły i zasobów, aby poradzić sobie z sytuacją. Potrzebujesz wyciszyć emocje i zyskać wewnętrzny spokój. Albo wyzwolić wiarę w swoje możliwości, entuzjazm i wolę działania. Ważne jest, zadbanie o swoje uczucia i potrzeby, jednocześnie szukając wsparcia. Otwarcie się na pomoc coacha może przynieść ulgę i nowe spojrzenie na sytuację.

Odkrywanie talentów

Zastanawiasz się, co chciałbyś osiągnąć w życiu, w czym jesteś dobry, co jest twoim talentem, co sprawia ci przyjemność. Albo uwielbiasz marzyć i planować, ale potrzebujesz imperatywu  do podjęcia działań, które zbliżą Cię do ich realizacji. Chcesz stworzyć swojemu dziecku warunki do rozwoju nowych umiejętności i czerpania z tego przyjemności. Odkrywanie talentów i pasji wymaga czasu i eksperymentowania. 

Praca z coachem umożliwia wydobycie i rozwój mocnych stron Klienta. Klient poznaje swoje wewnętrzne zasoby przez inspirującą rozmowę, pracuje nad niwelowaniem nie wspierających przekonań, rozwój nowych umiejętności. Coach zachęca do sprawdzania się w nowych obszarach, towarzyszy w budowaniu poczucia własnej skuteczności.

Komunikacja i porozumienie

Masz poczucie, że otoczenie cię nie rozumie. Ciężko ci odnaleźć się w środowisku pracy. Chciałabyś budować satysfakcjonujące relacje z ludźmi. Chodzisz na randki, ale  nie możesz zbudować trwałej relacji. W relacjach z rodziną uciekasz od trudnych tematów. 

Coach pomaga w rozwoju umiejętności interpersonalnych, zarządzaniu konfliktami, budowaniu pewności siebie oraz radzeniu sobie z trudnościami w relacjach z innymi ludźmi. Wgląd w zachowania i emocje pomoże zrozumieć styl komunikacji i wzorce przekonań, które mogą utrudniać budowanie pozytywnych relacji. Z coachem wypracujesz umiejętności, które pozwolą Ci lepiej komunikować się z ludźmi.

Wsparcie w sporcie

Twoje dziecko chodzi na treningi sportowe. Chciałbyś, aby było to dla niego źródło przyjemności i satysfakcji, tymczasem widzisz, że brakuje mu zapału do systematycznej pracy, a każda porażka jest trudna do przeżycia.

Coach pomaga rozwijać umiejętności mentalne, takie jak koncentracja, samodyscyplina, pozytywne myślenie. Coach motywuje do działania, pomaga radzić sobie ze stresem, presją wynikającą z rywalizacji i osiągać cele sportowe.

Radzenie sobie z emocjami

Jesteś często zirytowany/a – ludzie cię denerwują. Łatwo się wzruszasz, czego wstydzisz się przed otoczeniem. Nie możesz pozbyć się z głowy natrętnych myśli, co cię przytłacza. Martwisz się i masz pełno obaw, ale ukrywasz to przed bliskimi. 

Jeśli trudno jest ci zachować dystans wobec tego co cię porusza, warto skorzystać ze wsparcia coacha, który może pomóc zrozumieć reakcje emocjonalne, identyfikować wzorce myślenia i zachowania oraz rozwijać strategie radzenia sobie z emocjami w codziennym życiu. 

Relacje z dziećmi 

Wiesz, jak ważne jest wychowanie dzieci i przekazanie im swojego systemu wartości. Chciałbyś mądrze stawiać granice, inspirować, zachęcać do poznawania otoczenia, do nauki. Czujesz,  że to na tobie spoczywa odpowiedzialność za rozwój i szczęście swoich dzieci. Chcesz ich wiele nauczyć – nie wiesz, kiedy i jak to zrobić. Kochasz swoje dzieci i chcesz, aby czuły, że są kochane. Zastanawiasz się, jak mówić, żeby dzieci cię słuchały i jak sprawić, aby zechciały mówić z tobą o swoich sprawach. 

Coach wspiera rodziców w samorozwoju, w refleksji nad własnymi postawami i ich wpływu na rozwój dzieci. Sesje coachingowe to przestrzeń do bezpiecznego szukania rozwiązań dla różnych aspektów życia rodzinnego. Klient otrzymuje wsparcie w budowaniu relacji w rodzinie opartych na szacunku i porozumieniu, efektywnej komunikacji. Coaching umożliwia rozwiązywanie konfliktów, wypracowanie i wdrożenie rodzinnych zasad i wartości.

Z perspektywy coacha każda trudność, z którą się spotykamy, może być również okazją do nauki, do wzrostu osobistego i do lepszego zrozumienia siebie oraz innych. Warto szukać pozytywnych sposobów radzenia sobie z życiowymi wyzwaniami i doceniać naszą własną siłę w radzeniu sobie z nimi. Praca coachingowa to inspirująca podróż w głąb siebie. Korzystanie z pomocy nie jest oznaką słabości, lecz odwagą i mądrością.

Artykuł Czym jest coaching i w jakich sytuacjach warto skorzystać z pomocy coacha? pochodzi z serwisu Centrum Terapii Rodzin - Całe Plemię.

Temat komunikacji z dzieckiem to zagadnienie szczególnie ważne dla rodziców i wychowawców. Liczne publikacje z tego obszaru sprawiają, że coraz świadomiej podchodzimy do problemów związanych z tą tematyką. Jakość komunikacji ma bezpośredni wpływ na budowanie bliskich relacji, a te są niezbędne dla prawidłowego rozwoju emocjonalnego dziecka. Dla mnie obszar ten jest podwójnie ważny, bo jako mama, chcę, aby moje dziecko wyrosło na zdrowego psychicznie i szczęśliwego człowieka. Jako psycholog pragnę, aby zarówno dzieci, jak i dorośli byli w kontakcie ze swoimi uczuciami, potrafili radzić sobie w trudnych sytuacjach, wiedzieli, jak interpretować i regulować swoje emocje. Nie dla każdego budowanie relacji jest łatwe. Na szczęście z pomocą przychodzą eksperci. Dzięki zebranej wiedzy merytorycznej możemy rozwijać kompetencje rodzicielskie i wspierać dzieci w ich rozwoju. 

Podczas planowania rodzinnego urlopu szukałam w Internecie ciekawych miejsc na wyjazd. Znalazłam kilka opcji, które pokazałam mężowi. Wybrał dwie z nich – co ciekawe, obie miały jedną cechę wspólną. Okna w wybranych domach były ogromne i zapraszały naturę do środka. Pomyślałam, że przyjemnie będzie przebywać w tym miejscu, w atmosferze spokoju i komfortu. Faktycznie, okna miały kluczowe znaczenie dla budowania atmosfery tego miejsca, co w rezultacie przekładało się na dobre samopoczucie. Przyszło mi do głowy, że okna w domu są jak otwarta i wspierająca komunikacja w relacji -w analogiczny sposób przekłada się na nasz nastrój. 

Jeśli myślimy o oknach we własnym domu, to komunikacja z najbliższą rodziną będzie adekwatnym przełożeniem. Co sprawia, że w kontakcie z bliskimi czujemy się komfortowo i bezpiecznie – lub przeciwnie: czujemy się osaczeni i wpadamy w gniew? Trudno to zdiagnozować od razu, gdyż proces ten składa się z wielu elementów. Po pierwsze komunikacja jest wielowymiarowa, a w dodatku wpływa na nią zarówno nadawca jak i odbiorca komunikatu. Przy tym obie osoby nakładają na to doświadczenie własne filtry interpretacji oparte na naszych opiniach, obawach, stereotypach i wszystkim tym, co nałożyła na nas współczesna kultura. Jakby jeszcze tego było mało, kierują nami emocje, które są zmienne, więc, jak widać, łatwo nie jest. Jak zadbać o komunikację z najbliższymi – tę codzienną, która otwiera się na człowieka niczym nasze metaforyczne okno? Thomas Gordon -amerykański psycholog, twórca koncepcji wychowania bez porażek, mógłby powiedzieć: nie moralizuj, nie pouczaj, nie rozkazuj, nie narzucaj. Myślisz pewnie: to oczywiste, kulturalny człowiek (za którego się każdy uważa) nie rozmawia w ten sposób. Ale czy na pewno?

Z pewnością znajdą się anty-przykłady. Choć w kontakcie ze znajomymi nasze zachowanie jest bliżej naszego superego, tak w relacjach osobistych odsłaniamy siebie z naszymi słabościami. Komunikacja taka jest bardziej emocjonalna, częściej także pozwalamy sobie na ocenianie i krytykę. Wszystko w sumie jest OK, bo zostaje w rodzinie. Niby tak, ale jeśli nasze komunikaty przybierają agresywną formę, to relacje w naszej rodzinie są jak atmosfera w domu bez okien. Jeśli będziemy przebywać w takim miejscu zbyt długo, to rezultatem będzie nie tylko złe samopoczucie członków naszej rodziny, ale również różnego rodzaju problemy psychiczne. 

Wyjątkowo wrażliwe na komunikaty negatywne są dzieci. Agresywne zwroty, niedostrzegane w codziennym życiu, zaburzają relację pomiędzy rodzicem a dzieckiem, co w rezultacie może prowadzić do tego, że dziecko zamyka się na ludzi. Niekiedy „dom bez okien” staje się normą dla dzieci, które nie znają innej rzeczywistości. Taka sytuacja prowadzi do zaburzeń w rozwoju osobowości dziecka oraz problemów w życiu dorosłym. Tak, jak nie da się funkcjonować bez światła, tak nie może się rozwinąć prawidłowa osobowość u dziecka, gdy zabraknie bliskich relacji.

Czego zatem jako rodzice powinniśmy się wystrzegać w rozmowie z dzieckiem, a co jest zupełnie niedopuszczalne? Raz jeszcze odwołam się do koncepcji Thomasa Gordona, który wyróżnia dwanaście barykad komunikacji utrudniających budowanie relacji. Trzy z nich są wyjątkowo niszczące dla dziecka, uderzają w jego samoocenę oraz powodują brak wiary we własne możliwości. Są to komunikaty obwiniające, ośmieszające oraz chwalenie osądzające. O ile dla dwóch pierwszych łatwo znaleźć przykład, tak trzeci jest przekazem, który pozornie zwraca uwagę na pozytywną cechę lub zachowanie w taki sposób, by w szerszym kontekście ocenić negatywnie osobę, np. „No, dziś ładnie wyglądasz” albo „Nareszcie udało ci się zrozumieć”. Niby nieszkodliwe, subtelne, ale dla dziecka, treść komunikatu bez wątpienia jest negatywna i uderzająca w jego poczucie własnej wartości. Słowa potrafią ranić, a te usłyszane od bliskiej osoby mają większą siłę rażenia. 

Małe dziecko informacje o sobie przyjmuje od najbliższych. Dopiero w procesie dojrzewania oddziela się od rodzica w sensie emocjonalnym. Jeśli ten proces zachodzi prawidłowo, to jako osoba dorosła, charakteryzuje się między innymi umiejętnością formowania własnych opinii o sobie. Taka jednostka jest mniej podatna na wpływ otoczenia czy manipulację. Oczywiście nikt z nas nie jest oddzielną wyspą i zawsze nasze otoczenie na nas oddziałuje, lecz to oddziaływanie jest mniejsze, gdy osoba samodzielnie potrafi wyznaczać własne kierunki rozwoju. Inna jest też jej motywacja wewnętrzna, tak potrzebna do realizowania celów. 

Niby wiemy, jak rozmawiać z dziećmi, lecz trudności wychodzą w empirii. To, co tak bardzo denerwowało nas w naszych rodzicach i w tym, jak nas traktowali, znajdujemy nierzadko u siebie jako te same schematy zachowania. Są też tacy, którzy stają w opozycji do metod wychowawczych znanych ze swojego domu. Jeśli w dzieciństwie doświadczyli surowych zasad i braku wsparcia mogą jako rodzice, pobłażać swoim dzieciom, aby niejako zadośćuczynić im ciepłem i wyrozumiałością, której sami nie zaznali w dzieciństwie. Tak zwane „ciepłe” błędy wychowawcze, oparte na relacji, w której pojawia się komunikacja polegająca na zagłaskiwaniu, odwracaniu uwagi czy zaprzeczaniu, to również kiepska strategia. 

Jaki jest zatem optymalny model? Jak nie zbudować wysokiej wieży dla swojego dziecka, z której ono samo będzie się bało wyjść? Jak stworzyć dom, który ma zarówno okna otwierające na świat, jak i ściany dające bezpieczne granice w dorosłości? Nie jest to zadanie łatwe, zwłaszcza, że wiele osób nie wie, że tkwi w modelu rodzinnym, w którym relacje są zaburzone. Niekiedy pomimo świadomości rodzice popełniają błędy, frustrując się raz po raz. Budowanie bliskości nie każdemu przychodzi w sposób naturalny, a szczególnie trudne staję się, gdy nakładają się na to towarzyszące rodzicielstwu stres i zmęczenie. 

Zapewne każdy z nas ma swoje sposoby samoregulacji, dla mnie jednym ze nich jest rozmowa z bliską osobą. Zgadzam się ze stwierdzeniem, że potrzebna jest cała wioska, by wychować zdrowe dziecko i nie mam na uwadze pomagania tylko dziecku, ale również rodzicowi.

Myśląc o „dobrej” komunikacji, należy pamiętać o kilku zasadach, które są ważne ze względu na niedojrzałą i wrażliwą psychikę dziecka. Przekazy nieszkodliwe dla relacji z bliską przyjaciółką, w relacji z dzieckiem mogą się nie sprawdzić. Na co więc zwrócić uwagę? Powstało wiele publikacji o tym, by słuchać tego, co dzieci do nas mówią. To, że aktywne słuchanie jest ważne, jest niekwestionowaną prawdą. Ja jednak chciałabym się skupić na elementach komunikacji istotnych w przypadku, gdy nasze relacje z dzieckiem są nadszarpnięte, a ono samo przejawia trudności w funkcjonowaniu i może w przyszłości być zagrożone niedostosowaniem społecznym.

W tym wypadku kluczowe jest mówienie w sposób prosty i krótki, odwoływanie się do norm, opisywanie faktów bez obwiniania, mówienie o uczuciach i oczekiwaniach oraz przedstawiane konsekwencji bez straszenia. Cztery z wymienionych powyżej elementów wpisują się w model komunikacji interpersonalnej FUKO. Jest to metoda, pomagająca naświetlić problem zwracając uwagę na jego cztery aspekty: Fakty, Uczucia, Konsekwencje, Oczekiwania. Stosuję ją, gdy jestem na wyczerpaniu moich baterii cierpliwości i tylko wiedza psychologiczna powstrzymuje mnie przed wybuchem złości. Ostatnio brzmiało to mniej więcej tak: 

K: Kochanie, wyłącz bajkę.

M: Nie.

K: Proszę wyłącz bajkę, jest już późno i czas się myć. Złoszczę się, gdy mnie nie słuchasz. Jeśli umyjesz się szybko, będziemy mieli więcej czasu na czytanie „Kapitana Majtasa”.

Tym razem zadziałało, jak widać nie podałam oczekiwań, bo moje dziecko ruszyło do łazienki. Dla wielu osób taki komunikat wydaje się sztuczny, a nierzadko mówienie o swoich uczuciach jest trudnością. Zachęcam mimo wszystko. Stosowanie tej metody nie zaszkodzi, a istnieje niemałe prawdopodobieństwo, że pomoże. Jeśli macie w domu nastolatka i do tej pory nie stosowaliście tej metody, młody człowiek może być w lekkim szoku, ale może także zaskoczy Was reakcją. Niezależnie od rozwoju sytuacji jest nadzieja na lepszą komunikację i wstawienie okna w miejsce muru.

Pisząc ten tekst przychodzi mi do głowy film Marka Koterskiego „Siedem uczuć”, który w ciekawy sposób ukazuje relację dzieci z dorosłymi. Dla wielu widzów film może być bolesnym powrotem do nieprzepracowanych traum z dzieciństwa, które są kluczem do większości problemów w wyrażaniu emocji. Jednak przemyślenie naszego sposobu komunikacji i praca nad sobą może zapobiec przeniesieniu tych traum i lęków na nasze dzieci.

Kamila Pomacho-Komar

Artykuł Dom pełen okien pochodzi z serwisu Centrum Terapii Rodzin - Całe Plemię.

Część I: Wpływ, Trudności

Wprowadzenie

Życie małego człowieka jest nieustanną podróżą w świat nowości i odkryć. Dla dzieci każdy dzień to przypływ „nowości” i „pierwszych razów” – pierwszy wózek spacerowy, pierwsze wyjście do żłobka czy przedszkola, pierwsza ulubiona zabawka, pierwszy kolega lub koleżanka. To, co dla nas dorosłych może wydawać się naturalne i przyziemne, dla dziecka jest źródłem fascynacji i zachwytu. Jednak warto czasem zatrzymać się i spojrzeć na świat oczami dziecka, aby lepiej zrozumieć tę niezwykłą perspektywę. Warto także zrozumieć, że lęk, także ten odczuwany przez dzieci, jest czymś naturalnym, ale może też przybrać trudną formę.

W dzisiejszym tekście skupimy się na znaczeniu grup społecznych w życiu dziecka, a zwłaszcza na roli grupy rówieśniczej. Zastanowimy się nad tym, jakie korzyści niesie za sobą kontakt z rówieśnikami, jakie mogą pojawić się trudności w relacjach z nimi oraz w jaki sposób rodzice i opiekunowie mogą wspierać dzieci w budowaniu pozytywnych relacji rówieśniczych.

Rola Grup Społecznych w Życiu Dziecka

Grupa społeczna to zbiór co najmniej trzech osób, które współdziałają ze sobą w celu zaspokajania wspólnych potrzeb. Charakteryzuje się trwałą strukturą i względnie jednolitym systemem norm i wartości. Warto również dodać, że grupa społeczna to zbiorowość ludzi zespolonych więzią społeczną, przejawiającą się w poczuciu łączności, przynależności grupowej i wspólnym działaniu na rzecz realizacji wspólnych celów.

W rzeczywistości możemy dostrzec wiele podobieństw między grupami społecznymi a plemionami. W obu przypadkach są to grupy ludzi, których mogą łączyć liczne wspólne tradycje, wierzenia oraz sposoby organizacji i codziennego funkcjonowania.

Jakie grupy społeczne mogą wpływać na życie dziecka? Oto niektóre z nich:

Rodzina: Rodzina jest pierwszą i podstawową grupą społeczną dla dziecka. To rodzinny krąg ma duży wpływ na kształtowanie jego osobowości, myśli i uczuć, a także buduje obraz samego siebie i poczucie własnego „ja”.

Grupa przedszkolna/żłobkowa: Dla małego dziecka przedszkole lub żłobek to pierwszy krok w kierunku samodzielności społecznej. To tam po raz pierwszy spotyka rówieśników i uczy się interakcji z nimi.

Klasa szkolna: Szkoła staje się ważnym miejscem, gdzie dzieci nawiązują trwałe relacje rówieśnicze, uczą się współpracy i rozwiązywania problemów i konfliktów.

Sąsiedzi/podwórko: Okolica, w której mieszka dziecko, może stanowić kolejne źródło kontaktów z rówieśnikami. Wspólne zabawy na podwórku czy placu zabaw to często niezapomniane doświadczenia.

Grupy ludzi na różnorodnych zajęciach, np. podczas uprawiania sportów: Dzieci mogą być częścią różnych grup zainteresowań, gdzie poznają nowych przyjaciół i uczą się współdziałania w zespole.

Inne grupy: Istnieje wiele innych kontekstów społecznych, w których dziecko może przebywać i nawiązywać relacje, takie jak grupy wakacyjne, obozy, zajęcia pozalekcyjne czy koła zainteresowań.

Człowiek jako istota społeczna

Warto podkreślić, że człowiek, bez względu na wiek, jest istotą społeczną. Wszyscy potrzebujemy innych ludzi, aby zdrowo funkcjonować i rozwijać się. Dla dziecka pierwszą i fundamentalną grupą społeczną jest rodzina. Rodzina odgrywa ogromną rolę w kształtowaniu osobowości dziecka, jego myśli i uczuć oraz budowaniu poczucia własnej wartości.

Kolejnym ważnym środowiskiem społecznym są rówieśnicy. Dzieci uczą się od siebie nawzajem, budują więzi, rozwijają umiejętności komunikacyjne i uczą się rozwiązywać konflikty. To właśnie w relacjach z rówieśnikami kształtuje się wiele umiejętności społecznych, które będą przydatne w dorosłym życiu.

Znaczenie Relacji z Rówieśnikami

Interakcje z rówieśnikami są niezwykle ważne dla rozwoju dziecka. Poprzez zabawę z rówieśnikami, dzieci nie tylko miło spędzają czas, ale także uczą się budować relacje, komunikować się, rozwiązywać konflikty i rozwijać inne umiejętności interpersonalne. Pierwsze przyjaźnie i pierwsze konflikty z rówieśnikami stanowią przygotowanie do dorosłego życia.

Znaczenie relacji z rówieśnikami można podsumować w kilku punktach:

• Nauka zasad i norm społecznych: Dzieci uczą się, jak funkcjonuje społeczeństwo, jakie są akceptowane zachowania i jakie normy obowiązują w grupie.
• Rozwijanie umiejętności współpracy: Poprzez wspólną zabawę i działania grupowe dzieci uczą się, jak ważne jest współdziałanie i pomoc innym.
• Budowanie więzi: Dzieci nawiązują przyjaźnie, które mogą trwać przez wiele lat. Relacje z rówieśnikami stanowią podstawę dla późniejszych kontaktów społecznych.
• Zaspokajanie potrzeb aprobaty i uznania: Poprzez bycie akceptowanym i lubianym przez rówieśników, dziecko rozwija poczucie własnej wartości i pewności siebie.
• Konstruktywne współzawodnictwo: Rywalizacja z rówieśnikami może być zdrowa i inspirująca, ucząc dziecko dążenia do osiągania celów.
• Rozwijanie zainteresowań: Pasje rówieśników mogą stać się inspiracją dla dziecka, aby tworzyć własne hobby i pasje.
• Lojalność: Dziecko uczy się, jak ważne jest zaufanie, szczerość i spełnianie obietnic w relacjach z innymi.
• Empatia i altruizm: Dzieci uczą się rozumieć uczucia innych, współczuć im i reagować w odpowiedni sposób. Pomaganie innym staje się wartością.
• Pewność siebie: Dzieci, które są lubiane i spędzają czas w towarzystwie rówieśników, często stają się bardziej śmiałe i odważne.

Relacje rówieśnicze to ważny element rozwoju społecznego dziecka, a także źródło nauki i doświadczeń, które będą miały wpływ na całe jego życie. To właśnie w relacjach z rówieśnikami dzieci uczą się, jak funkcjonuje świat społeczny, jakie są reguły i jak radzić sobie w różnych sytuacjach.

Trudności w Relacjach Rówieśniczych

Mimo że relacje z rówieśnikami są istotne i pełne możliwości rozwoju, nie zawsze układają się one gładko. Dzieci mogą napotykać na różnego rodzaju trudności w kontaktach z rówieśnikami. To naturalne i często nieuniknione. Ważne jest jednak, aby rozpoznać te trudności i odpowiednio na nie reagować.

Czym mogą być spowodowane trudności w relacjach rówieśniczych? Oto kilka potencjalnych przyczyn:

• Niskie poczucie własnej wartości lub zbyt wysokie mniemanie o sobie: Dzieci, które mają niskie poczucie własnej wartości, mogą odczuwać lęk przed odrzuceniem i unikać kontaktów z rówieśnikami. Z kolei dzieci z nadmierną pewnością siebie mogą mieć trudności w nawiązywaniu zdrowych relacji.
• Nieśmiałość: Nieśmiałe dzieci mogą czuć się niekomfortowo w nowych sytuacjach i unikać towarzystwa rówieśników co wynika z  wynika z obawy przed byciem ocenianym.
• Obawy przed odrzuceniem: Dzieci często boją się, że zostaną odrzucone przez rówieśników. Ta obawa może prowadzić do unikania kontaktów i izolacji społecznej.
• Wcześniejsze złe doświadczenia: Jeśli dziecko miało negatywne doświadczenia w kontaktach z rówieśnikami, może być bardziej ostrożne i nieufne wobec innych.
• Trudności w odnalezieniu się w środowisku poza domem: Zmiana środowiska, na przykład rozpoczęcie nauki w szkole, może być stresująca i skomplikowana dla dziecka.
• Brak kontaktu z innymi dziećmi przez długi czas: Długotrwała absencja w szkole, na przykład spowodowana chorobą, może wpłynąć na to, że dziecko ma trudności w nawiązywaniu kontaktów z rówieśnikami.

Jeśli dziecko napotyka na trudności w relacjach rówieśniczych, może to prowadzić do różnych skutków. Dla niektórych dzieci te trudności mogą być krótkotrwałe i łatwo przekształcić się w pozytywne doświadczenia. Jednak u innych mogą pojawić się długotrwałe konsekwencje, prowadzące do trudnych przeżyć. Może to być sygnał dla rodziców by uważniej przyglądać się dziecięcym zachowaniom. 

Skutki Problemów w Relacjach Rówieśniczych

Problemy w relacjach z rówieśnikami mogą prowadzić do różnych konsekwencji, zarówno krótkotrwałych, jak i długotrwałych. Oto niektóre z potencjalnych skutków:

• Poczucie osamotnienia: Dziecko może czuć się odizolowane i pozbawione wsparcia społecznego.
• Agresja: Nieumiejętne radzenie sobie z trudnościami w relacjach może prowadzić do wybuchów agresji wobec rówieśników.
• Stres: Długotrwały stres związany z trudnościami w kontaktach rówieśniczych może wpłynąć na ogólny stan psychiczny dziecka.
• Wycofanie: Niektóre dzieci, zamiast konfrontować się z problemami, mogą się wycofywać i unikać kontaktów społecznych.
• Niechęć angażowania się w różne czynności, np. zajęcia pozalekcyjne: Dziecko może unikać różnych aktywności społecznych, co może ograniczać jego rozwój.
• Unikanie szkoły: Problemy w relacjach rówieśniczych mogą prowadzić do unikania szkoły i spadku motywacji.
• Problemy emocjonalne: Dzieci mogą reagować na trudności emocjonalne, takie jak nadmierny smutek czy drażliwość.
• Buntownicza postawa: Trudności w relacjach rówieśniczych mogą prowadzić do buntowniczego zachowania. Bunt ten często jest skierowany do dziecięcych autorytetów.

Jeśli Twoje dziecko wykazuje któreś z powyższych objawów na początek warto uważniej je obserwować. Zobaczyć, kiedy takie sytuacje się zdarzają, zastanowić się, co może być powodem. Czasami w trudnych dla dziecka sytuacjach wystarczy szczera rozmowa z nim, znalezienie problemów i ich źródeł, a potem wypracowanie nowych wzorców radzenia sobie, co poprawi komfort życia Twojego dziecka.

Jeśli takie objawy u twojego dziecka są długotrwałe i nasilone warto rozważyć rozmowę ze specjalistą. Nasz zespół otoczy Was wsparciem. Razem możemy pomóc Twojemu dziecku. Zadzwoń do nas tel.:  22 580 88 00 lub umów wizytę

Artykuł Budowanie Relacji Dziecka w Grupie Rówieśniczej. pochodzi z serwisu Centrum Terapii Rodzin - Całe Plemię.

Zastanawiasz się, jak wspierać swoje dziecko w rozwoju, aby było szczęśliwe. Chcesz zapewnić mu warunki do nabywania umiejętności, które przydadzą się w życiu i będą realizacją jego (a nie Twoich) marzeń. Warto „zainwestować” w ODKRYWANIE WEWNĘTRZNYCH ZASOBÓW i TALENTÓW u dziecka. Będzie to dla niego możliwością poznania siebie, rozwijania kreatywności, samodyscypliny i innych umiejętności, które mogą przynosić korzyści w różnych obszarach i okresach życia.  

Patrzysz na swoje dziecko z miłością i zastanawiasz się, kim będzie jak dorośnie, jakie cechy rozwinie, w czym będzie dobre, co je będzie wyróżniało, jakie zdobędzie talenty. Zdarza się też, że myślisz z troską, czy Twoje dziecko poradzi sobie w życiu. Przed nim jest czas na zabawę, naukę, codzienne odkrywanie świata i poznawanie swoich możliwości.  Chcesz go w tym wspierać, ale obawiasz się, czy będziesz wiedzieć jak?

…. A czy potrafisz określić swoje mocne strony? Czy zastanawiasz się, jakie wartości nosisz w sobie? Jakie wyróżniające Cię cechy odziedziczyłeś w genach, co wyniosłeś z domu rodzinnego? Jak odkryłeś w sobie i doskonaliłeś umiejętności, które umożliwiły podjęcie określonej roli zawodowej? Czy masz świadomość, jakie są Twoje talenty? 

Nie jesteśmy przyzwyczajeni, aby rozmawiać o naszych zaletach i „chwalić się”. Postawa „skromności” w wielu rodzinach do tej pory jest uznawana za walor. Tymczasem wiedza o posiadanych wewnętrznych zasobach jest bardzo przydatna i pożyteczna, dzięki niej lepiej radzimy sobie w życiu. Świadomość mocnych stron wpływa na poczucie własnej wartości, pozwala wykorzystać unikatowy zestaw cech do realizacji celów, daje nam radość i satysfakcję. Zaczynając od zrozumienia znaczenia talentów oraz pracy nad sobą, łatwiej będzie Ci być przewodnikiem dla swojego dziecka.

Czym jest talent?

Talent, to naturalna trwała zdolność do wykonywania jakiejś czynności, wrodzone cechy sposoby myślenia i zachowania, a także odczucia, które mogą znaleźć pożyteczne zastosowanie. Talent  to coś co przychodzi nam łatwo i bez wysiłku. 

Talenty to nie tylko wybitne umiejętności w dziedzinach artystycznych, takich jak malarstwo, muzyka, czy taniec. Wyjątkowe uzdolnienia mogą obejmować dziedziny naukowe, przedmioty ścisłe, sport, komunikację społeczną i wiele innych. 

Talenty rodzą się w naszym mózgu i zależą od połączeń synaptycznych między komórkami nerwowymi tworząc indywidualny wzór połączeń.  Szczególny dla rozwoju połączeń jest okres między 3 a 15 rokiem życia. Wtedy człowiek ma największą łatwość uczenia się, zdobywania umiejętności motorycznych i poznawczych, a później emocjonalnych i społecznych. Na tworzenie kolejnych połączeń synaps wpływają również nowe doświadczenia i stymulujące środowisko, co umożliwia rozwój innych umiejętności w późniejszym życiu. Ważne jest, aby być otwartym na nowe doświadczenia i gotowym do kontynuowania rozwoju przez całe życie.

Talenty  mogą być bardzo różnorodne i indywidualne. Dwóch uzdolnionych sportowo piłkarzy będzie pięknie się różnić. Jeden będzie korzystał ze swojej zwinności i szybkości, a drugi z umiejętności analitycznych i strategicznych.

Znajomość swoich talentów daje motywację do działania

Zagadnieniem talentów od strony naukowej zajął się Instytut GALLUPa, prowadzący badania z zakresu zarządzania i rozwoju osobistego. Instytut opracował test Clifton StrentghsFinder, dzięki któremu wyłoniono 34 talenty-cechy, które mogą być atrybutami ludzi. Wśród nich są np. konsekwencja, przywództwo, adaptacja, komunikacja, kreacja, empatia. Dominujące talenty u danego człowieka mają największy wpływ na jego zachowanie i osiągnięcia.

Dobra wiadomość jest taka, że wszyscy jesteśmy posiadaczami wielu zdolności, gorsza – że nie zawsze mamy świadomość swoich talentów, czasami możemy potrzebować więcej czasu, aby je zidentyfikować. Ale obszar najsilniejszych stron każdego człowieka, to największa przestrzeń do jego rozwoju.

Twórz przestrzeń do eksploracji

W przypadku dzieci ważne jest, aby tworzyć dla nich przestrzeń do samodzielnej zabawy, poznawania otoczenia, zadawania pytań, biegania, opowiadania, śpiewania, rysowania, malowania, gotowania…. . W czasie nowych wyzwań intelektualnych w mózgu neurony komunikują się między sobą, jest to swoista gimnastyka dla mózgu. Tworzenie przestrzeni oznacza nie tylko dostarczanie dziecku inspiracji, lecz także bodźców w formie odpowiednich zabawek i książek, czy zachęcanie do podejmowania przez dziecko wysiłku. Kiedy pomożemy dziecku odkryć w czym jest mocne, będzie czerpało z tego przyjemność i o wiele łatwiej będzie wyzwolić w nim motywację do podejmowania starań również na innych polach.  

Jeśli masz potrzebę poznać swoje zasoby, nie bój się próbować różnych rzeczy. Podpatruj, czytaj, zgłębiaj interesujące Cię tematy, bądź otwarty na nowe doświadczenia, aby zobaczyć, co Cię najbardziej interesuje i co jest dla Ciebie satysfakcjonujące. Weź udział w sesji z coachem, który pomoże Ci w odkryciu umiejętności stanowiących Twój zasób, które warto rozwijać, albo takich, które posiadasz, ale coś Cię powstrzymuje, aby z nich korzystać. 

Koncentruj się na mocnych stronach

Wyznaczając sobie cele, trenując, mierząc się z wyzwaniami, jesteśmy pozytywnie zaskoczeni własną wydolnością, determinacją i skutecznością. Osiągane rezultaty są źródłem satysfakcji i zadowolenia. Będąc w czymś dobrym, czujemy się pewniej. Im czujemy się pewniej w jakiejś dziedzinie, tym mniej widzimy nasze słabości i jednocześnie mamy większą odwagę do sprawdzenia się na innym polu. Ważne jest systematyczne doskonalenie swoich umiejętności i zdolności. 

Komunikuj

Wiedząc, w czym jesteśmy dobrzy, czujemy się bardziej kompetentni i gotowi do podejmowania wyzwań. Skoro my to wiemy, to niech świat się o tym dowie! Mówienie o mocnych stronach wzmacnia je: będzie otwierać nas na nowe możliwości, kreować okoliczności do samorealizacji. Ponadto dzielenie się wiedzą i umiejętnościami z innymi ludźmi może być nie tylko inspirujące. Z kolei konstruktywna informacja zwrotna, którą można otrzymać, potrafi wydobywać z ludzi to, co najlepsze i dodawać skrzydeł. 

Zwróć uwagę, ile wysiłku wkłada Twoje dziecko w jakieś zadanie, i jaki przynosi to efekt. Nazwij to, co jest dobre i budujące. Zwracaj uwagę na wysiłek, jaki dziecko wkłada w zadanie, niezależnie od efektu końcowego, zauważ nawet drobne postępy i osiągnięcia. To buduje pewność siebie. Powiedz dziecku to, co wspierającego sam chciałbyś usłyszeć od ważnej dla Ciebie osoby …

Utrwalaj

Chcesz rozwijać talent muzyczny – ćwicz grę na instrumencie albo rozgrzewaj głos poprzez wokalizy. Chcesz coś osiągnąć w sporcie – trenuj wytrwale. Wprawdzie to dość oczywiste, ale niekiedy ciężko jest wydobyć z siebie zapał do pracy. A jeszcze ciężej jest utrzymać tą motywację przed dłuższy czas.

Potrzebujesz zdobyć kompetencje sprzedażowe, negocjacyjne, prezentacyjne – podejmuj się tych działań, poszerzaj wiedzę i praktykuj – ucz się na własnych błędach, wyciągaj wnioski, podnoś sobie poprzeczkę, nie odpuszczaj. Wszak praktyka czyni mistrza.  

Aby Twoje dziecko mogło odkrywać i rozwijać swoje umiejętności, czerpać satysfakcję z własnych osiągnięć, staraj się obudzić w nim ciekawość do świata, zachęcaj do próbowania nowych rzeczy i wspieraj przy niepowodzeniu. Stwórz warunki dziecku, aby mogło rysować, budować, tworzyć, opowiadać, śpiewać, recytować, biegać. Pozwól dziecku poznawać swoje emocje i ucz je otwartości na innych ludzi. Zadbaj o warunki do odkrywania, analizowania i wyciągania wniosków. Doceń w nim indywidualizm i pokaż zalety współzależności. Te inspiracje przyniosą efekt w postaci umiejętności indywidualnych, kompetencji społecznych, a nawet talentów. 

Jak jako rodzic pomagać dziecku w rozwijaniu jego talentów?: 

poznaj SWOJE mocne strony -> trudno być mentorem dla dziecka w nieznanej sobie dziedzinie,

miej uszy i oczy otwarte na potrzeby DZIECKA i jego gotowość do eksploracji,

twórz przestrzeń dla dziecka do poznawania swoich możliwości,

inspiruj, ale nie narzucaj rozwiązań,

obserwuj, co dziecko robi z łatwością, z przyjemnością, co dodaje mu skrzydeł, 

bądź cierpliwy, nierzadko ten proces wymaga czasu 

pamiętaj, że to dziecko jest głównym bohaterem, ostateczne wybory powinny być zgodne z jego zainteresowaniami i pasjami.

Całe Plemię, to dobre miejsce na rozwijanie swoich kompetencji w zakresie samoświadomości. Praca z coachem dostarcza inspiracji i poczucia sprawczości w poznaniu i rozwoju talentów. Poznajesz swoje zasoby przez inspirującą rozmowę, eksplorację różnych dziedzin, niwelowanie niewspierających przekonań, rozwój nowych umiejętności. Mając wiedzę na temat zasobów członków rodziny, możemy ją wspierać, pomagając budować mocne więzi i wspólne pasje.  

Jeśli masz jakieś pytania lub chcesz umówić się na wizytę zapraszamy do kontaktu: 

tel: 22 580 88 00 

mail: kontakt@całeplemie.pl 

rezerwacje: https://caleplemie.pl/umow-wizyte/

Beata Kacprzyk 

Artykuł Talenty: skarby, które posiadasz pochodzi z serwisu Centrum Terapii Rodzin - Całe Plemię.

Rodzicielstwo to wyjątkowy dar, ale także ogromne wyzwanie, które wymaga z naszej strony zaangażowania, cierpliwości i nieustannej nauki. W dzisiejszych czasach, gdy jesteśmy zalewani sprzecznymi informacjami i radami dotyczącymi wychowania dzieci, często czujemy się zagubieni. Jak odnaleźć właściwą drogę w tym labiryncie porad? Jak zbudować głęboką, wzajemną relację z dzieckiem?

Właśnie tutaj może pojawić się pomoc w postaci coachingu rodzicielskiego.

Budowanie Bliskich Relacji z Dzieckiem: Rola Coachingu Rodzicielskiego

Współczesne rodzicielstwo stanowi niezwykłą podróż pełną wyzwań i radości, która wymaga od nas zaangażowania, zrozumienia i ciągłego rozwoju. W dzisiejszych czasach, gdy świat jest przesycony informacjami, a oczekiwania wobec rodziców są coraz większe, znajdujemy się w środku burzy sprzecznych porad, które napływają z różnych źródeł. W tym zawiłym labiryncie wychowawczych decyzji i wyborów pojawia się coaching rodzicielski jako niezastąpione narzędzie wsparcia.

Rodzicielstwo jako wyzwanie

Bycie rodzicem to jedno z najważniejszych i najpiękniejszych doświadczeń życiowych. To nie tylko ogromna radość, ale także ogromna odpowiedzialność. Każdego dnia stajemy przed nowymi wyzwaniami, próbując znaleźć balans między miłością a wymaganiami, cierpliwością a konsekwencją, wsparciem a nauką samodzielności. W dzisiejszym świecie, który zalewają liczne i kontrastujące ze sobą informacje i oczekiwania społeczne, role rodziców stają się coraz bardziej złożone.

Wyzwania Współczesnych Rodziców

Nasi dzisiejsi mali podopieczni również mierzą się z licznymi trudnościami. W świecie, który pędzi do przodu coraz szybciej, dzieci muszą radzić sobie z presją, stawianiem czoła wyzwaniom edukacyjnym i społecznym, a także rozwijaniem umiejętności interpersonalnych. Współczesne dzieci potrzebują nie tylko miłości i wsparcia, ale także mądrości rodziców. Ci z kolei powinni potrafić pomóc im odnaleźć swoją drogę w tym szybko zmieniającym się świecie.

W obliczu tych wyzwań pojawia się pytanie: Jak jako rodzice możemy wesprzeć nasze dzieci? Jak możemy pomóc im odnaleźć właściwą drogę? Jak możemy budować zdrowe, bliskie relacje, które stanowią fundament ich przyszłego sukcesu? Odpowiedzią na te pytania może być coaching rodzicielski.

Czym Jest Coaching Rodzicielski?

Coaching rodzicielski to forma wsparcia, która łączy rodziców z doświadczonym coachem. Ten zaś pomaga im zdefiniować i osiągnąć cele związane z wychowaniem dzieci. To indywidualne spotkania, podczas których rodzice mają okazję zgłębiać własne przekonania, wyzwania i cele związane z rodzicielstwem. Coach, będąc neutralnym obserwatorem, pomaga rodzicom ujrzeć sytuacje z różnych perspektyw, zrozumieć swoje emocje i reakcje, oraz znaleźć odpowiedzi na trudne pytania.

Kluczowym elementem coachingu rodzicielskiego jest to, że to rodzic jest ekspertem swojego dziecka. Coach nie udziela gotowych rozwiązań, ale pomaga rodzicom odnaleźć je samodzielnie, opierając się na ich wewnętrznych zasobach i mądrości. Wspólnie z coachem rodzice tworzą plan działania, który pozwala im zbudować silne podstawy dla zdrowej relacji z dzieckiem.

Korzyści Związane z Coachingiem Rodzicielskim:

• Rozwinięcie Umiejętności Rodzicielskich: Podczas sesji coachingowych rodzice uczą się skutecznych technik komunikacji, radzenia sobie z trudnymi sytuacjami oraz budowania bliskich więzi z dziećmi.
• Odkrywanie Wewnętrznych Zasobów: Coaching pomaga rodzicom odkryć i wykorzystać swoje wewnętrzne zasoby, które są kluczowe dla rozwoju ich dzieci.
• Radzenie Sobie z Emocjami: W trakcie coachingu rodzice uczą się zarządzać własnymi emocjami, co pozwala im zachować spokój i zrozumienie w trudnych sytuacjach.
• Budowanie Skutecznej Komunikacji: Coach pomaga rodzicom rozwijać umiejętności komunikacyjne, które są podstawą zdrowych relacji z dziećmi. Dzięki temu dzieci uczą się wyrażać swoje uczucia i myśli w sposób szanujący drugą osobę.
• Zwiększenie motywacji i pewności siebie: Coaching pomaga rodzicom znaleźć motywację do działań i zwiększyć swoją pewność siebie jako rodziców. Wiara we własne możliwości sprawia, że rodzice podejmują działania zdecydowane i skuteczne.
• Tworzenie Jasnych Celów: Wspólnie z coachem rodzice określają swoje cele związane z wychowaniem dzieci, co pozwala im utrzymać koncentrację i wytrwale dążyć do osiągnięcia określonego celu.
• Zwiększenie Skuteczności Wychowania: Coaching pomaga rodzicom znaleźć spójne podejście do wychowania, co przekłada się na spokojne, harmonijne i zrównoważone relacje z dziećmi.
• Poprawa Relacji Rodzic-Dziecko: Coaching pomaga rodzicom zrozumieć potrzeby i oczekiwania swoich dzieci, co przekłada się na budowanie zdrowych, bliskich relacji.
• Radzenie Sobie z Trudnościami: Coach pomaga rodzicom znaleźć skuteczne strategie radzenia sobie z trudnymi sytuacjami. To sprawia, że rodzice zachowują spokój i zrozumienie nawet w najbardziej wymagających sytuacjach.
• Zarządzanie Emocjami: Coaching pomaga rodzicom zarządzać swoimi emocjami, co pozwala im zachować spokój i zrozumienie nawet w trudnych sytuacjach.
• Budowanie Zdrowych Granic: Coach pomaga rodzicom zdefiniować i utrzymywać zdrowe granice w relacji z dziećmi. To przekłada się na bezpieczne i stabilne środowisko wychowawcze.

Jak przebiega Sesja Coachingowa?

Sesje coachingowe odbywają się regularnie, zazwyczaj raz na dwa tygodnie, tworząc pewnego rodzaju cykl. Liczba sesji zawsze jest indywidualnie ustalana i dostosowywana do potrzeb klienta. Każda sesja trwa od 50 do 90 minut i odbywa się w bezpiecznej i zaufanej atmosferze. Podczas pierwszej sesji coach wspólnie z rodzicami określa cele, nad którymi chcą pracować. To rodzice decydują, jakie rozwiązania są dla nich najbardziej optymalne.

Podczas sesji coach stawia pytania, które pomagają rodzicom odkryć własne możliwości i zasoby. Wspólnie szukają najlepszych sposobów radzenia sobie z trudnościami, które napotykają w życiu rodzinnym. Coach towarzyszy rodzicom na każdym etapie procesu, pomagając im utrzymać motywację i skupić się na celu.

Podsumowując, coaching rodzicielski to nieocenione wsparcie dla rodziców, którzy pragną zbudować głęboką, pełną miłości i szacunku relację z dzieckiem. To narzędzie, które pomaga rodzicom odnaleźć odpowiedzi na trudne pytania, zrozumieć siebie i swoje dziecko oraz znaleźć równowagę między wymaganiami a akceptacją. Przebywanie tej drogi z doświadczonym coachem może okazać się kluczowe dla budowania harmonijnej rodziny i szczęśliwej przyszłości naszych dzieci. Dlatego warto podjąć tę wyjątkową podróż razem z coachem rodzicielskim. Coachem, który pomoże odkryć pełen potencjał w relacji z naszymi najważniejszymi małymi skarbami. Każdy krok na tej drodze przynosi nowe zrozumienie, miłość i harmonię do naszych rodzicielskich serc.

Może Cię wesprzeć Całe Plemię — zadzwoń i umów się:  +48 22 580 88 00

Artykuł Coaching Rodzicielski – Co to jest? pochodzi z serwisu Centrum Terapii Rodzin - Całe Plemię.

W tym artykule przedstawimy pozytywne spojrzenie na zaburzenie o nazwie ADHD. Wiele osób po diagnozie zaczyna myśleć o sobie negatywnie. Jednakże na ten temat można spojrzeć z bardzo pozytywnej strony. Każdy człowiek posiada jakieś cechy. Osoby z ADHD również. Cechy te mogą być pozytywne lub negatywne, zależy to tylko od naszej perspektywy. Osoby z ADHD często są bardzo empatyczne, kreatywne, otwarte na innych osoby. Pracując w odpowiedni sposób nad każdą z cech i patrząc na jej pozytywy, osoba u której zdiagnozowano ADHD może zdobyć prawdziwe supermoce.  

ADHD – (attention deficit hyperactivity disorder)- zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi.

Międzynarodowa klasyfikacja chorób ICD-11, ADHD opisuje je jako “trwały (utrzymujący się przynajmniej 6 mies.) wzór braku uwagi i/lub hiperaktywności/impulsywności posiadający bezpośredni negatywny wpływ na funkcjonowanie szkolne, zawodowe lub społeczne”. 

Osoby z ADHD widzą i odbierają świat w inny sposób niż osoby neurotypowe. Dzięki dokładnemu zrozumieniu i odpowiedniemu nastawieniu może to przestać być ciężarem i stać się wielkim atutem. 

Objawy ADHD najczęściej grupują się w trzy podtypy:

• Podtyp hiperaktywny i impulsywny – najczęściej dotyczy chłopców. Są oni bardzo energiczni, szukający ruchu (np. w postaci sportu), często działają impulsywnie, nie myśląc o konsekwencjach swoich działań.
• Podtyp z zaburzeniami koncentracji i uwagi – dotyczy najczęściej dziewczyn. Są one najczęściej wycofane, spokojne, ciszej mówiące. Skarżą się często na problemy z energią oraz koncentracją uwagi (np. przy czytaniu nieinteresującej książki muszą często powtarzać stronę/akapit, ponieważ zapominają, o czym czytają). 
• Podtyp mieszany – jest to dowolna mieszanka cech dwóch powyższych podtypów. Podtyp ten charakteryzuje większość osób z ADHD.   

Chociaż jesteśmy istotami społecznymi to każdy człowiek jest indywidualną jednostką. Każdy posiada szereg szczególnych cech, które sprawiają że jesteśmy niepowtarzalni. Niektóre różnice są bardziej widoczne niż inne. Tak jest na przykład z cechami osób z ADHD, kiedy porównujemy je do cech osób neurotypowych. 

Supermoce (zalety) ADHD:

Ogromne podkłady energii

Dobrze ukierunkowana energia może się stać wspaniałym atutem. Szczególnie w obecnych czasach wysoka aktywność może niezmiernie pomagać w nadążaniu za stale zmieniającym się, otaczającym nas światem. 

Kreatywność 

Osoby z ADHD są bardzo kreatywne, często mają “duszę artysty”. Dzięki innym sposobom patrzenia na świat niż osoby neurotypowe, są w stanie kreatywnie i nieszablonowo podchodzić do różnych sytuacji i problemów. Tworzyć niepowtarzalne rozwiązania, projekty, dzieła itp. 

Intensywna koncentracja 

Zamiast braku koncentracji może się pojawić tzw. hiperfocus. Jest to głęboka i intensywna koncentracja na określone zadanie, które ma wartość dla osoby z ADHD. Pozwala to na większe skupienie, a co za tym idzie na bardziej efektywne wykonywanie zadań. Zwiększa to determinacje na osiągnięcie zamierzonego celu.

Spontaniczność 

Impulsywność może się przekształcić w spontaniczność, osoby z ADHD są otwarte na nowych ludzi, często są “duszami towarzystwa”. Są także otwarci na nowe wydarzenia i sytuacje. Spędzanie czasu z osobą z ADHD może być świetnym doświadczeniem, ponieważ nie da się przy niej nudzić.  

Charyzma 

Osoby z ADHD często “zarażają” innych swoim pozytywnym nastawieniem i entuzjazmem, przebywanie z nimi przynosi dużo rozrywki i radości. Osoby charyzmatyczne często w grupach przyjmują rolę lidera i świetnie sobie w niej radzą.  

Empatia 

Bardzo duża wrażliwość i współczucie często cechują osoby z zespołem ADHD, cieszy je robienie rzeczy dla innych, szybko dostrzegają zmiany w czymś nastroju. Mają dużą otwartość na innych ludzi i akceptują różnice między sobą a innymi. Dbają o innych, chcą by ludzie wokół nich byli szczęśliwi. Charakteryzują się też dużą szczerością. Chronią ważne dla siebie osoby oraz wartości. 

Determinacja 

Wbrew pozorom osoby z ADHD dosyć łatwo zmotywować. Kiedy mają określony cel, to ciężko je  powstrzymać przed jego realizacją. Dzięki tej determinacji szybko osiągają wyznaczone sobie zadania. Co sprawia, że mogą osiągać świetne wyniki w procesie edukacji lub w pracy, jeśli są skupione na rzeczach, które mają dla nich znaczenie i sens.

Żywa pamięć i zmysł obserwacji 

Ponadnormatywna uważność pozwala na dostrzeżenie detali oraz prawdziwe cieszenie się małymi rzeczami to kolejne ważne atrybuty. Ludzie z ADHD zauważają i skupiają się na rzeczach, które inni by mogli przegapić, tj. ton głosu, mimika twarzy, czy szczegóły na tle obrazu lub delikatne rzeźbienia w drewnie. Często też ich wspomnienia są bardzo wyraziste i szczegółowe. 

Szybkie, niekonwencjonalne rozwiązywanie problemów

Osoby z ADHD bardzo szybko przetwarzają informacje, a w dodatku dzięki nieszablonowym sposobom myślenia potrafią znaleźć rozwiązanie na które nie wpadłby nikt inny. Świetnie działają, kiedy losowe zdarzenia prowadzą do kłopotliwych sytuacji. Potrafią łatwo znaleźć odpowiednie rozwiązanie i prowadzić je w życie. 

Chęć poszukiwania nowych doświadczeń

Nie trzeba ich też długo namawiać na pójście w nowe miejsce lub spróbowanie nowej, egzotycznej potrawy. Dzięki temu spędzanie z nimi czasu jest zawsze super przygoda, ponieważ nie lubią się nudzić i cały czas poszukują nowych aktywności.

Każda z tych cech mogłaby być potraktowana w negatywny sposób. Wpłynęłoby to na zmianę postrzegania osoby z ADHD, na jej własną zmianę postrzegania samej siebie oraz, a także z jej zachowań wynikałby zupełnie inne konsekwencje. Nie każdy ma szansę posiadać tyle supermocy ADHD jak osoby w spektrum tego zaburzenia. Wiele dobrych rzeczy na Świecie nie powstałoby gdyby nie Supermoce ADHD. 

Warto więc dostrzegać i pielęgnować te strony, które są pozytywne.  

Pamiętajmy, że podtypów ADHD jest wiele. Nie każda osoba z ADHD musi posiadać każdą z powyższych cech. Znaczy to również, że ktoś to nie ma ADHD może posiadać którąś z powyższych cech. Wszyscy jesteśmy wyjątkowi i niepowtarzalni w sposobie swojego myślenia oraz funkcjonowania. 

Warto jest ćwiczyć swoją uważność. Dzięki temu łatwiej będzie dostrzec cechy, które dzieci już mają, a które mogą stać się ich wielkimi atutami. Dzięki zmianie podejścia i poprzez odpowiednio dobre zachowania i ćwiczenia, skupiające się na rozwoju tych cech dziecko może się stać prawdziwym superbohaterem w swoim życiu. Odpowiednie kształtowanie mocnych stron będzie wielkim krokiem dla małego człowieka do kształtowania szczęśliwego życia. Jednymi z czynników, które mogą na ten proces pozytywnie wpłynąć są coaching oraz psychoedukacja (zarówno dla dzieci, jak i rodziców). 

Jeśli dostrzegasz lub pragniesz dostrzec u Siebie bądź w rodzinie Supermoce ADHD. Jeśli jest w Tobie gotowość do pracy nad tymi bądź innymi cechami twojej osobowości, zapraszamy do nas. Całe Plemię Otoczy Cię Wsparciem. 

Artykuł Supermoce ADHD pochodzi z serwisu Centrum Terapii Rodzin - Całe Plemię.